ซื้อจักรเย็บผ้าและจักรยานคู่ใจ

"เงินในกระเป๋านี้คือค่าเหนื่อยของพวกเรา ลู่หานเจียง... วันนี้เราจะไปทำให้ชีวิตของ 'หลี่จินหรง' คนนี้สบายขึ้นอีกระดับ คุณพร้อมจะไปเป็นคนแบกของให้ผมหรือยังครับ?" หลี่จินหรงเอ่ยขึ้นขณะตบกระเป๋าสะพายใบย่อมที่บรรจุธนบัตรจากการขายสมุนไพรและผลผลิตแปรรูปในตลาดมืดเมื่อวานนี้จนแน่นปึก แววตาของนางเป็นประกายวับวาวราวกับเสือสาวที่กำลังมองเห็นเหยื่ออันโอชะ ลู่หานเจียงในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีดจางที่รีดจนเรียบกริบยืนอมยิ้มมองภรรยาตัวดี เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่คว้าหมวกทหารมาสวม แล้วเดินไปจูงรถจักรยานคันเก่าที่ซ่อมแซมจนใช้งานได้ดีมาจอดรอหน้าประตู "เพื่อภรรยา ต่อให้ต้องแบกจักรเย็บผ้าขึ้นหลังเดินกลับหมู่บ้าน ผมก็ยินดีครับ" ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น สายตาที่เขามองนางนั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่จนคนรอบข้างหากผ่านมาเห็นคงต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอิจฉา ทั้งสองมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองท่ามกลางบรรยากาศยุค 80 ที่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง หลี่จินหรงนั่งซ้อนท้ายจักรยานของลู่หานเจียง มือบางโอบกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น นางรู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นภายใต้เสื้อผ้านั่น มันคือความปลอดภัยที่ยุคก่อนหน้านี้ไม่เคยมีให้ นางกำลังสร้างโลกของตัวเองขึ้นมาทีละน้อย โดยมีชายผู้นี้เป็นฐานรากที่แข็งแกร่งที่สุด เมื่อถึงร้านค้าสหกรณ์ประจำอำเภอ จินหรงไม่รอช้า นางตรงดิ่งไปยังโซนเครื่องใช้ไฟฟ้าและจักรเย็บผ้าที่คนสมัยนี้ถือเป็นของล้ำค่าประจำเรือน สายตาของนางกวาดมองจักรเย็บผ้า 'ผีเสื้อ' รุ่นยอดนิยมที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางร้าน "จะซื้อจักรเย็บผ้านี่หรือจินหรง? มันราคาแพงมากเลยนะ" ลู่หานเจียงกระซิบถามพลางมองป้ายราคาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ใช่คนขี้งก แต่เขาเพียงแค่กังวลว่านางจะลำบากในภายหลังหากใช้เงินหมดไปกับของชิ้นใหญ่ จินหรงหันมาหยิกแก้มสามีเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "หานเจียงครับ... จักรเย็บผ้านี้ไม่ใช่แค่ของใช้ แต่มันคือเครื่องมือทำมาหากิน ต่อไปเราจะตัดเย็บเสื้อผ้าแฟชั่นจากแบบที่ผมมีในหัว ส่งขายให้พวกคนในเมือง ยิ่งเรามีเครื่องมือดี งานก็ยิ่งเนี๊ยบ เงินที่จะได้กลับมามันมากกว่าราคาจักรเครื่องนี้หลายเท่าตัวนัก เชื่อใจผมนะครับ" ลู่หานเจียงมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยนั้น เขาเห็นความมั่นใจ ความฉลาดปราดเปรื่อง และความมุ่งมั่นที่ไม่มีใครลบเลือนได้ เขาพยักหน้าตกลงโดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง ควักเงินออกมาวางบนเคาน์เตอร์อย่างไม่อิดออด ท่ามกลางสายตาอิจฉาปนหมั่นไส้ของบรรดาสะใภ้คนอื่นที่มายืนมุงดู หลังจากจัดการเรื่องจักรเย็บผ้าเสร็จ จินหรงยังไม่หยุดแค่นั้น นางพาเขาไปร้านจักรยานเพื่อถอยจักรยานคันใหม่เอี่ยมที่แข็งแรงกว่าเดิม "คันเก่านั่นเอาไว้ให้คุณใช้ไปทำงานครับ ส่วนคันใหม่นี้... ผมจะเป็นคนปั่นเอง เพื่อที่วันหลังผมจะได้ขี่ไปขายของในเมืองได้โดยไม่ต้องรบกวนเวลาพักของคุณมากนัก" ลู่หานเจียงมองจักรยานคันงามสลับกับใบหน้าของภรรยา เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ ผมคงต้องรีบกลับบ้านให้ไวที่สุดเพื่อมาลุ้นว่าจักรยานคันใหม่จะมีรอยถลอกหรือไม่ เพราะฝีมือการขับขี่ของภรรยาผมนั้น... ก็พอๆ กับความเผ็ดร้อนของกับข้าวที่คุณทำเลยครับ" ทั้งสองกลับถึงบ้านพร้อมด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ทยอยขนเข้าบ้าน ทันทีที่จักรเย็บผ้าถูกตั้งลงกลางบ้าน กลิ่นของน้ำมันจักรและกลิ่นโลหะใหม่ๆ ก็อบอวลไปทั่วบริเวณ แม่เฒ่าลู่ที่ยืนเกาะขอบประตูบ้านอีกหลังมองมาด้วยสายตาปวดร้าว นางอยากจะเข้ามาอาละวาดหรือด่าทอเหมือนทุกครั้ง แต่ทันทีที่เห็นสายตาเย็นชาของลู่หานเจียงที่ตวัดมองกลับมา นางก็จำต้องกลืนถ้อยคำถากถางลงคอไปอย่างเจ็บใจ จินหรงจัดการเตรียมมื้อเย็นอย่างอารมณ์ดี วันนี้มีวัตถุดิบคุณภาพดีจาก 'ห้างสรรพสินค้ามิติ' ผสมกับของสดในตลาด กลิ่นผัดเนื้อซอสถั่วดำหอมฟุ้งกระจายไปทั่วหมู่บ้านจนเพื่อนบ้านต่างพากันสูดดมด้วยความหิวโหย ทว่า... ขณะที่ทั้งสองกำลังจะนั่งลงทานอาหารใต้แสงตะเกียง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่รัวและดูร้อนรน หลี่จินหรงขมวดคิ้ว ลู่หานเจียงขยับตัวลุกขึ้นยืนบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ "หานเจียง! จินหรง! เปิดประตูเร็วเข้า! พวกเขา... พวกเขามาจากกรมการค้าภายใน! พวกเขาบอกว่าได้รับรายงานว่าบ้านนี้มีการกักตุนสินค้าเถื่อน!" เสียงของหัวหน้าหมู่บ้านตะโกนข้ามรั้วเข้ามาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ จินหรงชะงักตะเกียบในมือ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอาหารทันที หากคนพวกนี้เข้ามาตรวจค้นตอนนี้ สิ่งของที่เพิ่งขนกลับมา หรือแม้แต่ของจากมิติที่จะซ่อนไว้อย่างไรก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของเจ้าหน้าที่รัฐผู้เคร่งครัดไปได้ นี่คือกับดัก... ใครบางคนจงใจเล่นงานพวกเขาในวันที่พวกเขาเพิ่งแสดงความร่ำรวยออกมา! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผม "ใบชาหอมหมื่นลี้" ในตอนที่ 11 นี้ด้วยกันนะครับ