จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์

“ไง... ธาม ไม่เจอกันนานเลยนะ น้องสะใภ้ในอนาคต” ประโยคทักทายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเคลือบยาพิษดังขึ้นกลางล็อบบี้โรงแรมหรู ร่างโปร่งระหงของ ‘พิมพ์พิศา’ อดีตคนรักเก่าของธามหยุดยืนขวางทางอยู่ตรงนั้น เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงที่จงใจขับเน้นความโดดเด่น ทว่าแววตาที่มองตรงมายังพริมากลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและริษยาที่ปิดไม่มิด พริมายืนนิ่ง ไขว้แขนกอดอกพร้อมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเย็นชาในแบบฉบับของคนที่พร้อมบวกเสมอ เธอไม่เคยกลัวสงครามประสาทกับใครอยู่แล้ว ยิ่งอีกฝ่ายเดินเข้ามาหาเรื่องด้วยความมั่นใจเกินร้อย เธอก็ยิ่งพร้อมจะตบกลับด้วยความนิ่งให้หน้าหงาย “อ้อ คุณนี่เองคนที่ธามเคยเล่าให้ฟัง...” พริมาลากเสียงยาวอย่างจงใจ แกล้งทำเป็นใช้มือแตะคางราวกับกำลังใช้ความคิดหนัก “คนที่คุยกันไม่รู้เรื่องจนต้องทางใครทางมันสินะคะ โลกนี้นี่ก็แคบเสียจริง นึกว่าไปเดินสำเพ็งแล้วเจอเศษขยะเปียกซะอีก ถึงได้กล้าเดินมาทักคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้” “เธอ!” พิมพ์พิศาหน้าเสีย สีหน้าที่เคยฉาบไว้ด้วยความมั่นใจแตกร้าวทันที ปากเรียวสั่นระริกด้วยความโกรธ “ปากดีนักนะพริมา คิดว่าเกาะธามอยู่แล้วจะบินสูงขึ้นมาได้หรือไง เขาก็แค่คบเธอแก้เหงาระหว่างรอคนเหมาะสมเท่านั้นแหละ คนอย่างธามไม่มีวันจริงจังกับผู้หญิงปากจัดไร้รอยต่อแบบเธอหรอก!” “อุ๊ย ร้อนตัวจังค่ะ” พริมาหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไร้ความเกรงกลัว “ถ้าธามเขาจะเลือกคนเหมาะสมป่านนี้คงไม่เลิกกับคุณหรอกมั้งคะ หรือเพราะคุณมันน่าเบื่อเกินไปจนเขาต้องรีบวิ่งหนีออกมาหาความตื่นเต้นนอกบ้านกันแน่ คิดดูดีๆ นะคะคุณพี่ ขืนมายืนแอقแอนด์อ่อยผู้ชายคนอื่นกลางห้างแบบนี้ ระวังจะได้ฉายา ‘ของเหลือเดน’ กลับบ้านไปฟรีๆ นะคะ” บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที พิมพ์พิศาเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้ามัณฑนากรสาวที่กล้าต่อปากต่อคำด้วยความเจ็บแสบ แต่ทว่า... หมับ! มือเรียวถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศอย่างแรงด้วยมือหนาของใครบางคน พริมาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองด้านข้าง ร่างสูงสง่าของธามที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำยืนขวางอยู่ระหว่างพวกเธอ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบมองอดีตคนรักด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “พอได้แล้วพิมพ์” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเรียบๆ แต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายสะท้าน “อย่าทำตัวต่ำทรามให้มันมากนัก ที่นี่ที่สาธารณะ ถ้ายังไม่อยากอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ก็ไสหัวไปซะ” “ธาม! คุณช่วยผู้หญิงปากจัดนี่เหรอ!” พิมพ์พิศาแผדเสียงกรีดร้องด้วยความเหลืออด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจ “คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าเรารักกันแค่ไหน!” “เรื่องมันจบไปนานแล้วพิมพ์ และคนที่ทำลายมันก็คือคุณเอง” ธามพูดเสียงเยียบเย็น สายตาคมปลาบมองเธอราวกับเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ “จำใส่สมองเอาไว้ด้วยว่าพริมาไม่ใช่ ‘คนอื่น’ แต่เธอคือคนที่ผมเลือก และต่อให้โลกนี้จะเหลือผู้หญิงคนสุดท้ายบนโลก ผมก็ไม่มีวันชายตามองคนอย่างคุณอีกเด็ดขาด ไสหัวไปซะ!” คำพูดที่เฉียบคมและเด็ดขาดราวกับใบมีดโกนกรีดลงกลางใจของพิมพ์พิศาจนเธอหน้าซีดเผือด หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเดินหนีหายไปท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ พริมายืนนิ่งกระพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าคนปากร้ายอย่างธามจะออกตัวปกป้องเธอได้รุนแรงและชัดเจนขนาดนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ด้วยความเป็นคนฟอร์มจัด