ความเข้าใจผิดใต้แสงจันทร์

"ถ้าคุณยังกล้าพูดจาไร้สาระแบบนี้ออกมาอีกคำเดียว พรุ่งนี้เช้า ผมจะเอาอาหารหมูราดหัวคุณให้ดู ลู่หานเจียง!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงกระทบกันของโลหะกังวานก้องไปทั่วห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศตุ๋น หลี่จินหรงยืนถือตะหลิวเหล็กด้ามยาวในมือ แววตาของเธอลุกโชนด้วยไฟโทสะจนแทบจะเผาผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกทำหน้าถมึงทึงอยู่ตรงหน้าให้เป็นจุล ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน บรรยากาศภายในร้านอาหารเล็กๆ ของเธอยังคงอบอุ่นและอบอวลด้วยความสำเร็จจากยอดขายเมนูบะหมี่ตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษ ลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งก้าวออกจากร้านพร้อมรอยยิ้มอิ่มเอม จินหรงกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าประตูไม้หน้าร้านกลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างหนาของลู่หานเจียง สามีหนุ่มนายทหารผู้มักจะส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอเสมอในยามค่ำคืน กลับปรากฏกายด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำราวกับเพิ่งไปอดหลับอดนอนมาจากไหน และที่สำคัญ เขากำลังหึงจนหน้ามืดตามัว "ผมพูดผิดตรงไหนล่ะจินหรง?" หานเจียงเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูสุขุมนุ่มลึกบิดเบี้ยวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจผสมความหึงหวง "ตลอดสามวันที่ผ่านมา ผมเห็นผู้ชายคนนั้น... ไอ้หนุ่มใส่แว่นท่าทางสำอางคนนั้น มาป้วนเปี้ยนอยู่ที่หน้าร้านคุณไม่ซ้ำหน้า แถมยังส่งยิ้มหวานเชื่อม ซื้อดอกไม้ป่ามาให้คุณถึงในครัว นี่ถ้าผมไม่มาเห็นกับตาตัวเองวันนี้ ผมคงกลายเป็นคนโง่ที่ถูกสวมเขาไปจนวันตายสินะ!" จินหรงถึงกับชะงัก ตะหลิวในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น สมองอันปราดเปรื่องของเชฟสาวจากยุคปัจจุบันประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนึกถึง 'ไอ้หนุ่มใส่แว่น' ที่สามีเธอกล่าวถึง... นั่นมันสหายเฉิน ลูกชายเจ้าของโรงสีในอำเภอผู้เป็น 'ลูกค้าประจำ' และกำลังจีบสาวเสิร์ฟพาร์ทไทม์หลังร้านต่างหากเล่า! เจ้าบ้านี่คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว "ลู่หานเจียง... สมองคุณทำด้วยกล้ามเนื้อหรืออย่างไร?" จินหรงวางตะหลิวลงบนเคาน์เตอร์ไม้เสียงดังปัง เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวสามีด้วยความหงุดหงิดระคนระอา "ผู้ชายคนนั้นเขามาจีบเสี่ยวเหมยเด็กเสิร์ฟของเราต่างหาก เขาเอาดอกไม้มาง้อเสี่ยวเหมยเพราะทำแกงกะหรี่หกใส่เสื้อเธอนะครับ! เอ๊ย... นะคะ... ไม่ใช่! หมายถึง คุณนี่มันหูหนวกตาบอดหรือไงถึงไม่ยอมถามให้ดีก่อน!" "ไม่ต้องมาแก้ตัว!" หานเจียงขึ้นเสียงบ้าง ความหึงหวงบดบังความฉลาดทั้งหมดที่เขามี "ผมเป็นสามีคุณนะ ทำไมผมจะไม่รู้ว่าสายตาที่ไอ้หน้าอ่อนนั่นมองคุณมันหมายความว่าอะไร มันมองคุณเหมือนหมาป่ามองเนื้อชิ้นโต แล้วคุณล่ะ? ยืนยิ้มรับ ยืนคุยหัวร่อต่อกระซิกกับมันอย่างสนุกสนาน ผมเป็นทหารไปฝึกรบแทบตายเพื่อปกป้องประเทศ แต่เมียกลับมาแอบ... อั๊ก!" ยังไม่ทันที่ประโยคกล่าวหาอันน่ารำคาญจะหลุดออกมาจากปากของนายทหารหนุ่ม จินหรงก็หมดความอดทน เธอยกตะหลิวเหล็กคู่ใจฟาดลงบนไหล่หนาของเขาเต็มแรงหนึ่งที เสียงดัง *เพี๊ยะ!* สนั่นหวั่นไหวตามด้วยแรงสะเทือนที่ทำเอาหานเจียงถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปสามก้าวด้วยความมึนงง แสงจันทร์สีนวลยามดึกส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีฝ้าสลักลาย ตกลงกระทบใบหน้าตื่นตะลึงของลู่หานเจียงที่กุมไหล่ตัวเองป้อยๆ ความเจ็บปวดจากเหล็กกระทบเนื้อไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความตกใจที่ภรรยาตัวน้อยกล้าลงไม้ลงมือกับเขา นายทหารผู้เกรียงไกรในค่ายทหาร บัดนี้กลับยืนทำหน้าเหอหอยอยู่หน้าเตาฟืน "ตื่นหรือยังครับ สามีผู้ประเสริฐ?" จินหรงกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันแต่น่ารักน่าชังในเวลาเดียวกัน "ถ้ายังไม่ตื่น เดี๋ยวฉันจะแถมให้อีกสักที จะได้เลิกจินตนาการเรื่องน้ำเน่าไร้สาระเสียที สามีภรรยาเขาอยู่กินกันมาตั้งนาน เรื่องแค่นี้ยังไม่ไว้ใจกัน แล้วเราจะสร้างฟาร์ม สร้างอนาคตด้วยกันได้อย่างไร?" หานเจียงกระพริบตาปริบๆ ความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงเมื่อครู่มลายหายไปราวกับควันไฟ เมื่อสมองเริ่มกลับมาทำงานปกติ เขาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า... เออจริงด้วย ช่วงนี้เขาห่างเหินกับภรรยาเพราะภารกิจลับในค่ายทหาร ประกอบกับความเหนื่อยล้า ทำให้จิตใจระแวงไปเอง ประกอบกับไอ้หนุ่มใส่แว่นนั่นแต่งตัวสะอาดสะอ้านเกินหน้าเกินตา เขากเลยพาลหึงอย่างไร้เหตุผล ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อตุ๋นยาจีนบนเตาถ่านที่ยังคงส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย กลิ่นหอมของสมุนไพรจีน โสม และเนื้อตุ๋นเปื่อยนุ่มลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นยามค่ำคืนของชนบทในยุค 80 หานเจียงค่อยๆ ลดมือที่กุมไหล่ลง เขามองภรรยาที่ยืนหน้าบึ้งตึงแก้มป่องด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาช้าๆ ราวกับสัตว์ป่าที่รู้ว่าตัวเองทำผิดและกำลังง้อเจ้าของ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ มือหนาเอื้อมไปดึงชายเสื้อผ้ากันเปื้อนของจินหรงเบาๆ "จินหรง... เมียจ๋า..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นเสียงออดอ้อนออเซาะจนน่าหมั่นไส้ "ผม... ผมแค่หวงคุณนี่นา ใครใช้ให้ภรรยาของผมทั้งสวย ทั้งเก่ง ทำอาหารก็อร่อยจนคนติดกันทั้งอำเภอล่ะ ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องอยากเข้าใกล้ทั้งนั้น ผมเป็นห่วงจนเนื้อตัวร้อนรุ่มไปหมดแล้วนะ" "ไม่ต้องมาทำเสียงหวานเลยนะ ลู่หานเจียง!" จินหรงเบือนหน้าหนี แม้ริมฝีปากบางจะแอบกระตุกยิ้มด้วยความมันเขี้ยวกับท่าทางเหมือนหมาตัวใหญ่สำนึกผิดของสามี แต่เธอก็ยังคงไว้ฟอร์ม "การหึงหวงอย่างไร้เหตุผลมันแสดงถึงความไม่มั่นใจในตัวเองและไม่ให้เกียรติฉัน ถ้ารอบหน้าคุณยังมีอาการแบบนี้อีก ฉันจะไล่คุณไปนอนนอกบ้านจริงๆ ด้วย!" "ไม่เอา ไม่นอนนอกบ้านนะ ดึกๆ อากาศหนาวจะตาย ยอมให้คุณเอาตะหลิวฟาดอีกสิทธิ์ทียังดีกว่าให้ผมไปนอนตากน้ำค้าง" หานเจียงถือโอกาสสวมกอดเอวบางของภรรยาจากด้านข้าง ซบใบหน้าลงบนไหล่ของเธอสูดดมกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ที่ติดตัวเธอเสมอ "ผมขอโทษ... ต่อไปนี้ผมจะไม่หูเบา ไม่ระแวงอะไรไร้สาระอีกแล้ว ดีกันนะ?" จินหรงถอนหายใจยาวเหยียด ยอมปล่อยให้เขากอดแต่โดยดี เธอหันกลับมาเคาะหน้าผากเขาเบาๆ ด้วยนิ้วเรียว "จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีล่ะ... แล้วก็นะ ไหนๆ ก็มาแล้ว มาช่วยฉันยกหม้อตุ๋นยาจีนนี่ลงจากเตาเดี๋ยวนี้เลย ห้ามบ่นด้วย!" "รับทราบครับผม!" หานเจียงยิ้มกว้าง ดวงตาพราวระยับด้วยความโล่งอก เขาขยับตัวเข้ามาช่วยจัดการงานในครัวอย่างกระตือรือร้น ท่าทีเอาอกเอาใจทำเอาความโกรธของจินหรงสลายหายไปจนหมดสิ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังกลับมาอบอุ่นหวานชื่น และจินหรงกำลังตักน้ำซุปตุ๋นยาจีนร้อนๆ ใส่ถ้วยกระเบื้องลายครามเพื่อตบรางวัลให้สามีจอมขี้หึง เสียงเคาะประตูด้านหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มันเป็นจังหวะการเคาะที่หนักแน่นและเร่งรีบผิดปรกติ ราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้น หานเจียงขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาวางกระบวยในมือลงแล้วหันไปสบตากับภรรยา แววตาคมกริบเปลี่ยนกลับเป็นโหมดระแวดระวังภัยในเสี้ยววินาที จินหรงถือถ้วยซุปค้างไว้กลางอากาศ หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาด ยามวิกาลเช่นนี้... ใครกัน1 ที่มาเคาะประตูร้านของพวกเขา? บทความโดย: ใบชาหอมหมื่นลี้ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ)