ชาสูตรพิเศษเรียกทรัพย์

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อหนาในร้านน้ำชาชั่วคราวกลางตลาดตำบลดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกบนเตถ่านสั่นไหว หลี่จินหรงไม่ได้สะดุ้งตกใจแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีซีดผู้ยืนค้ำหัวด้วยสายตานิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก "แม่นาง... ร้านน้ำชาของเจ้า ขายชาประเภทใดกันแน่ เหตุใดกลิ่นอายของมันจึงคุ้นเคยนัก... หรือว่าเจ้าคือ..." ประโยคที่ค้างคาจากตอนที่แล้วยังคงลอยเคว้งอยู่ในบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันจางๆ ของชาป่าคั่วพิเศษ หลี่จินหรงรินน้ำชาสีอำพันใสใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบหยาบด้วยท่าทีเชื่องช้า ท่วงท่าของนางสง่างามและเปี่ยมด้วยความมั่นใจจนผู้คนรอบข้างที่มุงดูเหตุการณ์ต่างกลั้นหายใจ "ท่านลุง... ชาก็คือชา จะเป็นอื่นไปได้อย่างไร" จินหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความนัย "เพียงแต่... ใบชาล็อตนี้ ข้าเก็บมาจากยอดเขาด้านหลังหมู่บ้าน คั่วด้วยมือและควบคุมไฟด้วยความใส่ใจ กลิ่นหอมจึงติดตรึงใจผู้คน หากท่านคิดว่ามันคุ้นเคย นั่นคงเป็นเพราะท่านโหยหารสชาติแท้จริงของธรรมชาติที่ถูกลืมเลือนไปในยุคสมัยนีต่างหากครับ" ชายวัยกลางคนผู้นั้นทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ช้าๆ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อยกถ้วยชาขึ้นจิบแรก รสชาติกลมกล่อมที่ผสมผสานความขมปลายลิ้นและความหวานล้ำที่ตามมา ทำเอาเขาถึงกับหลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม ชารสชาตินี้... มันคือรสชาติเดียวกับที่เขาเคยลิ้มลองจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงเมื่อหลายสิบปีก่อน! "ไม่ผิดแน่... ฝีมือการคั่วใบชาแบบนี้ เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่" เขากระซิบถามด้วยความตื่นตระหนก จินหรงเพียงยิ้มมุมปาก นางไม่ตอบคำถามนั้นโดยตรง แต่กลับผายมือเชิญชวนให้เขาดื่มต่อ ทว่าในใจกลับประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ชาป่าคั่วพิเศษล็อตนี้ไม่ได้มีดีแค่รสชาติ แต่พลังงานจากมิติลับในห้างสรรพสินค้าที่นางแอบผสมลงไปเล็กน้อย กำลังออกฤทธิ์ฟื้นฟูร่างกายและความทรงจำของผู้ดื่ม มันจึงกลายเป็นสินค้ามหัศจรรย์ที่ใครได้ลองเป็นต้องติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของตลาด ลู่หานเจียง สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเก่าๆ กำลังช่วยภรรยาขนลังไม้ใส่รถเข็นด้วยความทะมัดทะแมง แม้ใบหน้าคมคายจะมีเหงื่อซึมตามไรผม แต่ดวงตาคู่คมกลับฉายแววภาคภูมิใจทุกครั้งที่มองภรรยาคนสวยจัดการกับลูกค้ากลุ่มใหญ่ได้อย่างอยู่หมัด "เหนื่อยไหมครับ, อาหรง" หานเจียงเดินเข้ามาส่งผ้าชุบน้ำหมาดๆ ให้ภรรยา น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนคนรอบข้างแอบอัศจรรย์ใจว่านายทหารผู้ดุดันคนนี้ เหตุใดจึงกลายเป็นสุนัขคลั่งรักเวลาอยู่ต่อหน้าภรรยาได้ถึงเพียงนี้ "ไม่เหนื่อยเลยครับพี่หานเจียง ดูสิ... ชาของเราวันนี้ขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันพ้นเที่ยงเลยนะ" จินหรงรับผ้ามาเช็ดหน้าพร้อมส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามี เคมีที่เข้ากันอย่างไร้ที่ติของทั้งคู่ทำเอาเหล่าแม่ค้าแถวนั้นถึงกับแอบอิจฉา ทว่า ความสุขมักอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเงาร่างคุ้นเคยกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยท่าทางฮึกเหิม นำมาโดยแม่เฒ่าลู่ แม่สามีผู้เห็นแก่ตัวที่มักจะหาเรื่องมาปวดหัวให้คู่สามีภรรยาอยู่เสมอ "หลี่จินหรง! นังตัวดี! ผัวเมียพวกเจ้ามัวแต่ระเริงทำมาหากินร่ำรวยอยู่ข้างนอก ปล่อยให้งานในบ้านเรือนรกร้างว่างเปล่าอย่างนั้นเรอะ!