เธอจึงเลือกที่จะกลบเกลื่อนความรู้สึกวูบไหวด้วยการเชิดหน้าขึ้นแล้วทำเสียงขึ้นจมูกใส่ “ใครขอให้คุณมาช่วยกันคะ ฉันจัดการยัยนั่นเองได้สบายอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องให้คุณมาออกโรงเป็นฮีโร่ทรงแบดบอยเลย” ธามหันกลับมามองคนปากเก่งที่ยืนกอดอกทำหน้ายโส เขากลอกตาขึ้นฟ้าถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวจนพริมาต้องถอยหลังไปชนกับเสากระจกโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นเฉพาะตัวโชยปะทะจมูกจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะพิมพ์มาดา” ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกและจริงจังจนน่ากลัว “ปากเก่งนักนะเมื่อกี้ ทำไมเวลาอยู่กับผมถึงไม่เห็นเก่งแบบนี้บ้าง หืม?” “ก็... ก็คุณมันน่าโมโหนี่คะ ใครจะไปอยากยอมคนเผด็จการอย่างคุณล่ะ ถอยไปเลยนะ ยืนใกล้เกินไปแล้ว!” พริมาพยายามดันแผงอกกว้างให้อציออก แต่ธามกลับยิ่งขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางไว้หลวมๆ เพื่อไม่ให้เธอหนีไปไหน ดวงตาสีเข้มของสถาปนิกหนุ่มมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ความเงียบรอบตัวทำให้เสียงหัวใจของคนทั้งคู่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ธามไม่ได้พูดอะไรอยู่พักใหญ่ ปล่อยให้สายตาทำหน้าที่สื่อสารความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างใน “ฉันไม่ใช่คนโรแมนติก พริมา” เสียงทุ้มเอמהแผ่วเบา แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ “ผมพูดไม่เก่ง ปากหมา และบางทีก็ทำตัวน่าโมโหใส่คุณบ่อยๆ... แต่ที่ผมทำทั้งหมด ไม่ใช่เพราะรำคาญอย่างที่ปากพูดหรอกนะ” พริมาหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง “ธาม... คุณหมายความว่า...” “ผมหมายความว่า...” ธามเว้นจังหวะ เลื่อนสายมองริมฝีปากอิ่มก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาจริงจังจนพริมาไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา “ผมไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนที่เถียงคำไม่ตกฟากแบบคุณเลย พริมา... แต่แปลก ที่ตอนนี้โลกทั้งใบของผมมันดันมีแต่รอยยิ้มกวนๆ กับเสียงเถียงของคุณเต็มไปหมดแล้ว” ความเงียบสงัดราวกับโลกหยุดหมุน คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนทำเอาพริมาสมองตื้อตันไปหมด ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกหลากหลายตีรวนอยู่ในท้อง ทั้งตกใจ เขินอาย และหวั่นไหวจนแทบจะยืนไม่อยู่ เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินตามนิสัย ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดออกจากริมฝีปาก... พรึบ! เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำคุ้นหูที่เอ่ยแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่เกรงใจใคร “โอ้โห... ภาพยนตร์รักโรแมนติกฉากใหญ่เลยนี่ครับคุณพี่ชาย ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นมุมคลั่งรักแบบนี้จากคนอย่างธาม” ธามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ เขารีบปล่อยมือจากเอวของพริมาแล้วหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที พริมาเองก็รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วชะเง้อมองข้ามไหล่กว้างของธามไป ร่างสูงโปร่งของ ‘ธนวินท์’ น้องชายต่างมารดาของธามก้าวออกมาจากมุมมืดของเสาหิน ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเรียวรีพิจารณาคนทั้งคู่ด้วยความสนใจระคนสนุกสนาน แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้ธามและพริมาต้องชะงักค้าง ไม่ใช่การปรากฏตัวของธนวินท์... หากแต่เป็นร่างบางระหงที่เดินตามหลังธนวินท์ออกมาต่างหาก ผู้หญิงในชุดสูททำงานเข้ารูป ใบหน้าสวยเฉี่ยวมั่นใจที่พริมาคุ้นเคยดี เพราะเธอคือสถาปนิกสาวรุ่นพี่คู่ปรับเบอร์หนึ่งของบริษัทที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ “สวัสดีค่ะทุกคน... อุ๊ย ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?” เอมเมอรัลด์อายส์ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ!