คู่สามีภรรยาออกตลาดด้วยกัน

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกก้าวเดียว ฉันจะถือกระเป๋าผ้าใบนี้เองทั้งหมด แล้วคุณก็ไม่ต้องเดินตามมาอีกเลย... ตกลงไหมครับ ท่านผู้กองลู่?" คำพูดพร้อมรอยยิ้มปนค้อนของหลี่จินหรง ทำให้ลู่หานเจียง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตสีเขียวขี้ม้าพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นหนา ชะงักฝีเท้าลงทันทีอย่างรวดเร็วราวกับทหารรับคำสั่งผู้บังคับบัญชา ใบหน้าคมคายที่ปกติมักเรียบนิ่งน่าเกรงขาม ยามนี้กลับระบายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนจนแทบจะละลายหายไปกับสายลมหนาวของเมืองมณฑลทางเหนือแห่งนี้ "ผมผิดไปแล้วครับจินหรง... แต่คุณก็รู้ว่าผมแค่อยากรีบเดินให้ถึงร้านขายเครื่องปรุงรสเร็วๆ คุณจะได้ไม่ต้องเมื่อยขา" ลู่หานเจียงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอย่างนอบน้อม มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนและจับจอบไถนา ยามนี้กลับเต็มไปด้วยถุงกระดาษ ห่อผ้าใบ และตะกร้าหวีดยาวที่บรรจุข้าวของพะรุงพะรังจนแทบจะบังมิดทั้งร่าง แต่กระนั้นเขาก็ยังใช้มืออีกข้างประคองเอวบางของภรรยาไว้ด้วยความระมัดระวัง วันนี้คือวันที่สองสามีภรรยาตระกูลลู่เดินทางเข้าสู่ตัวเมืองเพื่อมาซื้อหาวัตถุดิบและอุปกรณ์สำหรับเตรียมขยายกิจการฟาร์มและร้านอาหารในมิติลับ หลังจากที่หลี่จินหรงสามารถจัดการขั้นเด็ดขาดกับความหน้าหนาของแม่เฒ่าลู่และญาติผู้พี่ที่ชอบมาสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลไปได้ในคราวก่อน บรรยากาศในครอบครัวก็กลับมาสงบสุขและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสุขอย่างแท้จริง ภาพของนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ อนาคตไกล ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันในสนามฝึกและวินัยเหล็ก กลายสภาพเป็น "คนรับใช้ส่วนตัว" ที่ยอมแบกของทุกอย่างบนโลกนี้ไว้บนบ่าและสองแขน โดยมีภรรยาคนสวยเดินตัวปลิวเลือกซื้อของตามใจชอบ สร้างความฮือฮาและเสียงซุบซิบอิจฉาตาร้อนผ่าวจากบรรดาแม่ค้าและชาวบ้านที่เดินสวนไปมาในตลาดสดเทศบาลเมืองอย่างยิ่ง "ดูผู้ชายบ้านนั้นสิ สูงยาวเข่าดีแถมยังหน้าตาคมคายเหมือนพระเอกหนังในจอแก้ว แต่ดูสิ่งที่เขากำลังทำส-..." ป้าขายไข่ไก่คนหนึ่งกระซิบกระซาบกับเพื่อนบ้าน พร้อมกับใช้มือป้องปากด้วยความทึ่ง "นั่นมันกองร้อยลู่ไม่ใช่หรือ? ฉันเคยเห็นเขาตอนมารับราชการทหารใหม่ๆ ดุยิ่งกว่าพยัคฆ์ ใครเห็นก็ต้องก้มหัวให้ แต่นี่... โอ้โห หิ้วของพะรุงพะรังแถมยังเดินตามตูดเมียต้อยๆ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดังเลยสักนิด สะใภ้ตระกูลลู่นี่ใช้วิชามารอะไรกันนะ ถึงทำให้เสือร้ายกลายเป็นแมวเชื่องได้ขนาดนี้!" เสียงวิจารณ์แกมหมั่นไส้และอิจฉาลอยเข้าหูของหลี่จินหรงเป็นระยะ ทว่าหญิงสาวหาได้ใส่ใจไม่ เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตากลมโตสุกใสเปี่ยมด้วยประกายเจ้าเล่ห์ยามเหลือบมองสามีที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากต้นคริสต์มาสเคลื่อนที่ หลี่จินหรงหยุดยืนหน้าร้านขายสมุนไพรและเครื่องเทศจีนโบราณ กลิ่นอายของโป๊ยกั๊ก อบเชย ชะเอมเทศ และรากโสมลอยอวลเตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไปใกล้ ที่นี่คือเป้าหมายสำคัญของการมาเมืองในวันนี้ เธอนอกจากจะต้องซื้อเครื่องปรุงสำหรับทำอาหารรสเลิศเพื่อส่งขายในตลาดมืดแล้ว ยังต้องการสมุนไพรบางชนิดไปปลูกเร่งโตในดินวิเศษของมิติ เพื่อใช้บำรุงร่างกายให้ลู่หานเจียงหลังจากเขาต้องตรากตรำทำงานหนักในกองทัพมาตลอดสัปดาห์ "ลู่หานเจียง คุณช่วยถือถุงพวกนี้แป๊บหนึ่งได้ไหมคะ... อ๊ะ ขอโทษที ฉันติดปากเรียกค่ะ/นะ... เอ๊ย หมายถึง นะครับ" จินหรงเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปากจากยุคปัจจุบันออกมา รีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน ลู่หานเจียงหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาหัวใจของเชฟสาวเต้นผิดจังหวะ "ต่อให้คุณจะเรียกผมว่าอะไร หรือใช้คำแบบไหน ผมก็พร้อมฟังทั้งนั้นแหละครับ... ว่าแต่คุณอยากได้อะไรจากร้านนี้อีกไหมครับ? เงินในกระเป๋าเสื้อผมยังมีอีกเพียบ หนี้สินอะไรก็ไม่มีแล้ว เพราะฉะนั้นภรรยาอยากซื้ออะไร... ซื้อให้หมดร้านเลยก็ได้" คำพูดเปย์หนักแบบไม่เกรงใจใครทำเอาเถ้าแก่เจ้าของร้านสมุนไพรที่กำลังชั่งโสมอยู่ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองด้วยความทึ่ง หลี่จินหรงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นการหมั่นไส้ "พูดอะไรไม่เกรงใจเจ้าของร้านเลยนะคะ... เอ๊ย นะครับ!" จินหรงแอบค้อนวงใหญ่ ขณะที่ทั้งสองกำลังเลือกซื้อรากโสมป่าและพริกเสฉวนเกรดพรีเมียมอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากพร้อมเสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน ตามด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยและเปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตาเห็น "ผู้กองลู่! ที่แท้ท่านก็หนีราชการมาเดินตลาดกับเมียนี่เอง... ทางกองบัญชาการกำลังตามหาตัวท่านให้วุ่น เพราะมีคำสั่งด่วนที่สุดจากเมืองหลวงส่งตรงลงมาถึงมือท่านแล้ว!" ลู่หานเจียงหันขวับไปมอง สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมจริงจังในพริบตา ขณะที่หลี่จินหรงถือถุงสมุนไพรค้างไว้กลางอากาศ หัวใจกระตุกวูบด้วยสังหรณ์ใจบางอย่างที่คาดไม่ถึง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งชีวิตและชาหอมๆ ในทุกๆ ตอนด้วยนะครับ