เปิดร้านน้ำชาเล็กๆ หน้าบ้าน

"ถ้าพวกท่านยังส่งเสียงเอะอะโวยวายรบกวนลูกค้าที่กำลังดื่มชาอยู่ในร้านของข้าอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะถือว่าพวกท่านตั้งใจมาหาเรื่อง และอย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่เตือน!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนของหลี่จินหรงดังขึ้น ตัดผ่านความวุ่นวายบริเวณหน้าร้านน้ำชาหมื่นลี้ที่เพิ่งเปิดให้บริการเป็นวันแรกได้อย่างชะงัด นางยืนเท้าสะเอวเล็กน้อยในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีที่สะอาดสะอ้าน ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นกวาดมองกลุ่มญาติฝ่ายสามีตัวแสบที่ตั้งใจยกโขยงมาหวังจะป่วนกิจการตั้งแต่ไก่โห่ แม่เฒ่าลู่สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเจ้าเล่ห์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธขึง นางตั้งใจจะมาอาละวาดทวงส่วนแบ่งรายได้จากร้านน้ำชาแห่งนี้ตามประสาคนหน้าหนา แต่ยังไม่ทันได้เหยียบเท้าเข้าประตูร้านดี กลับโดนสายตาดั่งคมมีดของสะใภ้รองผู้นี้ปักตรึงไว้เสียก่อน "นัง... นังเด็กอกตัญญู! นี่เจ้ากล้าพูดจากับแม่สามีเช่นนี้เรอะ! ข้าเป็นถึงแม่ของหานเจียงนะ!" แม่เฒ่าลู่แผดเสียงแหลมสูงหมายจะเรียกคะแนนความน่าสงสารจากชาวบ้านที่เริ่มมุงดูรอบๆ ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับไม่เป็นใจให้แม่เฒ่าเลยแม้แต่น้อย กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาชั้นดีที่ลอยละล่องออกมาจากภายในร้าน พร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนใจของ "พายหมูแดงแป้งกรอบ" ที่หลี่จินหรงเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ จากเตาดินเผาพิเศษในมิติ กำลังเตะจมูกผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนสายหลักของหมู่บ้านจนแทบจะลืมหายใจ ทุกคนต่างเบนความสนใจจากความวุ่นวายของแม่เฒ่าลู่ มาจดจ่ออยู่กับความหอมอันเป็นเอกลักษณ์นี้แทน ลู่หานเจียง ซึ่งสวมชุดทหารเก่าแต่รีดจนเรียบกريب ก้าวเท้าออกมายืนเคียงข้างภรรยาด้วยท่าทีนิ่งขรึม ร่างกายกำยำสูงใหญ่แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด สายตาคมกริบของชายหนุ่มมองมารดาและญาติๆ ด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย "แม่ครับ ถ้ามาเพื่ออุดหนุนน้ำชาและขนม ลูกยินดีต้อนรับในฐานะลูกค้า แต่ถ้ามาเพื่อสร้างความวุ่นวาย ผมคงต้องเชิญให้ออกไปครับ ที่นี่ทำมาค้าขาย ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของลู่หานเจียงทำเอาแม่เฒ่าลู่ถึงกับใบหน้าชาซ่าน นางไม่คาดคิดเลยว่าบุตรชายคนนี้จะกล้าพูดจาตัดเยื่อใยกับตนต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ "เจ้า... เจ้าลูกเนรคุณ! เห็นเมียดีกว่าแม่หรือไง!" แม่เฒ่าลู่ชี้หน้าบุตรชายด้วยความคับแค้นใจ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ชายวัยกลางคนแต่งกายภูมิฐานสวมแว่นตากรอบทอง ซึ่งเป็นพ่อค้าเร่เดินทางไกลและมักจะต้องผ่านเส้นทางนี้เป็นประจำ ได้ก้าวเข้ามาแทรกกลางวงล้อมด้วยรอยยิ้ม "แม่คุณเอ๋ย อย่าได้ถือสาคนแก่เลยนะ... ว่าแต่ กลิ่นหอมนี่มันคืออะไรกัน ข้าเดินผ่านหัวมุมถนนก็กลิ่นเตะจมูกจนต้องรีบเดินมาดู ขอชิมขนมที่เจ้าเพิ่งยกออกมานั่นสักชิ้นได้หรือไม่ หน้าตาแปลกประหลาดน่ากินเสียจริง" หลี่จินหรงปรับสีหน้าและแววตาให้กลับมาแย้มยิ้มต้อนรับขับสู้ได้อย่างรวดเร็วดุจพลิฝ่ามือ นางหันไปโค้งศีรษะให้ลูกค้าคนแรกด้วยความนอบน้อมแต่มั่น "ยินดีต้อนรับครับท่านพี่... เชิญด้านในก่อนครับ ร้านน้ำชาหมื่นลี้ของเราเพิ่งเปิดบริการเป็นวันแรก ข้ามีชาอู่หลงชั้นดีคั่วสดใหม่กับพายหมูแดงร้อนๆ กรอบนอกนุ่มใน คอยต้อนรับคนเดินทางไกลทุกท่านครับ รับรองว่ารสชาตินี้ท่านหาทานจากที่ไหนไม่ได้แน่นอน" คำว่า "เชิญครับ" ของหลี่จินหรงทำให้พ่อค้าเร่พยักหน้ารับด้วยความสนใจทันที เขารีบเดินเลี่ยงกลุ่มแม่เฒ่าลู่ตรงเข้าไปนั่งที่โต๊ะไม้ไผ่ขัดมันเงาวับภายในร้านอย่างไม่ลังเล กลุ่มชาวบ้านและนักเดินทางอีกสองสามคนที่ยืนลังเลอยู่รอบนอก เมื่อเห็นว่ามีคนเปิดประเดิมร้านแล้ว ต่างก็เริ่มทยอยก้าวเท้าตามเข้ามาจับจองที่นั่งจนเกือบเต็มร้านเล็กๆ บรรยากาศความวุ่นวายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความคึกคักของกิจการที่กำลังเริ่มต้นอย่างเป็นมงคล แม่เฒ่าลู่และญาติๆ ที่ยืนหน้าแห้งเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าร้าน กลายเป็นธาตุอากาศไปในทันทีเมื่อไม่มีใครสนใจพวกนางอีกต่อไป หญิงชราพยายามจะส่งเสียงโวยวายอีกครั้ง แต่กลับถูกลู่หานเจียงปรายตามองด้วยแววตาดุดันจนต้องกลืนคำพูดลงคอไปอย่างจำใจ สุดท้ายจึงต้องสะบัดก้นเดินหนีไปด้วยความแค้นเคือง ภายในร้าน หลี่จินหรงลงมือชงชาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว สง่างาม และเป็นมืออาชีพ กลิ่นหอมละมุนของใบชาที่ผสานกับไอร้อนลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ขนาบข้างด้วยจานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามที่บรรจุพายหมูแดงสีเหลืองทองกรอบน่ารับประทาน ลูกค้าคนแรกกัดพายคำแรก เสียงแป้งกรอบร่วนละมุนลิ้นดังกร้วม พร้อมกับไส้หมูแดงรสชาติกลมกล่อมที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อระเบิดความอร่อยออกมาเต็มคำ ดวงตาของพ่อค้าเร่เบิกกว้างขึ้นด้วยความทึ่ง ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบตาม "สวรรค์! ชานี่ช่างหอมชื่นใจ ขนมนี้ก็อร่อยจนแทบกลืนลิ้นตัวเอง ฝีมือเจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนักแม่สาวน้อย!" พ่อค้าเร่เอ่ยชมด้วยความจริงใจ เรียกเสียงพยักหน้าเห็นพ้องจากลูกค้ารายอื่นๆ ที่กำลังเคี้ยวขนมอย่างมีความสุข หลี่จินหรงแย้มยิ้มรับคำชมอย่างภูมิใจ นางหันไปสบตากับลู่หานเจียงที่ยืนคุมเชิงด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรัก ชายหนุ่มยื่นมือมาช่วยเช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ข้างขมับของภรรยาอย่างเบามือ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี กิจการก้าวแรกประสบความสำเร็จเกินคาด ทว่า ในขณะที่หลี่จินหรงกำลังจะหยิบกาต้มน้ำเติมชาให้ลูกค้ารายถัดไปนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะไม้เท้าอันเป็นเอกลักษณ์ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน พร้อมกับเงาร่างของชายชราผมขาวผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "แม่นาง... ร้านน้ำชาของเจ้า ขายชาประเภทใดกันแน่ เหตุใดกลิ่นอายของมันจึงคุ้นเคยนัก... หรือว่าเจ้าคือ..." ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของจินหรงและหานเจียงมาโดยตลอดนะครับ