ชาหอมหมื่นลี้บนยอดเขา

"ถ้ากล้าก้าวเข้ามาเหยียบเขตบ้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องค่าเสียหายของรั้วไม้ไผ่ที่พวกท่านพังเมื่อวาน!" เสียงประกาศกร้าวของหลี่จินหรงดังลั่นสวนหลังบ้าน ขัดจังหวะการเดินสำรวจแนวป่ารกร้างของลู่หานเจียงที่เพิ่งวางจอบลง สตรีร่างบางในชุดผ้าฝ้ายสีครามยืนเท้าสะเอว ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นและดุดันจนแม่เฒ่าลู่ที่ยืนหน้าบูด Bended อยู่หน้าประตูรั้วถึงกับชะงักฝีเท้า ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยกระตุกด้วยความโกรธเกรี้ยวแต่ก็ไม่กล้าแล่นเข้ามาอาละวาดเหมือนเคย เนื่องจากเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนที่สะใภ้รองผู้นี้เพิ่งจะซัดถังน้ำล้างผักราดใส่รองเท้าของนางจนเปียกโชกต่อหน้าชาวบ้าน "นัง... นังสะใภ้ตัวดี! นี่แกกล้าไล่แม่สามีอย่างฉันเรอะ!" แม่เฒ่าลู่กรีดเสียงแหลมสูง พยายามเรียกคะแนนความน่าสงสารจากชาวบ้านที่เริ่มมุงดูอยู่ไกลๆ "แม่สามี?" จินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสมเพช "ตั้งแต่ตระกูลลู่แยกบ้านกับพวกเราโดยไม่แบ่งสมบัติสักแดงเดียว แถมยังให้ข้าวสารขึ้นรามาถังเดียวเป็นค่าตัดขาด พวกท่านก็ไม่ใช่ญาติสนิทมิตรสหายที่จะมาเดินเหยียบย้ำที่ดินของฉันตามอำเภอใจ เชิญกลับไปซะ! ก่อนที่ฉันจะปล่อยเจ้าด่าง หมาป่าผสมพันธุ์ดุที่สามีฉันเพิ่งจับมาจากชายป่า ออกมาต้อนรับพวกท่าน!" สิ้นคำขู่ของจินหรง ลู่หานเจียงที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังก็ก้าวออกมาบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่าสีเขียวเข้ม ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบทอดมองมารดาตนเองด้วยความว่างเปล่าไร้เยื่อใย ความกดดันจากบรรยากาศรอบตัวของนายทหารผู้ผ่านสนามรบทำให้แม่เฒ่าลู่สะท้านเยือกในอก นางถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเจ็บใจ ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีไปพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำสาปแช่งที่ไม่กล้าเปล่งเสียงดังนัก เมื่อบรรยากาศกลับสู่ความสงบ จินหรงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ความตึงเครียดบนใบหน้ามลายหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นางหันไปมองสามีหนุ่มที่ตอนนี้ขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นกระติกน้ำอลูมิเนียมเก่าๆ มาให้ด้วยความใส่ใจ "เหนื่อยหน่อยนะครับ เหน่งจิน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน ลู่หานเจียงใช้มือใหญ่วางลงบนศีรษะของภรรราบเบาๆ สัมผัสได้ถึงความนุ่มมือ เส้นผมสลวยส่งกลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่า "ฉันไม่ได้เหนื่อยเพราะยายแก่ตระกูลนั้นหรอกครับ แต่เหนื่อยใจกับความโลภที่ไม่เคยรู้จักพอต่างหาก" จินหรงรับกระติกน้ำมาดื่มแก้กระหาย ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปยังแนวป่าทึบหลังบ้านที่ติดกับเชิงเขา "ว่าแต่... คุณช่วยเดินลึกเข้าไปสำรวจแถวโขดหินใหญ่หลังแปลงปลูกสมุนไพรให้หน่อยสิคะ... เอ๊ย... ให้หน่อยสิครับ พอดีฉันได้กลิ่นแปลกๆ ลอยมาตามลมตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" ลู่หานเจียงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มคว้ามีดพร้าเล่มโตแล้วเดินนำหน้าแหวกพงหญ้าหนาทึบเข้าไป ท่ามกลางเสียงแมลงป่าและเสียงนกขับขาน ยิ่งเดินลึกเข้าไป อากาศก็ยิ่งเย็นสบายขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายความชื้นของดินและพรรณไม้ป่าเริ่มถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมลึกลับบางอย่าง กลิ่นที่คุ้นเคยแต่ชวนให้รู้สึกสงบอย่างประหลาด จนกระทั่งร่างสูงหยุดยืนอยู่หน้าผาหินเตี้ยๆ ที่มีเถาวัลย์โบราณปกคลุมหนาแน่น ลู่หานเจียงใช้มีดพร้าฟันกวาดเถาวัลย์และกิ่งไม้แห้งออกเผยให้เห็นภาพที่ทำให้ทั้งคู่ต้องนิ่งง้ำไปชั่วขณะ เบื้องหน้าของพวกเขาคือกลุ่มต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ราวสิบกว่าต้น เปลือกไม้สีน้ำตาลเข้มแตกเป็นร่องตามกาลเวลา ใบสีเขียวเข้มเรียวยาวเป็นมันวาวกำลังผลิยอดอ่อนสีเขียวอมเงินสะท้อนแสงแดดรำไรที่ลอดผ่านยอดไม้ลงมา และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอมหมื่นลี้ผสมผสานกับกลิ่นชาคั่วบางเบา