ขยายโรงงานชาขนาดเล็ก

"ถ้าคิดจะทำแค่ให้พอประทังชีวิต ก็จงหยุดมือเสียเดี๋ยวนี้ แต่ถ้าคิดจะทำให้คนทั้งมณฑลต้องหันมาถามหาชื่อ 'ชาตราหลี่' ของเรา ท่านก็จงหยิบฟืนใส่เตาให้แรงกว่านี้อีกครับ!" เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นของลู่หานเจียงดังก้องขึ้นภายในโรงเรือนไม้หลังใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ ชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อจากการฝึกฝนตามแบบฉบับทหาร เขากำลังสาละวนกับการคัดแยกใบชาสดที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาจากยอดเขาทางทิศเหนือ ดวงตาคมกริบของเขามิได้มองเพียงแค่ใบชา แต่เขากำลังมองถึงอนาคตที่เขากับภรรยาจะสร้างร่วมกัน หลี่จินหรงยืนกอดอกพิงเสาไม้ สายตาคมปลาบของเธอกวาดมองบรรดาชาวบ้านกลุ่มแรกที่เธอตัดสินใจรับเข้ามาทำงาน ทั้งหมดเป็นหญิงวัยกลางคนในหมู่บ้านที่เคยถูกแม่เฒ่าลู่เคยกดขี่หรือดูแคลนว่าไร้ค่า จินหรงเหยียดยิ้มมุมปากเบาๆ พลางหยิบใบชาขึ้นมาดมกลิ่นหอมกรุ่นที่อบอวลไปทั่วบริเวณ "พี่หานเจียงพูดถูกครับ ทุกคน... ที่ฉันจ้างพวกคุณมา ไม่ใช่เพราะฉันใจบุญ แต่เพราะฉันเชื่อว่ามือของพวกคุณมีค่าพอที่จะเนรมิตทองคำจากยอดใบชาพวกนี้ได้ ใครที่ตั้งใจทำงาน ผลตอบแทนที่ได้รับจะไม่ใช่แค่ค่าแรงรายวัน แต่จะเป็นสวัสดิการที่ทุกคนในหมู่บ้านต้องอิจฉา" จินหรงประกาศกร้าว น้ำเสียงของเธอเปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้คนเกรงขามแต่ก็แฝงความเมตตา บรรยากาศในโรงงานเล็กๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยความคึกคัก กลิ่นหอมของใบชาที่เริ่มถูกคั่วด้วยไฟอ่อนๆ บนกระทะเหล็กขนาดใหญ่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปไกลถึงรั้วบ้านข้างๆ ซึ่งแม่เฒ่าลู่ที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความริษยา "นังสะใภ้ตัวดี! คิดจะแผ่อิทธิพลครอบงำคนในหมู่บ้านหรือไง!" แม่เฒ่าลู่สบถเบาๆ ก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาในเขตโรงงาน "จินหรง! เจ้าเอาเงินไปจ้างพวกขี้เกียจพวกนี้มาทำงานทำไม? ทำไมไม่เอาเงินนั้นมาปรนนิบัติแม่สามีบ้าง!" จินหรงไม่ได้หันไปมองทันที เธอหยิบใบชาที่คั่วเสร็จแล้วขึ้นมาตรวจดูความแห้งกร้านและความคงตัวของสี ก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้แม่สามีด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก "ท่านแม่ครับ การทำธุรกิจมันคือการลงทุน ไม่ใช่การทำทาน ถ้าท่านอยากได้เงินจากฉัน ท่านก็ต้องมีงานที่ก่อให้เกิดมูลค่าทำสิครับ หรือท่านจะบอกว่ามือที่หยาบกร้านของท่าน เหมาะกับการนั่งเฉยๆ รอเงินจากหยาดเหงื่อของลูกชายมากกว่ากันล่ะครับ?" ลู่หานเจียงวางฟืนลงแล้วเดินมายืนเคียงข้างภรรยา สายตาของเขาสื่อสารชัดเจนว่า 'ใครที่กล้ารังแกภรรยาผม คนนั้นไม่มีที่ยืน' แม่เฒ่าลู่ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแววตาเย็นชาของลูกชายตัวเอง เธอได้แต่สะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากไปโดยไม่กล้าต่อปากต่อคำเพิ่ม ภายในโรงงาน เสียงหัวเราะของชาวบ้านเริ่มกลับมาอีกครั้ง จินหรงเริ่มสอนวิธีการแพ็กสินค้าอย่างประณีต เธอใช้เทคนิคการบรรจุแบบสุญญากาศที่เธอแอบดึงมาจากมิติห้างสรรพสินค้า โดยอ้างว่าได้วิธีมาจากตำราโบราณที่เคยอ่าน การห่อใบชาด้วยกระดาษสาเนื้อดีและประทับตราครั่งสีแดงรูปใบชาถือเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครเลียนแบบได้ "จินหรง..." ลู่หานเจียงกระซิบข้างหูเธอขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการคัดเลือกใบชา "ดูเหมือนว่าเราจะได้รับออเดอร์ใหญ่จากโรงเตี๊ยมในตัวเมืองมาเพิ่มอีกสามเท่าตัวนะครับ พวกเขาบอกว่าชาของเราหอมจนลูกค้าที่ผ่านไปมาต้องหยุดดมกลิ่น" จินหรงยิ้มกว้าง แววตาของเธอเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น "นั่นเพิ่งเริ่มต้นครับพี่หานเจียง สินค้าล็อตนี้จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนของหมู่บ้านเรา ต่อไปจะไม่มีใครกล้าดูถูกครอบครัวเราอีก" งานดำเนินไปจนถึงช่วงพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า กลิ่นหอมของชาที่คั่วเสร็จใหม่ๆ อบอวลไปทั่วหมู่บ้านจนกลายเป็นเอกลักษณ์ที่ผู้คนต่างพูดถึง แต่ในขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูโรงงาน พร้อมกับชายชุดดำในชุดเครื่องแบบทางการที่ดูไม่น่าไว้ใจ ชายผู้นั้นยื่นซองจดหมายตราประทับสีทองให้ลู่หานเจียง สีหน้าของเขามีความเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด "คุณลู่หานเจียง ทางการมีคำสั่งด่วนให้ระงับการผลิตชั่วคราว เนื่องจากได้รับแจ้งว่าโรงงานของท่านมีการใช้สารปนเปื้อนในการปรุงแต่งกลิ่น... และมีคนยืนยันว่าเห็นท่านนำของผิดกฎหมายเข้ามาซ่อนในนี้เมื่อคืนครับ" จินหรงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับสามี ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งโรงงาน ท่ามกลางสายตาที่หวาดระแวงของชาวบ้านที่เพิ่งเริ่มจะมีงานทำ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งชีวิตและชาหอมๆ ในทุกๆ ตอนด้วยนะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้