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าลู่ดังแหวกลมหนาวเข้ามา ทำเอาบรรยากาศรอบร้านน้ำชาชะงักงัน จินหรงหุบยิ้มทันที แววตาฉายประกายความเยียบเย็น นางหันไปสบตากับลู่หานเจียงที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ สามีหนุ่มก้าวออกไปบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ "ท่านแม่ มาทำอะไรที่นี่ครับ พวกเรากำลังทำมาหาเลี้ยงชีพสุจริต" "ทำมาหาเลี้ยงชีพอะไรกัน! เจ้าลูกอกตัญญู เมียมารยาตัวนี้มันเป่าหูเจ้าให้แยกบ้านออกไป แล้วยังกล้าเอาของดีๆ มาขายรวยอยู่คนเดียวโดยไม่ส่งเสียทางบ้านเลยรึ!" แม่เฒ่าลู่เท้าสะเออ ชี้หน้าด่ากราดไม่เกรงใจสายตาชาวบ้านนับสิบคนที่ยืนมุงดู จินหรงก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังสามี นางปัดมือเบาๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "คุณแม่สามี... ท่านพูดจาให้เกียรติเงินทองที่พวกเราหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานบ้างนะครับ แยกบ้านก็คือแยกบ้าน ทรัพย์สินเงินทองที่ได้มาตอนนี้ เป็นน้ำพักน้ำแรงของข้ากับพี่หานเจียง หาได้เกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลลู่ที่ไม่เคยเหลียวแลพวกเรายามตกยากไม่" "นังสะใภ้ปากดี! แกกล้าเถียงฉันเรอะ!" แม่เฒ่าลู่พุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบสั่งสอน แต่มีหรือที่คนอย่างหลี่จินหรงจะยืนรอให้ใครมาทำร้าย จินหรงเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับยื่นขาออกไปเล็กน้อยตามจังหวะพอเหมาะ แม่เฒ่าลู่ที่พุ่งตัวมาด้วยแรงอารมณ์จึงเสียหลักล้มคะมำลงไปนั่งจ้ำเบ้ากับพื้นดินคลุกฝุ่นท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของชาวบ้าน "อุ๊ย... ระวังหน่อยสิครับคุณแม่ พื้นแถวนี้มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบนะครัับ" จินหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจจอมปลอม แต่แววตากลับเยືือกเย็นจนแม่เฒ่าลู่ถึงกับผวา ลู่หานเจียงรีบเข้าไปประคองมารดาขึ้นมา แม้เขาจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของแม่ แต่ความกตัญญูก็ยังค้ำคออยู่ "ท่านแม่ กลับไปเถอะครับ เรื่องแยกบ้านเราตกลงกันเรียบร้อยแล้ว อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่เลย" แม่เฒ่าลู่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธแค้น นางสะบัดแขนหลุดจากการจับกุมของลูกชาย ชี้หน้าอาฆาตมาดร้าย "ดี! พ่อลูกอกตัญญู! เมียตัวแสบ! พวกแกจำไว้ให้ดี สักวันฉันจะทำให้พวกแกไม่มีที่ยืนในตำบลนี้!" พูดจบทิ้งท้ายด้วยความแค้นเคืองก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดจากไป เหตุการณ์ชุลมุนสงบลงอย่างรวดเร็ว ลูกค้ากลุ่มเดิมและหน้าใหม่ต่างพากันกลับมาสนใจสินค้าของร้านน้ำชาอีกครั้ง จินหรงถอนหายใจเบาๆ นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของปัญหาจากครอบครัวเดิมเท่านั้น ตกเย็น... ณ กระท่อมปลายนาอันอบอุ่น กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นยาจีนสูตรลับ" ที่จินหรงเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ ในหม้อดินเผาส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้าน ไอความร้อนลอยกรุ่นเคล้ากับกลิ่นหอมของสมุนไพรนานาชนิด ทำให้บรรยากาศยามค่ำคืนที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันอบอุ่นขึ้นมาทันตาเห็น ลู่หานเจียงนั่งมองภรรยาคนเก่งจัดโต๊ะอาหารด้วยสายตารักใคร่และลึกซึ้ง "หอมเหลือเกินครับ อาหรง... ฝีมือเจ้าไม่เคยทำให้พี่ผิดหวังเลย" หานเจียงเอ่ยพร้อมโอบกอดเอวบางจากด้านหลัง เอาคางเกยไหล่ภรรยาอย่างออดอ้อน จินหรงหัวسิกคิกคัก นางกำลังจะตักซุปใส่ชามให้สามี ทว่าจู่ๆ เสียงเคาะประตูรั้วบ้านยามวิกาลก็ดังขึ้น... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ทั้งสองชะงัก หานเจียงขมวดคิ้วหันไปมองประตูหน้าบ้านด้วยความระแวกระวัง ในยามวิกาลเช่นนี้ จะมีใครมาเยือนกระท่อมปลายนาของพวกเขาอีก? จินหรงวางทัพพีในมือลง ดวงตาหรี่แคบลงเล็กน้อยเมื่อสัญชาตญาณเตือนภัยในมิติลับเริ่มสั่นไหว นางเดินตามหลังสามีไปยังประตูรั้วช้าๆ ก่อนที่หานเจียงจะดึงกลอนเปิดออก ปรากฏร่างของบุรุษปริศนาในชุดคลุมยาวคลุมศีรษะมิดชิด ผู้ซึ่งยื่นป้ายหยกสลักลายพยัคฆ์ทองคำเก่าแก่มาตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยเสียงแหบพร่าที่ทำให้ลมหายใจของจินหรงสะดุดกัก "ฮูหยินหลี่... นายท่านของเรา... ต้องการพบตัวเจ้า คืนนี้..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