ลอยอบอวลมาจากพุ่มไม้เหล่านี้เอง! "นี่มัน... ต้นชาป่าโบราณ?" จินหรงอุทานออกมาด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับเด็กสาวพบเจอสมบัติล้ำค่า นางรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วสัมผัสใบชาอ่อนเบาๆ พลังงานจากมิติลับในห้างสรรพสินค้าในห้วงความคิดส่งสัญญาณตอบสนองทันที พืชกลุ่มนี้ไม่ใช่ชาธรรมดา แต่เป็นสายพันธุ์ป่าหายากที่เติบโตในเขตพลังงานธรรมชาติบริสุทธิ์ "กลิ่นหอมมากครับ..." ลู่หานเจียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาคมกริบมองภรรยาที่กำลังยิ้มกริ่มด้วยความเอ็นดู "คุณอยากลองทำอะไรกับมันหรือครับ?" "หึๆ" จินหรงหัวเราะในลำคอด้วยความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มของนางเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเชฟมือฉมัง "ชาป่าโบราณคุณภาพเยี่ยมขนาดนี้ ถ้าเอาไปชงดื่มธรรมดาก็เสียของแย่สิครับ... เราจะเก็บยอดอ่อนพวกนี้ แล้วนำมาเข้ากระบวนการคั่วด้วยสูตรลับเฉพาะของฉัน รับรองว่ากลิ่นหอมของมันจะต้องขจรขจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน จนพวกคนบ้านเก่าตระกูลลู่วิ่งตาตั้งมาขอซื้อแทบไม่ทันแน่นอน!" สองสามีภรรยาช่วยกันเก็บเกี่ยวใบชาอ่อนอย่างทะนุถนอมใส่ตะกร้าไม้ไผ่จนเต็มเปี่ยม ก่อนจะกลับมาที่ห้องครัวดินเผาหลังบ้าน จินหรงจัดการก่อไฟด้วยฟืนไม้สนแห้ง ตั้งกระทะเหล็กใบใหญ่จนร้อนได้ที่ จากนั้นนางก็เริ่มกระบวนการ "ฆ่าเอนไซม์" และ "นวดใบชา" ด้วยมืออย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการสะบัดข้อมือและควบคุมระดับไฟเต็มไปด้วยความงดงามราวกับศิลปินกำลังรังสรรค์ผลงานชิ้นเอก กลิ่นหอมของใบชาที่ถูกความร้อนเริ่มฟุ้งกระจายออกจากกระทะเหล็กทีละน้อย จากกลิ่นเขียวของใบไม้สดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นคั่วคุกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ กลิ่นหอมอันลุ่มลึกนี้ลอยผ่านหน้าต่างครัวที่เปิดกว้าง ลอยไปตามสายลมโชยอ่อน ข้ามรั้วไม้ไผ่ และกระจายตัวปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้านซานหลี่ในเวลาอันรวดเร็ว ชาวบ้านที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่หน้าบ้านต่างพากันสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความงุนงง หลายคนถึงกับเดินตามหาที่มาของกลิ่นชาอันหอมหวลนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในขณะเดียวกัน ที่บ้านหลักของตระกูลลู่ แม่เฒ่าลู่ที่กำลังนั่งกินข้าวเที่ยงอยู่ถึงกับชะงักตะเกียบในมือ นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าทางทิศบ้านของรองบุตรชาย ขมวดคิ้วแน่นเมื่อกลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นลอยมาเตะจมูกจนน้ำลายสอ "กลิ่นอะไรวะ... หอมขนาดนี้!" แม่เฒ่าลู่พึมพำด้วยความหงุดหงิดใจ นางหันไปสั่งบุตรชายคนโตทันที "เฮ้ย! แกออกไปดูซิว่าไอ้บ้านรองมันทำอะไรกินกัน ทำไมกลิ่นมันหอมเย้ายวนใจขนาดนี้!" ตัดกลับมาที่ห้องครัวของจินหรง หญิงสาวกำลังบรรจงตักใบชาคั่วสีเขียวเข้มอมทองใส่ลงในโหลแก้วสุญญากาศจากมิติลับ ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ลู่หานเจียงยืนมองภรรยาอยู่ข้างๆ รินน้ำร้อนลงในกาน้ำชาดินเผาที่เพิ่งชงเสร็จ กลิ่นหอมระเหยพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับไอน้ำสีขาวจางๆ ทว่า... ในจังหวะที่จินหรงกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชามาลองลิ้มรสชาติ เสียงทุบประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้านก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ตามด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่บ้านตระกูลลู่ที่ตะโกนเรียกชื่อเสียงดังลั่น "หลี่จินหรง! แกเปิดประตูเดี๋ยวนี้! เอาอะไรมาทำกินกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบ้านทั่วเมืองแบบนี้ หุs... ส่งมาให้บ้านเราครึ่งหนึ่งเดี๋ยวนี้เลยนะ!" จินหรงชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชา ดวงตากลมโตหันไปสบตากับลู่หานเจียงชั่วครู่ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้ผู้พบเห็นต้องขนลุก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความป่วนและกลิ่นหอมกรุ่นนี้นะครับ --- *(หมายเหตุท้ายบทจากผู้เขียน: โปรดติดตามตอนต่อไปว่า ศึกชิง "ชาหอมหมื่นลี้" ระหว่างสะใภ้ตัวแสบและแม่สามีจอมโลภจะจบลงอย่างไร และจะมีแขกไม่ได้รับเชิญคนไหนโผล่มาอีก ห้ามพลาดเด็ดขาดนะครับ!)*