วิกฤตสินค้าปลอมเลียนแบบ

“ราคาเท่านี้หรือครับ? ท่านถึงกับกล้าขายชาหมื่นลี้ในราคาเพียงสามในสิบส่วนของร้านเราเลยหรือ?” หลี่จินหรงวางถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุใบชาหยาบกร้านลงบนโต๊ะไม้หนา เสียงกระแทกเบาๆ นั้นกลับดังก้องไปทั่วร้านเล็กๆ ที่เงียบสงัด เธอไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับวาวโรจน์ดั่งคมมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักกำมะหยี่ ตรงหน้าเธอคือชายวัยกลางคนสวมหมวกปีกกว้างที่ดูคุ้นตา เขาคือพ่อค้าเร่ที่ชอบวนเวียนอยู่แถวหมู่บ้านหุบเขาเมฆามาหลายสัปดาห์ ชายคนนั้นรีบหลบสายตา มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะคว้าถุงชากลับไปกอดไว้แน่น “คุณนายหลี่... อย่าหาว่าผมหลอกขายเลยครับ ของพวกนี้ผมก็ได้มาจากโรงงานในเมือง เขาบอกว่าเป็นชาล็อตพิเศษ รสชาติคล้ายคลึงกัน แถมนี่ยังประทับตรา ‘หมื่นลี้’ ชัดเจน ถ้าผมไม่เอามาขายให้ชาวบ้านที่ไม่มีปัญญาซื้อของแท้ ผมคงเสียดายโอกาสแย่” จินหรงยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ลู่หานเจียงซึ่งยืนพิงกรอบประตูอยู่ข้างหลังขยับตัวด้วยความอึดอัด เขาชื่นชอบเวลาที่ภรรยาสาวฉลาดทันคน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดห่วงไม่ได้ว่าความ ‘ใจเด็ด’ ของเธอจะไปกระตุกหนวดเสือเข้าสักวัน “ตราประทับปลอม สีหมึกจางกว่าปกติ และที่สำคัญที่สุด...” จินหรงลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้พ่อค้าเร่ กลิ่นหอมจางๆ จากมิติลับในตัวเธอกดดันจนชายคนนั้นถอยกรูด “กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่กลิ่นชาธรรมชาติ แต่มันคือกลิ่นดอกมะลิสังเคราะห์ราคาถูกที่ฉีดพ่นลงไปเพื่อกลบความอับชื้นของใบชาเก่าค้างปี หากใครดื่มเข้าไป ร่างกายคงได้พบกับความซวยมากกว่าโชคลาภนะครับ” ลู่หานเจียงก้าวเข้ามาขวางกลางทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มสร้างเงาบดบังพ่อค้าจอมปลอมจนมิด “นายจะตอบคำถามภรรยาผมดีๆ หรือจะให้ผมพาไปที่สถานีตำรวจเพื่อตรวจสอบที่มาของ ‘ของปลอม’ ล็อตนี้กันแน่?” ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าทหารหนุ่มผู้นี้ไม่เคยพูดเล่น ก่อนที่เขาจะทันได้อ้าปากแก้ตัว เสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังมาจากหน้าประตูร้าน “เจ้าของร้าน! ออกมารับผิดชอบเลยนะ! ชาที่ฉันซื้อไปเมื่อวานทำเอาสามีฉันท้องร่วงจนตัวเขียวหมดแล้ว!” หญิงวัยกลางคนนางหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมชูถุงชาที่ทำเลียนแบบแบรนด์ของจินหรงมาฟาดลงบนโต๊ะ หลี่จินหรงไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเพียงแต่ปรายตามองถุงชานั้นด้วยความเย็นชา เรื่องนี้มันเกินกว่าการ ‘เลียนแบบ’ เพื่อตัดราคาเสียแล้ว แต่มันคือการ ‘จงใจทำลายชื่อเสียง’ อย่างเป็นระบบ “ท่านป้าครับ รบกวนสงบสติอารมณ์ก่อน” ลู่หานเจียงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “หากเป็นสินค้าจากร้านเรา เรายินดีรับผิดชอบเต็มที่ แต่หากไม่ใช่... ผู้ที่นำของปลอมมาขายให้ท่านต่างหากที่ต้องรับโทษตามกฎหมาย” จินหรงหยิบถุงชาจากมือหญิงคนนั้นมาเปิดออก กลิ่นฉุนกึกเตะจมูกทันทีจนเธอต้องเบือนหน้าหนี เธอรู้ดีว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ในละแวกนี้ไม่มีใครริษยาจนกล้าทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ได้เท่ากับ ‘คนในตระกูล’ ที่เสียผลประโยชน์ไปเมื่อครั้งก่อน “หานเจียง” จินหรงเรียกสามีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงด้วยคำสั่ง “ปิดร้านสักครู่ เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังจะมาเยือนถึงหน้าบ้าน และข้าคิดว่า... ถึงเวลาที่เราต้องจัดระเบียบคนในตระกูลเสียหน่อย” ขณะที่ลู่หานเจียงกำลังเดินไปปิดประตูร้าน สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของหญิงชราผู้หนึ่งที่ยืนแอบมองอยู่หลังพุ่มไม้ฝั่งตรงข้าม แม่เฒ่าลู่—แม่สามีผู้ไม่เคยสำนึก—กำลังยืนยิ้มเยาะเย้ยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสะใจ โดยมีชายฉกรรจ์สองคนยืนขนาบข้างในท่าทางที่ไม่เป็นมิตร จินหรงเดินออกมาที่หน้าร้าน ดวงตาคู่งามจ้องมองไปยังแม่เฒ่าลู่โดยไม่เกรงกลัว เธอรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่แค่วันที่สินค้าปลอมถูกนำมาขาย แต่เป็นวันที่ ‘กับดัก’ ขนาดใหญ่ถูกวางเอาไว้เพื่อรอให้เธอเดินลงไป “ท่านแม่... มองดูความพินาศของร้านสะใภ้จนพอใจแล้วหรือยังครับ?” จินหรงเอ่ยขึ้น ลมเย็นพัดผ่านร่างของเธอไป แต่ตัวเธอเองกลับยืนหยัดอย่างมั่นคงดั่งภูผา แม่เฒ่าลู่เดินออกมาจากพุ่มไม้ด้วยท่าทางโอหัง “สะใภ้จินหรง! เจ้าค้ากำไรเกินควรจนชาวบ้านเดือดร้อน ใครเขาจะทนไหว ข้าแค่เป็นธุระหาชาที่ราคาถูกกว่ามาให้คนในหมู่บ้านได้ดื่มกินกัน ไม่ผิดใช่ไหม!” จินหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่สดใสแต่กลับทำให้แม่เฒ่าลู่รู้สึกขนลุกชัน “ราคาสามในสิบส่วนแต่คุณภาพติดลบแบบนั้น ท่านเรียกว่าหาของดีให้ชาวบ้านหรือครับท่านแม่? หรือแท้จริงแล้ว... ท่านแค่อยากเห็นข้าสิ้นเนื้อประดาตัวจนต้องกราบขอร้องท่านให้กลับไปอยู่ที่บ้านเก่ากันแน่?” คำพูดนั้นแทงใจดำแม่เฒ่าลู่อย่างจัง ทว่ายังไม่ทันที่หญิงชราจะสวนกลับ จู่ๆ รถจี๊ปสีเขียวขี้ม้าคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าบ้าน เสียงเบรกที่ดังสนั่นทำให้ทุกคนต่างชะงัก ชายในเครื่องแบบทหารระดับสูงก้าวลงจากรถพร้อมกับกระดาษปึกใหญ่ในมือ “สวัสดีครับ คุณหลี่จินหรง ผมได้รับรายงานเรื่องการลักลอบผลิตและจำหน่ายสินค้าปลอมแปลงแบรนด์ ‘หมื่นลี้’ ที่ส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยของประชาชน...” นายทหารผู้นั้นมองไปยังแม่เฒ่าลู่ที่เริ่มหน้าซีดเผือด “และหลักฐานทั้งหมด บ่งชี้ว่าต้นตอของโรงงานเถื่อนนี้... ตั้งอยู่ในที่ดินของตระกูลลู่เอง” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงในทันใด จินหรงหันไปสบตาหานเจียง เห็นแววตาของผู้เป็นสามีที่สั่นไหวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็พยักหน้าให้เธออย่างเด็ดเดี่ยว หานเจียงก้าวเดินไปข้างหน้า สองมือประสานกันแน่น “ถ้าเช่นนั้น ก็เชิญตรวจสอบให้ถึงที่สุดครับเจ้าหน้าที่... ไม่ว่าคนผิดจะเป็นใคร ผมในฐานะทหารและลูกชายของตระกูล จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวและไม่ขอปกป้องความผิดอันน่ารังเกียจนี้เป็นอันขาด” แม่เฒ่าลู่ทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าขาวเผือดไร้สีเลือด สายตาที่เคยจองหองบัดนี้สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แต่จินหรงกลับไม่ได้หันไปมองเธอ เธอเพียงแต่หยิบชาหอมหมื่นลี้แท้ๆ ขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นที่ปลอบประโลมจิตใจ ก่อนจะหันไปหาเจ้าหน้าที่ด้วยรอยยิ้มที่มั่นคงที่สุด ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของแม่เฒ่าลู่ที่พยายามจะคว้าชายกางเกงของลูกชาย “หานเจียง... แม่ทำเพื่อเจ้า! เจ้าเป็นทหาร จะให้เมียมาหาเงินทำธุรกิจน่าอายแบบนี้ไปจนตายหรือ!” หานเจียงสะบัดชายกางเกงออกอย่างเย็นชา สายตาที่เคยอ่อนโยนต่อมารดาบัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่ยากจะคาดเดา “เมียผมหาเงินด้วยสมองและแรงกายอย่างสุจริต ส่วนแม่... กำลังเอาชีวิตของคนทั้งหมู่บ้านมาแลกกับความริษยาเพียงน้อยนิดของตัวเอง” ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะจบลงด้วยการจับกุมตัวบุคคลสำคัญ ลมพายุที่ไม่คาดคิดก็พัดกระโชกแรงจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนข้างแม่เฒ่าลู่ชักมีดสั้นออกมาหมายจะพุ่งเข้าหาจินหรงในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนกำลังเผลอ เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับร่างของหานเจียงที่พุ่งตัวเข้าปกป้องภรรยา แต่ทว่า... มีเพียงเสียงคมมีดปักลงบนเนื้อไม้ดังฉึก! เลือดสีแดงฉานหยดลงบนพื้นหินหน้าบ้าน ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งชีวิตและชาหอมๆ ในทุกๆ ตอนด้วยนะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้