ข่าวลือหนาหูเรื่องสะใภ้ตัวแสบ

"ถ้าตระกูลลู่ยังปล่อยให้สะใภ้รองคนนั้นถือหางเสือ เกรงว่าอีกไม่นาน ศักดิ์ศรีของพวกเราคนแซ่บลู่คงไม่เหลือแม้แต่เศษดินติดปลายเท้า!" เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสั่นสะเทือน น้ำชาสีเขียวเข้มกระฉอกเปื้อนนิ้วเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าลู่ ดวงตาฝ้าฟางฉายแววอาฆาตมาดร้ายจนน่ากลัว ในห้องโถงคับแคบของบ้านใหญ่เวลานี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด สมาชิกตระกูลลู่หลายคนนั่งก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขัดใจผู้อาวุโสสักคน ทว่าข่าวลือหนาหูที่แพร่สะพัดไปทั่วทั้งอำเภอในรอบสัปดาห์นี้ มันช่างทิ่มแทงหัวใจคนโลภอย่างพวกเขายิ่งนัก ข่าวที่ว่า... หลี่จินหรง สะใภ้รองที่เคยถูกขับไล่ให้ไปอยู่กระท่อมปลายนา กลายเป็นเศรษฐีใหม่ชั่วข้ามคืน! ไม่ใช่แค่เรื่องผักผลไม้ลูกโตเนื้อหวานกรอบที่ส่งขายในตลาดอำเภอจนได้ราคาดีเป็นเทน้ำเทท่า แต่ยังมีข่าวลือเรื่องการแปรรูปเนื้อสัตว์และน้ำพริกสูตรลับ ที่ไม่ว่าใครได้ลิ้มลองต่างก็ต้องยอมควักเงินในกระเป๋าออกมาจนเกลี้ยง ยิ่งไปกว่านั้น รถบรรทุกสินค้าขนาดเล็กที่วิ่งเข้าออกบ้านพักของลู่หานเจียงและจินหรงบ่อยครั้ง ยิ่งตอกย้ำว่าพวกเขากำลังกอบโกยเงินหยวนเข้ากระเป๋าจนแทบไม่มีที่เก็บ "แม่ครับ..." ลูกชายคนโตอ้าปากทำท่าจะแย้ง แต่เจอสายตาดุร้ายถลึงกลับมาจนต้องหุบปากฉับ "เจ้าเงียบไปเลยนะไอ้ลูกไม่เอาถ่าน!" แม่เฒ่าลู่แหวใส่ด้วยความโมโห "แกดูน้องชายแกสิ! แต่งงานกับอีตัวแสบนั่นไม่เท่าไหร่ ตอนนี้สร้างบ้านอิฐหลังใหญ่โตแถมยังมีเงินซื้อรถจักรยานคันใหม่เอี่ยม! ส่วนพวกเรา... ลูกหลานในบ้านใหญ่กลับต้องมานั่งอดมื้อกินมื้อเพราะพิษเศรษฐกิจอย่างนั้นเรึย? ไม่มีทาง! วันนี้ฉันจะไปทวงความยุติธรรม ในฐานะแม่และผู้อาวุโสของตระกูล สมบัติที่นังสารเลวนั่นหามาได้ด้วยชื่อเสียงวงศ์ตระกูลลู่ ต้องตกเป็นของบ้านใหญ่ครึ่งหนึ่ง!" ในขณะที่บ้านใหญ่กำลังวางแผนปล้นชิงความสำเร็จด้วยความริษยา ทว่า ณ ฟาร์มหลังบ้านของสองสามีภรรยาตระกูลลู่ บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความสุขและความหอมกรุ่นของไอน้ำจากเตาฟืน หลี่จินหรง ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับขึ้นจนถึงข้อศอกและกางเกงผ้าฝ้ายทะมัดทะแมง กำลังยืนคนหม้อซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนใบใหญ่ กลิ่นหอมหวานของเครื่องเทศและเนื้อหมูเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณกระตุ้นต่อมน้ำลาย เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเนียน แต่รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับบ่งบอกถึงความอารมณ์ดีอย่างยิ่ง "กลิ่นหอมขนาดนี้ เกรงว่าอีกสิบลี้คงมีคนเดินตามกลิ่นมาเคาะประตูบ้านเราแน่ๆ ครับที่รัก" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่สวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ลู่หานเจียงในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งปลดกระดุมคอเสื้อออก เดินเข้ามาประชิดตัวภรรยาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนและงานในค่าย แต่ทันทีที่ได้กลิ่นหอมจากตัวภรรยาและอาหารฝีมือเธอ ความอ่อนล้าทั้งหมดก็พลันมลายหายไปสิ้น จินหรงเอี้ยวตัวกลับมาเล็กน้อย ใช้ทัพพีไม้เคาะเบาๆ ที่แขนแกร่งของสามี "ระวังหน่อยสิคะ... เอ๊ย... พี่หานเจียง เดี๋ยวซุปก็หกเลอะเทอะกันพอดี" เธอยิ้มค้อนใส่เขาอย่างหมั่นไส้ "พูดถึงเรื่องคนเดินตามกลิ่น ตอนนี้คนทั้งอำเภอไม่ได้แค่เดินตามกลิ่นอาหารแล้วนะคะ แต่พวกเขากำลังนินทาว่าฉันเป็นแม่มดผู้กุมขุมทรัพย์ลับอยู่ต่างหาก" ลู่หานเจียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ใบหน้าคมเข้มขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน "ปล่อยให้พวกเขาพูดไปสิครับ ใครจะว่าอย่างไรช่างหัวมัน ขอแค่ภรรยาของผมมีความสุขและรอยยิ้มแบบนี้ทุกวัน ต่อให้คนทั้งโลกบอกว่าคุณเป็นแม่มด ผมนี่แหละจะเป็นปีศาจคอยปกป้องคุณเอง" คำพูดหวานเลี่ยนที่ออกมาจากปากนายทหารหนุ่มผู้ซื่อตรง ทำเอาเชฟสาวมือฉมังถึงกับใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอตีไหล่เขาเบาๆ ด้วยความเขินอาย "ปากหวานขึ้นทุกวันนะนายทหาร ระวังเถอะ... เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือนว่าข้าวของในมิติลับของฉันมันล่อตาล่อใจคนโลภเข้าสักวัน" "ใครกล้าแตะต้องสิ่งของของภรรยาผม ผมจะเอาปืนไปไล่ยิงมันให้กระเจิงเลยครับ" ลู่หานเจียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนจินหรงต้องอมยิ้มออกมา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่น เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกรั้วไม้ก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีแผดก้องเข้ามา "อีเด็กไม่รักดี! หลี่จินหรง! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้พวกฉันอดอยากปากแห้งอยู่ในบ้านใหญ่ ขณะที่แกกับสามีเสวยสุขกันบนกองเงินกองทอง เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตบประตูและเสียงโวยวายของแม่เฒ่าลู่ดังลั่น ทำเอาสุนัขพันธุ์พื้นเมืองที่นอนอยู่หน้าบ้านเหủaกรรโชกขึ้นมาทันที ลู่หานเจียงขมวดคิ้วมุ่น แววตาคมกริบฉายประกายความเย็นชาออกมาวูบหนึ่ง เขาขยับตัวจะเดินไปเปิดประตูสั่งสอนคนพวกนั้นให้หลาบจำ แต่จินหรงกลับยื่นมือเรียวยาวไปคว้าแขนเสื้อของสามีไว้เสียก่อน เธอส่ายหัวช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก แววตาแพรวพราวฉายแววความสนุกสนานราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้ามาในกับดัก "ใจเย็นๆสิคะพี่หานเจียง... ในเมื่อพวกเขาลำบากอยากมาเยือนถึงที่ ทั้งยังอุตส่าห์เอาข่าวลือหนาหูมาให้เราถึงบ้าน มีหรือที่เราจะไม่ต้อนรับขับสู้ให้สมเกียรติ?" จินหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "วันนี้ฉันเพิ่งทำเมนูใหม่เสร็จพอดี... เป็นเมนูที่รับรองว่าต่อให้เผ็ดร้อนจนลิ้นชา แค่ไหน คนพวกนั้นก็ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่ๆ" ลู่หานเจียงมองรอยยิ้มของภรรยาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ภรรยาตัวน้อยของเขาไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ ในความอ่อนหวานซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มพิกัด และเขาก็พร้อมจะเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งในการล้างบางคนหน้าหนาเหล่านี้ให้สิ้นซาก จินหรงก้าวเดินนำสามีไปยังประตูรั้ว มือเรียวปลดกลอนไม้ออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของแม่เฒ่าลู่และบรรดาญาติพี่น้องตระกูลลู่ที่ยืนออกันแน่นขนัด ทว่าก่อนที่แม่เฒ่าลู่จะได้อ้าปากด่าทอ กลิ่นหอมฉุนจัดจ้านของเครื่องเทศและพริกเสฉวนคั่วเกลือที่ลอยมาจากหม้อซุปด้านใน ก็โชยปะทะจมูกของทุกคนจนต้องสำลักคอกันถ้วนหน้า แม่เฒ่าลู่เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง กำลังจะเอ่ยคำพูดทวงสมบัติ แต่จินหรงกลับชิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วและรอยยิ้มที่เป็นมิตรอย่างยิ่ง "โอ้... คุณแม่และทุกคนมากันพอดีเลยนะคะ กำลังคิดถึงอยู่พอดีเชียว... สนใจจะอยู่กินข้าวหม้อพิเศษที่ฉันเพิ่งปรุงเสร็จต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ... สักชามไหมคะ?" คำพูดทักทายที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันทำเอาแม่เฒ่าลู่หน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก แต่ทว่า... ทันใดนั้นเอง สายตาทุกคู่ก็ต้องสะดุดเข้ากับบุคคลแปลกหน้าที่ก้าวเท้าพรวดพราวด้านหลังกลุ่มญาติ— ชายวัยกลางคนสวมสูทจีนสีเทาเข้ม หน้าตาภูมิฐาน มีบاديการ์ดร่างยักษ์สองคนเดินประกบซ้ายขวา เขาจ้องมองหน้าจินหรงนิ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับหยุดหายใจ "คุณหลี่จินหรงใช่ไหมครับ? ผมเป็นตัวแทนจากสภาอุตสาหกรรมอาหารมณฑล... ได้ยินชื่อเสียงความอร่อยของคุณมานาน วันนี้ผมตั้งใจมาขอซื้อสูตรลับของคุณ... ด้วยราคาที่คุณไม่มีวันปฏิเสธได้แน่นอน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