แผนซ้อนแผนกระชากหน้ากากคู่แข่ง

“คุณกำลังจะบอกว่า ผักกาดขาวของร้าน ‘ตระกูลจาง’ ที่วางขายในราคาสูงลิ่วจนชาวบ้านต้องยอมควักกระเป๋าจ่ายนั้น... จริงๆ แล้วถูกย้อมสีและอาบด้วยสารเคมีเร่งโตอย่างนั้นหรือครับ?” เสียงทุ้มต่ำของลู่หานเจียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานเล็กๆ หลังร้าน หลี่จินหรงไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงแค่นั่งไขว่ห้าง มือเรียวหมุนปากกาในมือเล่น พลางไล่สายตามองเอกสารรายการสินค้าที่สายลับของเธอเพิ่งนำมาส่งให้เมื่อครู่ “ไม่ใช่แค่สารเคมีหรอกครับหานเจียง” จินหรงยกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววเยือกเย็น “แต่มันคือการกักตุนสินค้าด้อยคุณภาพจากโกดังร้างท้ายเมือง เอามาฉาบหน้าด้วยน้ำยาให้ดูสดใหม่ แล้วปั่นราคาขึ้นสามเท่าตัว เพื่อจะมาตัดกำลังผักออร์แกนิกจากฟาร์มของเราในตลาดสดพรุ่งนี้” ลู่หานเจียงขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปบีบไหล่ภรรยาเบาๆ เพื่อส่งความอบอุ่นแทนคำปลอบประโลม “แม่เฒ่าลู่คงหนุนหลังพวกมันอยู่สินะครับ ถึงได้กล้าทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้” “แน่นอนครับ” จินหรงวางปากกาลง เสียงกระทบโต๊ะดังสนั่น “คราวนี้ฉันจะไม่เพียงแค่ฟาดหน้าพวกมัน แต่ฉันจะทำให้ชื่อเสียงของ ‘ตระกูลจาง’ กลายเป็นเพียงเศษผงที่ไม่มีใครกล้าหยิบเข้าบ้านอีกต่อไป เตรียมรถขนผักไว้ให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะไป ‘เปิดงานบุญ’ ที่ตลาดสดกัน” *** เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตลาดสดใจกลางเมืองที่กำลังคึกคักไปด้วยผู้คน แผงร้าน ‘ตระกูลจาง’ ตั้งตระหง่านอยู่หัวมุมถนน ผักกาดขาวเรียงรายสวยงามราวกับภาพวาด แม่เฒ่าลู่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างร้านด้วยสีหน้าถือดี ยืดอกรอเวลาที่จินหรงจะก้าวเท้าเข้ามาเพื่อให้เธอได้เหยียดหยามต่อหน้าธารกำนัล “ดูสิ! ผักของร้านจางสวยแค่ไหน ไร้รอยแมลงกวนใจ ไม่เหมือนของสะใภ้บ้านลู่ที่ชอบอวดอ้างว่าออร์แกนิก แต่จริงๆ ก็แค่ผักเน่าๆ ที่ใครก็ปลูกได้!” เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าลู่จงใจป่าวประกาศ จินหรงเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับตะกร้าหวายใบโต ข้างกายมีลู่หานเจียงที่สวมชุดทหารเต็มยศดูภูมิฐานเดินขนาบข้าง บรรยากาศรอบตัวนางดูสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้กระเพื่อม แต่ทว่าภายในกลับซ่อนพายุที่พร้อมจะถาโถม “ท่านแม่ยังขยันขันแข็งเช่นเคยนะครับ” จินหรงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “แต่ผักที่สดขนาดนี้... ไม่ทราบว่าคุณจางแช่สารละลายอะไรไว้หรือครับ? กลิ่นมันถึงได้จางหายไปจนเกือบจะเหม็นอับเช่นนี้?” ฝูงชนเริ่มขยับเข้ามาใกล้ ความเงียบเริ่มปกคลุม แผงผักของตระกูลจางดูสวยงามก็จริง แต่หากสังเกตใกล้ๆ จะเห็นคราบสีขาวขุ่นซ่อนอยู่ตามรอยพับของใบ จางซาน เจ้าของร้านคู่แข่งหน้าซีดเผือด “เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้า! ผักของข้ามาจากแหล่งเพาะปลูกชั้นดี ใครๆ ก็รู้!” “ถ้าอย่างนั้น” จินหรงคว้าผักกาดขาวขึ้นมาหนึ่งหัว “เรามาพิสูจน์กันไหมครับ? ถ้าผักนี้สดจริงตามที่ท่านพูด ข้าจะยอมกราบขอโทษต่อหน้าทุกคนที่นี่ แต่ถ้าไม่... ท่านต้องประกาศเลิกกิจการในตลาดแห่งนี้ถาวร พร้อมกับเปิดเผยชื่อคนที่เป็น ‘เบื้องหลัง’ การโกงครั้งนี้ออกมา” ลู่หานเจียงหยิบมีดพกประจำตัวออกมาอย่างรวดเร็ว เขาหั่นผักกาดขาวออกเป็นซีกต่อหน้าฝูงชน ทันใดนั้น กลิ่นฉุนกึกของสารเคมีก็โชยออกมาจนชาวบ้านต่างพากันปิดจมูก และเมื่อจินหรงหยดน้ำยาเปลี่ยนสีที่เตรียมมาจากมิติลับลงบนใบผัก สีของผักก็เปลี่ยนจากเขียวสดเป็นสีดำสนิททันที! เสียงฮือฮาดังระงม ชาวบ้านเริ่มขว้างปาสิ่งของใส่แผงร้านจางด้วยความโกรธแค้นที่ถูกหลอกขายของด้อยคุณภาพ แม่เฒ่าลู่หน้าถอดสี ถอยหลังกรูดพยายามจะหนี แต่จินหรงกลับคว้าข้อมือเอาไว้แน่น “ท่านแม่... จะรีบไปไหนหรือครับ? ไหนๆ ก็มาแล้ว อยู่เป็นพยานให้ข้าสักหน่อยว่า ‘สินค้าคุณภาพต่ำ’ ของพวกท่านมันทำลายสุขภาพชาวบ้านไปมากแค่ไหน!” จินหรงเดินเข้าไปใกล้หูแม่เฒ่าลู่ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบพอที่จะได้ยินกันแค่สองคน “เกมนี้ท่านแพ้ตั้งแต่เริ่มแล้วครับ และของขวัญชิ้นต่อไปที่ข้าจะมอบให้ท่าน... คือการที่ท่านจะไม่ได้เห็นหน้าลูกชายของท่านอีกตลอดกาล” ทว่า ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังถึงขีดสุด ชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มปริศนาก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามา เขาก้าวขึ้นมาบนแผงร้านและวางนามบัตรสีทองลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยผักเน่าๆ ของจางซาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กดดันคนฟังจนหายใจไม่ออก “คุณจินหรงครับ... ผลตรวจสอบชุดล่าสุดจากห้องปฏิบัติการกลางยืนยันแล้ว ว่าสารเคมีที่พบในผักร้านนี้ เชื่อมโยงกับสัญญาจัดซื้อจัดจ้างของกรมทหารเขตแดนใต้” ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้น สบตากับจินหรงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “และคนที่ลงนามในเอกสารอนุมัติงบประมาณการจัดซื้อครั้งนี้... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘ลู่หานเจียง’ สามีของคุณเองครับ” ความเงียบสงัดเข้าครอบงำตลาดสด ลู่หานเจียงตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ขณะที่จินหรงหันไปมองหน้าสามีของเธอด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ในชั่วพริบตา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งชีวิตและชาหอมๆ ในทุกๆ ตอนด้วยนะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้