ความสำเร็จก้าวแรก

“ถ้าคุณก้าวเข้ามาเพื่อจะพังงานของฉันล่ะก็... เชิญกลับไปทางเดิมได้เลยค่ะ” น้ำเสียงของพริมาไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาอยู่รำไร เงามืดที่ทอดทับลงมาบนพื้นปาร์เกต์ขัดมันไม่ได้เป็นของคนแปลกหน้า แต่เป็น ‘คุณกรณ์’ หุ้นส่วนใหญ่ผู้กุมชะตากรรมของโปรเจกต์มหาศาลนี้ และเป็นคนที่ธามมักจะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ามาตลอดหลายสัปดาห์ ธามขยับตัวเข้ามาบังร่างเพรียวบางของหญิงสาวไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ไหล่กว้างของสถาปนิกหนุ่มเกร็งแน่นจนมองเห็นกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มขยับไหว แววตาคมกริบที่เคยใช้มองแบบแปลนตึกตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความระแวดระวังราวกับเสือหวงก้าง “พริมา... คุณนี่มันใจกล้ากว่าที่ผมคิดไว้นะครับ” กรณ์หัวנסในลำคอ รอยยิ้มที่มุมปากดูอย่างไรก็ไม่น่าไว้วางใจ สายตาของเขาไล่กวาดมองผลงานการตกแต่งภายในที่เสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์เบื้องหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของทั้งคู่ “ผมไม่ได้มาพังงาน... ผมมาดูว่าเงินหลายร้อยล้านของผม ละลายไปกับความอวดดีของพวกคุณ หรือมันงอกเงยจนคุ้มค่ากันแน่” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างนับร้อยตารางเมตรชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พริมาสูดหายใจเข้าลึก, สูดกลิ่นความสำเร็จที่เพิ่งผสมผสานกับความตึงเครียดนี้เข้าไปเต็มปอด ก่อนจะก้าวพ้นไหล่ของธามออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ “ถ้าคุณกรณ์ตาไม่ถึงพอที่จะมองออกว่านี่คือความคุ้มค่า... ฉันเกรงว่าปัญหาคงไม่ได้อยู่ที่ผลงานของเราแล้วล่ะค่ะ” ปากเก่งไม่มีตกจริงๆ มัณฑนากรสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยيยันปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม “เชิญค่ะ เชิญเดินสำรวจให้ทั่วทุกซอกทุกมุม แล้วเตรียมตัวเซ็นอนุมัติปิดโปรเจกต์แบบสวยๆ ได้เลย” ธามเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนข้างกายที่มีความดื้อรั้นฉาบอยู่เต็มเปี่ยม ในอกข้างซ้ายของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวาบ ความรู้สึกหมั่นไส้ตีคู่มากับความเอ็นดูจนแทบจะถอนหายใจออกมา มือหนายื่นไปคว้าข้อมือเล็กของพริมาไว้หลวมๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เธอล้ำเส้นไปมากกว่านี้ แต่สัมผัสนั้นกลับอบอุ่นเสียจนพริมาต้องรีบเบนสายตาหนี กรณ์ก้าวเดินสำรวจห้องชุดเพนต์เฮาส์สุดหรูด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปทีละน้อย จากความเย่อหยิ่งดูถูกในตอนแรก ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความทึ่งระคนตกตะลึง เมื่อแสงไฟยามเย็นสาดส่องกระทบกับวัสดุผิวสัมผัสที่ถูกเลือกสรรอย่างพิถีพิถัน ทุกอย่างลงตัวอย่างไร้ที่ติ ราวกับงานศิลปะที่มีชีวิต “อืม... ไม่เลว” กรณ์เอ่ยขึ้นในที่สุดหลังจากผ่านไปเกือบสิบนาทีที่ยาวนานราวกับชั่วโมง “ผมยอมรับว่าคุณสองคนทำมันออกมาได้เกินคาด... เอกสารปิดโปรเจกต์จะถูกส่งไปที่โต๊ะพวกคุณพรุ่งนี้เช้า” พูดจบ เจ้าของโปรเจกต์ก็หมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความโล่งอกที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง พริมาทรุดตัวลงพิงกับเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนเบาๆ อย่างหมดแรง พรูลมหายใจยาวเหยียดออกมาพรวดใหญ่ “เก่งนักนะแม่คุณ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเหนือศีรษะ ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา “ถ้าตานั่นไม่ยอมรับขึ้นมาจริงๆ เธอจะเอาอะไรไปสู้เขา หึ?” “ก็เอาความจริงใจและความสามารถนี่แหละค่ะไปสู้” พริมาหันขวับกลับมาเถียงทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนคนปากเสีย “ไม่ใช่เอาแต่หน้าตาบึ้งตึงแล้วก็ยืนแอ๊กอาร์ตไปวันๆ แบบคุณหรอกนะ” “ปากคอเรานี่มัน...” ธามกวาดสายตามองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยแววตาพราวระยับ ความตึงเครียดเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศสีชมพูจางๆ ที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ “พูดมากแบบนี้ น่าเอาปูนซีเมนต์มาโบกปิดปากจริงๆ” “ลองดูสิคะ ฉันจะกัดปากคุณให้ขาดเลยคอยดู!” ธามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำที่นานๆ ครั้งจะได้ยินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะเยาะหยัน แต่เป็นความโล่งใจและความสุขที่ล้นปรี่จนเจ้าตัวยังตกใจ เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาเคลียร์แก้มเนียนของพริมาออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้มัณฑนากรสาวถึงกับชะงัก ลืมคำพูดที่จะเถียงต่อเสียสนิท “โอเค... ยอมรับก็ได้ ว่าวันนี้เธอทำได้ดีมาก พริมา” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาดุๆ คู่นั้นฉายประกายความหวานเชื่อมจนคนถูกมองต้องรีบเบนสายหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว “...เพิ่งรู้เหรอคะว่าฉันเก่ง” เธอกลบเกลื่อนความเขินด้วยการเชิดหน้าขึ้น แต่มือไม้กลับเริ่มวางไม่ถูกที่ “เก่งจนน่าหมั่นไส้เลยล่ะ” ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกโด่งแทบจะชนกับแก้มนิ่ม “ไหนๆ งานก็เสร็จแล้ว... และเธอก็รอดตัวมาได้แบบเฉียดฉิว ฉันควรจะให้รางวัลเด็กดื้อสักหน่อยไหมนะ” “ใครเด็กดื้อคะ! พูดให้มันดีๆ นะธาม...” “ไปฉลองกันเถอะ” เขาตัดบทหน้าตาเฉย คว้ามือบางของเธอมากุมไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “ฉันจองร้านอาหารริมน้ำบรรยากาศดีไว้แล้ว ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะถือว่านี่คือคำสั่งจากหัวหน้าโปรเจกต์” “แต่ฉันยังไม่ได้เปลี่ยนชุด...” “ชุดนี้ก็สวยอยู่แล้ว... สวยจนฉันไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนมองเธอเลยด้วยซ้ำ” ประโยคบอกเล่าหน้าตายที่มาพร้อมกับสายตาจริงจังทำเอาพริมาถึงกับใบ้กิน สมองประมวลผลไม่ทันกับความเจ้าเล่ห์ปนคลั่งรักที่ถูกปล่อยออกมาเป็นชุดของสถาปนิกหนุ่ม ปากบอกว่าเกลียดความสมบูรณ์แบบ แต่ดูท่าทางตอนนี้แล้ว... เขานี่แหละคือความลงตัวที่เธอเผลอใจให้เข้าเต็มเป้า บรรยากาศในร้านอาหารริมน้ำยามค่ำคืนเต็มไปด้วยแสงเทียนระยิบระยับและเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ อาหารตรงหน้าหน้าตาน่ากิน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของพริมากลับไม่ใช่จานอาหารหรูหรา แต่เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างหาก ธามรินไวน์ลงในแก้วของเธออย่างเอาใจใส่ ก่อนจะยกแก้วของตัวเองขึ้นชนเบาๆ “แด่ความสำเร็จก้าวแรก... และแด่ความปากเก่งที่ไม่เคยลดลงของเธอ” “ชนค่ะ!” พริมายิ้มรับ ตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ค่ำคืนนี้ควรจะจบลงด้วยความโรแมนติกและเสียงหัวเราะเคล้าเสียงเพลง... จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธามสั่นครืดขึ้นมา สถาปนิกหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เขาเงยหน้าขึ้นมองพริมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเล ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “มีอะไรหรือเปล่าคะธาม?” พริมาถามขึ้นด้วยความสังเกตเห็นความผิดปกติ ธามวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะช้าๆ หน้าจอที่สว่างวาบแสดงข้อความจากเบอร์แปลกปลอม แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด คือชื่อที่ปรากฏอยู่บรรทัดถัดมา... ชื่อของคนจากอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต “พริมา...” ธามเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว ดวงตาคู่นั้นไหวระริก “คือว่า... มีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกเธอเกี่ยวกับตึกที่เราเพิ่งรีโนเวทเสร็จ...” จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังเก้าอี้ของธาม พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงโต๊ะอาหาร ก่อนที่น้ำเสียงคุ้นเคยจะเอ่ยทักขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างราบคาบ “ไง... ธาม ไม่เจอกันนานเลยนะ น้องสะใภ้ในอนาคต” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - เอมเมอรัลด์อายส์