สยบสามีด้วยมื้ออาหารสุดพิเศษ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล จินหรงชะงักมือที่กำลังถือทัพพีตักซุปค้างไว้กลางอากาศ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างประหลาด ยามวิกาลเช่นนี้... ใครกันที่มาเคาะประตูร้านของพวกเขา? สายตาคมกริบของหลี่จินหรงกวาดมองไปยังบานประตูก่อนจะหันกลับมาสบตากับลู่หานเจียง สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องครัว ดวงตาคมเข้มของนายทหารหนุ่มฉายแววระแวดระวังขึ้นมาทันที เขาวางกระเป๋าเดินทางและเสื้อโค้ทลงบนเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินเข้ามาบังร่างเพรียวบางของภรรเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง "อยู่ที่นี่ เดี๋ยวผมไปดูเองครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น พร้อมกับฝ่ามือหนาที่เอื้อมไปแตะไหล่บางของเธอเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้อุ่นใจ จินหรงพยักหน้ารับน้อยๆ แม้ในใจจะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในกำมือ เธอย่อมมีความมั่นใจในระดับหนึ่งว่าต่อให้เป็นโจรผู้ร้าย เธอก็มีวิธีรับมืออย่างแน่นอน ลู่หานเจียงสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้บานประตูไม้ มือหนาปลดกลอนล็อกอย่างระมัดระวังก่อนจะกระชากเปิดออกกว้าง พร้อมกับตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ทหารกล้าผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนถึงกับนิ่งค้างไป ร่างที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่เฒ่าลู่ผู้เป็นมารดา และมีลู่เฉิน... น้องชายคนเล็กยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ข้างๆ สภาพของคนทั้งสองดูมอมแมมราวกับไปลุยโคลนมา เสื้อผ้าเนื้อหยาบเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำค้างและคราบโคลนยามค่ำคืน "แม่...?" ลู่หานเจียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ระคนแปลกใจ "ดึกดื่นมืดค่ำเช่นนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ?" แม่เฒ่าลู่ไม่รอให้ลูกชายเชิญเข้าบ้าน นางพุ่งตัวผลักอกบุตรชายแล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาข้างในทันที ดวงตาฝ้าฟ cกวาดมองไปรอบร้านค้าที่ตกแต่งอย่างสะอาดสะอ้านและดูหรูหราผิดคาด ก่อนที่จมูกเหี่ยวย่นจะได้กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ลอยอบอวลไปทั่ว "เจ้าลูกอกตัญญู! น้องชายแกหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว พวกแกยังจะมีหน้ามาทำอาหารกินกันอย่างมีความสุขอย่างนั้นเรารึ!" แม่เฒ่าลู่โวยวายเสียงดังลั่น ลืมความเหน็ดเหนื่อยระหว่างทางไปจนหมดสิ้น เมื่อเห็นหม้อซุปและจานอาหารบนโต๊ะ จินหรงที่เดินตามออกมาจากห้องครัวกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยเหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาฉายแววเยียบเย็นอย่างไม่ปิดบัง นางเฒ่าผู้นี้ไม่เคยมาหาพวกเขาด้วยความรักหรือความคิดถึง หากมาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ ย่อมมีเรื่องเดือดร้อนหรือผลประโยชน์มาเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน "คุณแม่มาดึกดื่นป่านนี้ มีธุระอะไรหรือครับ?" จินหรงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม นางเดินเข้ามาเคียงข้างสามี พร้อมกับส่งมือไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เขาสงบสติอารมณ์ "นังตัวดี! แกยังกล้าถามอีกรึ!" แม่เฒ่าลู่หันขวับมาตาดุใส่สะใภ้ "ตระกูลเฉินทางหมู่บ้านโน้นจะมาทวงเงินสินสอดที่เคยติดค้างไว้ถ้าน้องชายแกไม่ได้แต่งงานภายในเดือนนี้ พวกแกเป็นพี่ประสาอะไร ถึงปล่อยให้น้องต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านเขา!" ลู่หานเจียงขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดขึ้นทันที "เงินสินสอดอะไรอีกครับแม่? ผมเคยส่งเงินเดือนทหารให้ทางบ้านเก็บไว้ตลอด