อุปสรรคจากภายนอก

หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่บนโต๊ะทำงานสไตล์มินิมอลกำลังสว่างวาบด้วยข้อความจากเพจรีวิวสถาปัตยกรรมชื่อดัง พริมาตวัดสายตาคมกริบอ่านคอมเมนต์นับร้อยที่หลั่งไหลเข้ามาประหนึ่งพายุโหมกระหน่ำ หัวข้อข่าวพาดหัวตัวโตสีแดงฉานทิ่มแทงตา *“โปรเจกต์เรือธงแบรนด์หรู ส่อแววงานก๊อปปี้? มัณฑนากรสาวมือทองกับสถาปนิกชื่อดังถูกแฉยับใช้ไอเดียซ้ำซ้อน”* “ให้มันได้อย่างนี้สิคะ... คนเรานี่ว่างงานจนไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งเทียนเขียนข่าวสินะคะ” เสียงสบถลอดผ่านริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีส้มอิฐอย่างไม่สบอารมณ์ พริมากรอกตาขึ้นฟ้าด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ภาพจำของประโยคแซะแสบสันต์เมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสงครามประสาทระหว่างเธอกับพ่อสถาปนิกปากร้ายจะต้องพักไว้ก่อน เพราะมีศัตรูภายนอกกำลังจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ของพวกเขาอยู่ แกร๊ก! ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะสัญญาณเตือน ร่างสูงโปรดของธามก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเป็นก้อนหิน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววคุกกรุ่นจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องโปรดที่เปิดหน้าเว็บไซต์เจ้าปัญหาค้างไว้ “เห็นข่าวหรือยังครับ... เอ๊ย เห็นข่าวหรือยังคะ คุณพิม” ธามชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน แต่ก็รีบปรับน้ำเสียงห้วนจัดกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน “ดูท่าทางคู่แข่งตัวฉกาจของเราอย่างบริษัท ‘ดีไซน์เบอร์หนึ่ง’ จะเล่นสกปรกเข้าแล้วสิครับ... อุ๊บ!” ธามเกือบจะกัดลิ้นตัวเองเมื่อเผลอหลุดคำว่า ‘ครับ’ ออกมาอีกรอบท่ามกลางสายตาจับผิดของพริมาที่หันขวับมามอง “คุณธามนี่สมาธิสั้นนะคะ หลุดคำผู้ชายออกมาตั้งสองรอบแน่ะ หรือว่าแอบไปฝึกพูดหน้ากระจกมาคะว่าอยากเป็นสุภาพบุรุษสุดๆ” พริมาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กอดอกมองหน้าชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน แต่ความกวนประสาทของเธอก็ไม่เคยลดลงเลย “แล้วก็เลิกทำหน้าเครียดเป็นยักษ์กระโ전เสียทีค่ะ ข่าวโคมลอยปัญญาอ่อนแค่นี้ ไม่ทำให้โปรเจกต์เราร่วงหรอกนะคะ” “มันไม่ใช่แค่ข่าวโคมลอยสิครับ... อ๊ะ! ค่ะ!” ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ ไม่ใช่เพราะข่าวโจมตีพวกนั้น แต่เป็นเพราะท่าทางลอยชายไม่รู้ร้อนรู้หนาวของแม่ตัวแสบตรงหน้าต่างหากที่ทำให้เขาอยากจะเขย่าตัวแรงๆ ให้หายหมั่นไส้ “ภาพร่างสามมิติเซ็ตแรกของโซนล็อบบี้ที่หลุดออกไปในเน็ต มันเป็นไฟล์ต้นฉบับที่มีลายน้ำรหัสลับของผมกับคุณ มีแค่เราสองคนกับทีมซัพพอร์ตใกล้ชิดเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง” พริมาหุบยิ้มทันที ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรียวประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้า “คุณกำลังจะบอกว่า... มีหนอนกระบะทรายแทรกซึมอยู่ในทีมของเราอย่างนั้นเหรอคะ” “ถูกต้องครับ... อ้าว ยัยนี่!” ธามเกือบจะสบถออกมาเป็นคำหยาบเมื่อเผลออีกแล้ว เขาปัดมือถือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น “ประเด็นมันอยู่ตรงที่ว่า คู่แข่งตั้งใจปล่อยข่าวนี้ออกมาก่อนวันพรีเซนต์ใหญ่กับบอร์ดบริหารพรุ่งนี้เช้า เพื่อดิสเครดิตความน่าเชื่อถือของเรา ถ้าเราแก้เกมไม่ทัน ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาจะพังไม่เป็นท่า” “แล้วทำไมฉันจะต้องกลัวล่ะคะ ในเมื่อของจริงมันอยู่ในหัวฉันกับคุณ” พริกเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มก้าวหนึ่ง ช้อนสายตาขึ้นสบมองนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความกังวล “คุณกลัวว่างานจะพัง หรือว่ากลัวฉันจะเสียชื่อเสียงกันแน่คะ คุณสถาปนิกปากแข็ง” ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูกพริมา จนเธอต้องแอบกลั้นหายใจวูบหนึ่ง ธามก้มมองหญิงสาวที่เชิดหน้าท้าทายเขาไม่เลิกรา ต่อให้สถานการณ์รอบตัวจะกำลังลุกเป็นไฟ แต่หัวใจเจ้ากรรมของเขากลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเสียงกลองเพล “ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นแหละครับ... ค่ะ!” ธามกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดตัวเองที่เผลอหลุดคำเดิมซ้ำซาก “ผมแค่ไม่อยากเห็นคนปากเก่งแถวนี้ต้องน้ำตาตกในเวลาโดนคนอื่นเหยียบผลงานต่างหาก” “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะ... แต่ก็ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ” พริมาแกล้งระบายยิ้มหวานหยดย้อยจนธามถึงกับชะงัก เธอยื่นมือไปหยิบแท็บเล็ตจากมือเขามาถือไว้เอง “ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมนัก เราก็จัดชุดใหญ่ไฟกระพริบให้มันตาสว่างไปเลยดีกว่าค่ะ” “คุณจะทำอะไร” ธามขมวดคิ้วมุ่น “เปิดไลฟ์สดสิคะ... ถามได้” พริมาตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะกดเปิดกล้องหน้าของแท็บเล็ตแล้วหันเลนส์เข้าหาตัวเธอและธามที่ยืนอยู่เคียงข้างกันโดยไม่ทันตั้งตัว “สวัสดีค่ะทุกท่าน วันนี้พิมกับคุณธามมีเรื่องสนุกๆ จะมาเม้าส์ให้ฟังเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่กำลังเป็นข่าวอยู่พอดีเลยค่ะ...” “เฮ้ย คุณ! ผมยังไม่ได้เซ็ตผมเลยนะ!” ธามอุทานลั่นด้วยความตกใจ รีบเอามือเสยผมปัดป้องหน้าจอวุ่นวาย เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากพริมาที่แอบกระแซะไหล่ชิดติดกับเขาอย่างแนบเนียน เคมีระหว่างความเนี้ยบเป๊ะของสถาปนิกหนุ่มกับความมั่นหน้าของมัณฑนากรสาวพุ่งทะลุจอจนยอดคนดูพุ่งกระฉูดในเวลาไม่ถึงนาที ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนของการไลฟ์สดแก้เกมเฉพาะหน้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานกระจกจะถูกเปิดกว้างเผยให้เห็นร่างของ ‘กวิน’ กรรมการบริหารหนุ่มหล่อทายาทเจ้าของโปรเจกต์ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาและแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ “ขอโทษที่ขัดจังหวะความสนุกนะครับ...” กวินกวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “พอดีทางคณะกรรมการบริหารเพิ่งลงมติเป็นเอกฉันท์... ว่าเราจำเป็นต้อง ‘พักงาน’ ของคุณสองคนไว้ก่อน จนกว่าจะเคลียร์ข้อครหาเรื่องการก๊อปปี้ผลงานนี้ได้เรียบร้อยครับ” บรรยากาศในห้องทำงานพลันเงียบกริบลงทันด่วน ไลฟ์สดในมือของพริมาค้างเติ็ง รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของเธอยังคงอยู่ แต่แววตาไหววูบไปชั่วขณะ เช่นเดียวกับธามที่หุบยิ้มฉับพลัน ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับหมัดฮุกหมัดใหญ่ที่ซัดเข้ามาอย่างไร้ความปรานี เอมเมอรัลด์อายส์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความแซ่บของคู่นี้เสมอนะคะ