ยอดขายถล่มทลายในงานวัดประจำปี

"ถอยหน่อยครับ! หลีกทางให้ข้าหน่อย! นั่น... นั่นกลิ่นอะไรกัน ทำไมมันหอมตลบอบอวลไปครึ่งค่อนตลาดแบบนี้!" เสียงตะโกนของชายร่างใหญ่ผู้หนึ่งดังแหวกฝูงชนในงานวัดประจำปีของอำเภอซานหลี่เข้ามา ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของผู้คนที่เบียดเสียดกันเข้ามาเลือกซื้อสินค้าและชมการแสดงมหรสพ แต่วินาทีนี้ศูนย์กลางความสนใจทั้งหมดกลับไม่ได้อยู่ที่คณะเชิดสิงโตหรือร้านขายน้ำตาลปั้น หากแต่พุ่งเป้ามาที่แผงลอยไม้ไผ่ขัดสานขนาดกะทัดรัด แต่สะอาดสะอ้านสะดุดตา ซึ่งตั้งอยู่ริมลานกว้างหน้าศาลเจ้า บนเตาถ่านไร้ควันสไตล์ประยุกต์จากมิติพิเศษ กาน้ำชาดินเผาเนื้อเนียนกำลังส่งเสียงเดือดเบาๆ คลอไปกับกลิ่นหอมละมุนของชาอู่หลงหมื่นลี้ที่ผสมผสานเข้ากับความหวานหอมของน้ำผึ้งป่าและเนื้อมะม่วงสุกฉ่ำ จนเกิดเป็นกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ ลอยฟุ้งกระจายไปไกลโข เรียกน้ำย่อยของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาให้ต้องหยุดชะงักโดยมิได้นัดหมาย หลี่จินหรงในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบร้อยแต่ตัดเย็บอย่างประณีต ปอยผมถูกรวบเก็บไว้อย่างทะมัดทะแมง ดวงตาคู่คมประกายด้วยความมั่นใจและรอยยิ้มการค้า เธอยืนตัก "ชาไข่มุกบุกน้ำผึ้ง" ใส่แก้วกระดาษเคลือบไขปลาสวยงาม ยื่นส่งให้ลูกค้าคนแรกด้วยความรวดเร็วและคล่องแคล่ว "นี่ครับท่าน 'ลูกค้ากิตติมศักดิ์' แก้วพิเศษสำหรับผู้นำชุมชนอย่างท่าน ลิ้มลองดูสقครับว่าถูกปากหรือไม่" จินหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานน่าฟัง ใบหน้าประดับรอยยิ้มที่เป็นมิตร ชายวัยกลางคนผู้มีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าผู้ตรวจการตลาดประจำอำเภอ ซึ่งก็คือบุคคลที่นางเพิ่งกระซิบทักทายไปเมื่อครู่ รับแก้วกระดาษที่มีไข่มุกเคี้ยวหนึบหนับลอยอยู่ก้นแก้วมาด้วยความประหลาดใจ เขาจิบน้ำชาเข้าไปคำหนึ่ง ดวงตาที่เคยหรี่เล็กด้วยความระแวดระวังก็เบิกกว้างขึ้นทันที รสชาติความหอมหวานของชาที่กลมกล่อม ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป ผสานกับสัมผัสนุ่มหนึบเคี้ยวเพลินของไข่มุกบุก ทำให้เขาถึงกับอุทานออกมาเสียงดัง "สวรรค์! นี่มันรสชาติอะไรกันเนี่ย! หอม หวาน สดชื่น ชื่นใจยิ่งกว่าได้ดื่มน้ำค้างกลางยอดเขาเสียอีก!" คำอุทานนั้นเปรียบเสมือนคบเพลิงที่โยนลงบนกองฟางแห้ง ฝูงชนที่ยืนออกันอยู่รอบๆ ต่างกรูเข้ามาประชิดแผงลอยทันทีราวกับผึ้งแตกรัง "เฮ้ย! จริงหรือหัวหน้า? ขอข้าลองบ้างสิ!" "ทางนี้เอาสองแก้ว! เร็วเข้า ข้าทนไม่ไหวแล้ว กลิ่นมันยั่วยวนใจเกินไปแล้วนะ!" สถานการณ์หน้าแผงลอยในตอนนี้พุ่งทะยานสู่จุดเดือดในพริบตา ลู่หานเจียง สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ของนาง ซึ่งยืนทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยมือหนึ่ง คอยรับเงินและส่งสินค้าด้วยความแข็งขัน กล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าขยับไหวตามแรงยกกล่องสินค้า ลาดไหล่กว้างบังลมกันแดดให้ภรรยาอย่างมิดชิด สายตาคมกริบทอดมองภรรยาด้วยความรักและภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด แม้คนจะแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ยืน แต่เขาก็ยืนหยัดเป็นกำแพงมนุษย์คอยกันฝูงชนที่ไม่เป็นระเบียบให้อย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด "ใจเย็นๆ ครับ ทุกท่านมีสิทธิ์ได้ลิ้มลองอย่างแน่นอน ต่อคิวกันสักนิดนะครับ" หานเจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงพลัง แม้จะไม่ได้ตะโกนแต่กลับมีอำนาจพอที่จะทำให้ฝูงชนที่กำลังชุลมุนค่อยๆ จัดแถวกันอย่างเป็นระเบียบขึ้นมาได้บ้าง ในมิติของจินหรง เครื่องจักรผลิตชาและไข่มุกทำงานอย่างบ้าคลั่งเพื่อรองรับอุปสงค์ที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำทุ่ง หลอดกระดาษ แก้ว และวัตถุดิบถูกลำเลียงออกมาเติมอย่างไม่ขาดสาย เมนูนอกเหนือจากชาไข่มุกอย่าง 'พุดดิ้งนมสดหน้ามะม่วงสุก' และ 'ซาลาเปาไส้ลาวาเยิ้มๆ' ที่อบร้อนๆ จากเตาก็ถูกกวาดเรียบจนเกลี้ยงถาดภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงเหรียญกระทบกันในกล่องไม้ดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย ยอดขายพุ่งทะยานทะลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ทั้งวันภายในเวลาเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น! ท่ามกลางความชุลมุนและความสำเร็จอันน่าตื่นตะลึงนั้น สายตาคู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังเสาไม้ของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามกลับจ้องมองมาด้วยความริษยาและแค้นเคืองจนแทบจะพ่นไฟออกมา แม่เฒ่าลู่ที่อุตส่าห์แอบเดินทางมาดูความล่มจมของลูกสะใภ้ตามที่ตนวาดฝันไว้ กลับต้องอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด เมื่อเห็นเงินในมือของลู่หานเจียงและหลี่จินหรงมีมากมายเสียจนยัดใส่ถุงแทบไม่หมด "นัง... นังตัวดี! มันเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนั้น! ของพวกนั้นมันขายดีเป็นเทน้ำเทท่าได้อย่างไรกัน!" แม่เฒ่าลู่กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า 1ในเนื้อ ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความโลภและเจ็บใจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างคึกคักและกำไรมหาศาลกำลังไหลเข้ากระเป๋าของสองสามีภรรยา จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากพร้อมเสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดินอย่างเป็นจังหวะก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเข้างานวัด *ตึง! ตึง! ตึง!* ฝูงชนที่กำลังต่อคิวซื้อชาต่างพากันแตกตื่นและรีบแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ เมื่อเห็นกลุ่มชายในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐฝ่ายความมั่นคงนับสิบคนเดินหน้าตรงเข้ามายังแผงลอยของพวกเขา สีหน้าของหัวหน้าชุดเรียบตึง ดวงตากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หลี่จินหรงและลู่หานเจียงที่ยังคงยืนนิ่งสงบ หานเจียงขยับตัวบังภรรยาไว้เล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมไปกุมมือบางของจินหรงไว้แน่นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่น หัวหน้าเจ้าหน้าที่นายนั้นหยิบกระดาษประกาศแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานที่เงียบกริบไปทั้งบริเวณ "มีคนร้องเรียนว่าที่แผงลอยแห่งนี้... มีการลักลอบค้าสินค้าต้องห้ามจากต่างประเทศและใช้ฉลากปลอมแปลง เชิญพวกคุณสองคนไปโรงพักกับเราเพื่อทำการตรวจสอบเดี๋ยวนี้ครับ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างเนื้อสร้างตัวไปพร้อมกับจินหรงและหานเจียงนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