ท่านก็น่าจะมีเก็บไว้จัดการเรื่องนี้ไม่ใช่หรือครับ?" "เงินเดือนแกมันจะไปพออะไร! ข้าวของทุกวันนี้แพงขึ้นแค่ไหนแกไม่รู้รึไง!" แม่เฒ่าลู่เถียงเสียงข้างๆ คูๆ พลางส่งสายตาออดอ้อนแกมบังคับมาที่บุตรชายคนโต "หานเจียง แกต้องช่วยน้องนะ เงินในร้านของแกเนี่ย... ข้าเห็นว่าขายดีไม่ใช่รึ เอาออกมาช่วยน้องก่อนสักห้าร้อยหยวนเถอะ!" ห้าร้อยหยวน! ตัวเลขดังกล่าวทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ในยุค 80 นี้ เงินห้าร้อยหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ มันคือเงินเก็บทั้งปีของครอบครัวชนชั้นแรงงานทั่วไปเลยทีเดียว จินหรงแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพช นางก้าวออกมาเผชิญหน้ากับแม่สามีตรงๆ "คุณแม่พูดง่ายเกินไปหน่อยไหมครับ? เงินห้าร้อยหยวนไม่ใช่เศษกระดาษนะ สมบัติทุกชิ้นและเงินทุกหยวนที่พวกเราหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย เป็นน้ำพักน้ำแรงของพวกเราสองคนผัวเมีย เหตุใดต้องเอาไปล้างผลาญให้คนที่วันๆ เอาแต่แบมือขอเงินล่ะครับ?" "นังสะใภ้ปากดี! แกกล้าดียังไงมาว่าน้องชายแบบนี้!" แม่เฒ่าลู่กรีดเสียงแหลมด้วยความโกรธจัด นางเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ผู้ไม่รักดีสักฉาด ทว่า... เร็วกว่าแสง ลู่หานเจียงก้าวเข้ามาขวางไว้ทันที มือหนาคว้าข้อมือของมารดาเอาไว้แน่น แรงบีบที่พอเหมาะทำให้แม่เฒ่าลู่สะดุ้งจนต้องชะงัก ดวงตาคมกริบของนายหนุ่มทหารหาญจ้องมองมารดาด้วยแววตาที่ผิดหวังและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด "พอเถอะครับแม่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยล้า "ผมแต่งงานออกมาสร้างครอบครัวของตัวเองแล้ว เงินทุกบาทที่ผมหามา ผมตั้งใจจะให้จินหรงได้ใช้ชีวิตสุขสบาย ไม่ใช่เอามาเป็นภาระให้ใครมาสูบเลือดสูบเนื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า" แม่เฒ่าลู่อ้าปากค้าง มองบุตรชายคนโปรดที่บัดนี้กล้าแข็งข้อกับนางเป็นครั้งแรก น้ำตาชราภาพเอ่อคลอเบ้าด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว "แก... แกกล้าเถียงแม่รึเพราะนังผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม!" "ไม่ใช่เพราะใครทั้งนั้นครับ... แต่เป็นเพราะผมตาสว่างแล้วต่างหาก" ลู่หานเจียงตอบกลับเสียงเรียบแต่มั่นคง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผายมือเชิญ "ดึกมากแล้วครับ ทางที่ดีผมว่าแม่กับน้องกลับไปพักผ่อนเถอะครับ ส่วนเรื่องเงิน... ผมช่วยอะไรไม่ได้หรอก" ลู่เฉินที่ยืนเงียบมานานเห็นท่าไม่ดี รีบดึงแขนเสื้อมารดา "แม่ครับ กลับกันเถอะ อยู่ไปก็อับอายเปล่าๆ" แม่เฒ่าลู่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง นางชี้หน้าลูกชายและสะใภ้สั่นระริก "ได้! พ่อลูกอกตัญญู! เมียล้างผลาญ! พวกแกจำคำวันนี้ไว้ให้ดี อย่ามาพึ่งพาตระกูลลู่อีกก็แล้วกัน!" พูดจบนางก็สะบัดหน้าพรืด ลากตัวลู่เฉินเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากร้านอย่างหัวเสีย ปัง! ประตูไม้ปิดลงตามแรงอารมณ์ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องอาหารอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับยังหลงเหลือความอึมครึมอยู่บ้าง ลู่หานเจียงยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตู แผ่นหลังกว้างไหวสะท้อนความรู้สึกผิดและอ่อนล้า เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมาสบตาภรรยา จินหรงมองแผ่นหลังของสามี นางถอนหายใจออกมาเบาๆ ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจในตัวชายหนุ่มผู้ซื่อตรงคนนี้ นางรู้ดีว่าการตัดขาดจากครอบครัวเดิมสำหรับคนในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หัวใจของเขาคงกำลังเจ็บปวดไม่น้อยที่ต้องเผชิญหน้ากับความเห็นแก่ตัวของแม่แท้ๆ ร่างเพรียวบางก้าวเข้าไปใกล้ แขนเรียวสวมกอดเอวสอบของสามีจากด้านหลัง ใบหน้าเนียนแนบซบลงกับแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ สัมผัสอบอุ่นที่ส่งผ่านไปทำให้ลู่หานเจียงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่ร่างสูงจะผ่อนคลายลง "เหนื่อยไหมครับ...?" เสียงหวานเอמהกระซิบแผ่วเบาข้างหลัง ลู่หานเจียงหลับตาลง หยาดน้ำลูกผู้ชายที่พยายามอดกลั้นมาตลอดเอ่อล้นคลอเบ้า เขาหันกลับมาแล้วรวบร่างของภรรยาเข้าสู่อ้อมอกกว้างทันที ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของนางเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำ "ผมขอโทษนะจินหรง..." เสียงทุ้มสั่นเครือเล็กน้อย "ผมทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้อีกแล้ว..." จินหรงยกมือขึ้นลูบผมหนาของสามีอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มละมุนละไมปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "พูดอะไรบ้าๆ ครับ เราเป็นสามีภรรยากกันแล้วนะ มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้านไม่ใช่รึไง? อีกอย่าง..." นางผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตาเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ "ผมเตรียมของดีไว้ปลอบใจคุณโดยเฉพาะเลยนะ" ว่าแล้วจินหรงก็จูงมือสามีเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร อาหารจีนชุดใหญ่ที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ยังคงส่งควันกรุ่นและกลิ่นหอมเย้ายวนใจ ปลาเปรี้ยวหวานสีสันสดใสน้ำราดฉ่ำเยิ้ม กุ้งผัดซอสพริกเผ็ดร้อนกำลังดี และซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนเคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีขาวนวลส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ลู่หานเจียงเบิกตากว้างด้วยความตะลึง อาหารเหล่านี้ดูหรูหราและน่ากินเสียยิ่งกว่าภัตตาคารในเมืองใหญ่เสียอีก "นี่... ทำทั้งหมดนี่ให้ผมเหรอครับ?" เขาถามเสียงพร่า "ใช่ครับ นั่งลงทานเสียตอนยังร้อนๆ เถอะนะ" จินหรงตักข้าวใส่ถ้วยส่งให้สามี พร้อมกับตักชิ้นปลาเนื้อแน่นราดซอสเปรี้ยวหวานวางลงบนจานของเขา "ทานให้อร่อยนะครับ สามีของผม" ลู่หานเจียงมองอาหารตรงหน้าสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของภรรยา หัวใจที่เคยหน็บหนาวกลับมาพองโตและอบอุ่นขึ้นอย่างฉับพลัน หยาดน้ำตาซึมไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้น แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ หากเป็นหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจที่ล้นปรี่ เขาก้มหน้าลงตักซุปกระดูกหมูร้อนๆ ซดเข้าไปคำหนึ่ง ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง รสชาติกลมกล่อมละมุนลิ้นทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งมวลมลายหายไปในพริบตา "อร่อยไหมครับ?" จินหรงเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มซุกซน "อร่อยที่สุดในโลกเลยครับ" ลู่หานเจียงตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะตักอาหารป้อนเธอบ้าง บรรยากาศความอบอุ่นโรแมนติกกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ ท่ามกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุดนั้นเอง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน แต่ครั้งนี้... มันไม่ใช่เสียงเคาะแบบคนมาขอความช่วยเหลือ หากแต่เป็นเสียงทุบประตูดังโครมครามด้วยความรุนแรง ราวกับจะพังมันเข้ามาให้ได้! ลู่หานเจียงชะงักมือที่กำลังถือตะเกียบ ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเคร่งเครียดขึ้นในทันที ส่วนจินหรงขมวดคิ้วมุ่น นางหันไปมองบานประตูสลับกับสามีด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างเงาสูงใหญ่หลายร่างก็พังผุบทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของลู่หานเจียงเย็นเฉียบ "ลู่หานเจียง! แกถูกจับข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับพวกค้าของเถื่อนในตลาดมืด! ส่งตัวมาเดี๋ยวนี้!" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของจินหรงและหานเจียงมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ)