ปะทะนักเลงท้องถิ่นด้วยหมัดฮุก

เสียงเคาะโต๊ะไม้ดังปึก สะเทือนไปถึงขวดโหลบรรจุแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดในเข่งไม้ไผ่ หลี่จินหรงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที เธอยังคงใช้กระดาษหนังสือพิมพ์เก่าเช็ดคราบน้ำตาลเคี่ยวบนแผงลอยในตลาดมืดแห่งอำเภอเฉิงหลี่อย่างใจเย็น กลิ่นหอมจางๆ ของผลไม้เชื่อมผสมกับกลิ่นอับชื้นของตรอกซอกซอยยามบ่าย สร้างบรรยากาศที่น่ารำคาญใจไม่น้อย "นากยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์... ค่าคุ้มครองประจำเดือนนี้ ทำไมถึงเพิ่งมีแค่ครึ่งเดียว หูหนวกหรือไงที่ฉันมาทวงรอบที่สอง" น้ำเสียงแหบพร่าเจือความกร่างดังขึ้นจากชายร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีซีดและกางเกงขายาวพับขา รองเท้าบูทหนังย่ำโคลนเปรอะเปื้อนจนพื้นไม้กระดานสกปรก มันคือ "เปียวจื่อ" อันธพาลประจำตลาดมืดที่ขึ้นชื่อเรื่องการรีดไถพ่อค้าแม่ค้าหน้าใหม่ ด้านหลังของมันมีลูกน้องอีกสองคนยืนกอดอกยิ้มเยาะ สายตากวาดมองสินค้าในตะกร้าของจินหรงด้วยความโลภ จินหรงค่อยๆ วางกระดาษในมือลง เธอปัดเศษฝุ่นที่กระโปรงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับมัน ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับทอประกายเยียบเย็นและคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "ค่าคุ้มครอง?" จินหรงทวนคำ เสียงใสแต่กังวานก้อง "ฉันจ่ายให้ผู้ดูแลตลาดตามกฎเกณฑ์ที่ตกลงกันไว้ครบถ้วนเมื่อเช้าแล้ว ส่วนพวกนาย... เป็นตัวเงินตัวทองมาจากไหน ถึงกล้ามาเรียกเก็บซ้ำสองรอบ" คำว่า "ตัวเงินตัวทอง" ทำเอาหน้าหยาบกร้านของเปียวจื่อกระตุกวูบ ลูกน้องด้านหลังส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ ไม่เคยมีแม่ค้าคนไหนในตลาดนี้กล้าต่อปากต่อคำกับเปียวจื่อผู้เรืองอำนาจตรงๆ แบบนี้มาก่อน "นังนี่! ปากดีนักนะ!" เปียวจื่อตบโต๊ะดังสนั่นจนเข่งไม้ไผ่สั่นสะเทือน "ที่นี่เขตปกครองของฉัน กฎก็คือฉัน! ถ้าไม่อยากให้สินค้าของแกพังคามือ หรือไม่อยากให้หน้าตาหวานๆ นี่มีรอยแผลเป็น ก็รีบควักเงินออกมาซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... วันนี้แกไม่ได้เดินออกไปจากตลาดนี้แน่" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงในพริบตา พ่อค้าแม่ค้าแผงข้างๆ ต่างพากันหลบสายตา หดหัวเงียบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะเกรงกลัวอิทธิพลมืดของอันธพาลกลุ่มนี้ แต่หลี่จินหรงหาใช่หญิงชาวบ้านทั่วไปที่ยอมให้รังแกง่ายๆ ในโลกยุคปัจจุบัน เธอเคยผ่านการบริหารจัดการบริษัทใหญ่และเจรจาธุรกิจมูลค่ามหาศาลมาแล้ว คนพวกนี้ก็เป็นแค่เศษสวะที่อาศัยคราบนักเลงมาหากินบนความหยาดเหงื่อของผู้อื่นเท่านั้น "ฉันเกลียดที่สุดคือคนที่ไม่มีปัญญาหาเงินด้วยลำแข้งตัวเอง แต่กลับชอบมาแย่งชามข้าวชาวบ้าน" จินหรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเปียวจื่อมาก ทว่ารัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้ชายร่างใหญ่มือไม้อ่อนไปชั่วขณะ "แกกว่าใครเป็นเศษสวะ!" เปียวจื่อโกรธจนเส้นเลือดปูดโปน มันเงื้อมือหนาขึ้นหมายจะตบหน้าหญิงสาวให้หายแค้น ทว่า... ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัวทัน จินหรงไม่ถอยหนี เธออาศัยจังหวะที่มันก้าวเข้ามาประชิดตัว บิดข้อเท้าใช้แรงส่งจากสะโพกและแกนกลางลำตัวอย่างคล่องแคล่ว ขาเรียวยาวภายใต้กางเกงผ้าฝ้ายเนื้อหนาฟาดก้านคอของเปียวจื่อเต็มแรงในเสี้ยววินาที! *ผวะ!* เสียงเนื้อกระทบกับแรงเหวี่ยงดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะมหาศาลทำให้ร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยกิโลกรัมเซถลาหมุนเคว้งกลางอากาศ ก่อนจะล้มฟาดลงไปนอนกองกับพื้นตลาด ฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูป่าถูกเชือด ลูกน้องทั้งสองคนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มองหัวหน้าที่นอนหมดสภาพน้ำลายฟูมปากด้วยความหวาดผวา พวกมันไม่คิดเลยว่าแม่ค้าหน้าหวานคนนี้จะมีวิชาต่อสู้ที่รวดเร็วและรุนแรงปานนี้ "เฮ้ย! ยืนบื้ออยู่ทำไมวะ! จัดการมัน!" ลูกน้องคนหนึ่งได้สติ ชักมีดพกสั้นออกมาพุ่งเข้าใส่จินหรงด้วยความโมโห จินหรงแค่นเสียงในลำคออย่างดูแคลน เธอไม่รอช้า พลิกตัวหลบคมมีดได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะคว้าขวดโหลแก้วแยมสตรอว์เบอร์รีที่อยู่ใกล้ที่สุด ฟาดเข้าที่ขมับของอีกฝ่ายเต็มแรงจนแตกกระจาย น้ำหวานสีแดงฉานไหลอาบใบหน้าสลับกับเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที อันธพาลสามคนนอนโอ๊ดโอยเกลื่อนกลาดพื้นตลาด มิติลับในห้างสรรพสินค้าของจินหรงช่วยเสริมสร้างร่างกายและพละกำลังให้เธอแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก การจัดการคนพวกนี้จึงเป็นเพียงการออกกำลังกายเบาๆ ก่อนมื้อเย็นเท่านั้น จินหรงปัดมือเบาๆ ปรับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้ายังคงนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเปียวจื่อที่นอนตัวงออยู่บนพื้น "ฝากบอกเจ้านายของพวกนายด้วยนะ... ว่าถ้าอยากได้เงิน ให้ไปหาทำมาหากินเอง อย่ามาไถคนอื่นแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้น รอบหน้าฉันจะไม่ใช้แค่วิธีนี้แน่ ไสหัวไป!" เปียวจื่อหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว มันพยักหน้ารัวๆ ลนลานพยุงร่างอันบอบช้ำลุกขึ้น แล้ววิ่งหางจุกตูดหนีหายไปจากตรอกซอกซอยอย่างไม่คิดชีวิต ท่ามกลางสายตาของพ่อค้าแม่ค้าคนอื่นๆ ที่มองมาที่หลี่จินหรงด้วยความทึ่งและหวาดหวั่นผสมปนเปกัน ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงซุบซิบชื่นชม แต่จินหรงไม่ได้สนใจ เธอก้มลงเก็บกวาดแผงสินค้าของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะพบว่าความวุ่นวายเมื่อครู่ทำให้สินค้าบางส่วนเสียหายเล็กน้อย แต่ช่างประไร วันนี้เธอยังมีภารกิจสำคัญรออยู่ที่บ้าน เมื่อกลับมาถึงบ้านไร่ตระกูลลู่ แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องกระทบหลังคาบ้านไม้เป็นประกายสีส้มอบอุ่น กลิ่นหอมกรุ่นของฟืนไฟโชยมาแตะจมูก ทันทีที่ผลักประตูรั้วเข้าไป ลู่หานเจียง สามีหนุ่มนายทหารรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งกลับจากค่าย กำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตาฟืนด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ มือหนาถือตะหลิวผัดผักในกระทะเหล็กอย่างตั้งอกตั้งใจจนเหงื่อซึมเต็มกรอบหน้า เขาหันมาเห็นภรรยากลับมาพอดี ใบพักตร์คมคายฉายแววกังวลเล็กน้อยรีบเดินเข้ามาหาทันที "จินหรง... น้องไปตลาดนานผิดปกติ พี่เป็นห่วงแทบแย่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า หน้าตาดูเหนื่อยๆ นะ" หานเจียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย มือหนาสัมผัสที่ไหล่บางเบาสำรวจร่องรอยบาดแผลด้วยความร้อนรน จินหรงเงยหน้ามองสามีผู้คลั่งรักและซื่อสัตย์คนนี้ มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางๆ ความเหนื่อยล้าจากการปะทะกับนักเลงเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เธอยังไม่ทันได้เอปากเล่าเรื่องราวที่ตลาดมืด จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากหน้าบ้าน *ก๊อกๆๆ!* ร่างของแม่เฒ่าลู่ แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์พ่วงด้วยญาติผู้พี่ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่ใครจะทันได้อนุญาต นางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วก้าวเข้ามาในบ้านทันทีโดยไม่เกรงใจ พร้อมกับชี้มือมาที่ตู้เก็บของในครัวด้วยแววตาโลภมาก "หานเจียง! จินหรง! พวกแกสองคนรีบเอาเงินเก็บทั้งหมดในบ้านออกมาเดี๋ยวนี้ หลานชายฉันสอบเข้าทำงานในเมืองได้แล้ว ต้องใช้เงินก้อนโตเป็นสินบน... แกที่เป็นน้องชายต้องรับผิดชอบเรื่องนี้!" จินหรงหรี่ตามองแม่สามีที่เข้ามาสร้างเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ในขณะที่ลู่หานเจียงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เตรียมจะก้าวออกไปบังภรรยาไว้ข้างหลังทันที ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ "ใบชาหอมหมื่นลี้"