เมนูกุ้งผัดพริกเสฉวนสะใจ

"หลักฐานอยู่ที่ไหนครับ? ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่มีหมายค้นและไม่มีหลักฐานชัดเจน การบุกรุกเข้ามาในบ้านของนายทหารผู้ปฏิบัติหน้าที่เพื่อชาติเช่นนี้ ท่านคิดว่าในวันพรุ่งนี้ สหายคอมมิสซาร์ประจำหน่วยจะมีความเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ครับ?" น้ำเสียงของลู่หานเจียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงสามนายที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก ใบหน้าคมเข้มของเขานิ่งสนิท แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์กดดันให้ผู้บุกรุกต้องถอยร่นไปหนึ่งก้าว ในขณะที่หลี่จินหรงยืนกอดอกพิงวงกบประตูอยู่ด้านหลัง มุมปากของนางยกยิ้มอย่างเย็นชา นางเหลือบมองแม่เฒ่าลู่ที่แอบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน สีหน้าของหญิงชรานั้นเต็มไปด้วยความสะใจและคาดหวังว่านางจะถูกลากตัวไปปรับทัศนคติ แต่สิ่งที่แม่สามีผู้ใจคดไม่รู้คือ ลู่หานเจียงได้จัดวางเอกสารรับรองสถานะการคลังของครอบครัวไว้เป็นสัดส่วน และแน่นอนว่าความลับเรื่องมิติในห้างสรรพสินค้าของนางนั้น ไม่มีทางถูกค้นเจอ "ผม... เราได้รับแจ้งมาว่ามีของเถื่อน หากตรวจไม่พบ เราก็แค่ทำตามหน้าที่ครับ" เจ้าหน้าที่นายหนึ่งพยายามรักษาท่าที แต่เมื่อสบสายตาเข้ากับลู่หานเจียงที่ขยับตัวเข้าขวางทางเข้าบ้านอย่างจงใจ เขาก็เริ่มเปลี่ยนท่าที "ถ้าเช่นนั้นก็เชิญครับ แต่ผมขอบอกไว้ก่อน หากไม่มีอะไรผิดกฎหมายแม้แต่ชิ้นเดียว ผมจะถือว่าการมาของพวกท่านเป็นการคุกคามครอบครัวทหาร และผมจะทำเรื่องร้องเรียนถึงหน่วยเหนือโดยตรง" ลู่หานเจียงกล่าวพลางผายมือให้เข้าตรวจ ทว่าทันทีที่เจ้าหน้าที่ก้าวเข้ามาเพียงก้าวเดียว กลิ่นหอมฟุ้งอันเป็นเอกลักษณ์ก็โชยปะทะจมูกจนทั้งหมดต้องชะงัก ไม่ใช่กลิ่นของผิดกฎหมาย... แต่มันคือกลิ่นเครื่องเทศเสฉวนที่คั่วจนหอมฉุย ผสมกับความหวานละมุนของกุ้งแม่น้ำตัวโตที่จินหรงเพิ่งหยิบออกมาจากมิติเพื่อทำมื้อเย็นฉลองชัยชนะ "กุ้งผัดพริกเสฉวน..." หนึ่งในเจ้าหน้าที่เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่ได้ กลิ่นหอมเผ็ดร้อนที่อบอวลไปด้วยน้ำมันพริกและพริกไทยเสฉวนนั้นยั่วยวนจนคนหิวโซถึงกับตาลาย จินหรงไม่ได้สนใจสีหน้าของพวกเขา นางเดินเลี่ยงเข้าไปในครัวอย่างไม่ยี่หระ หยิบตะหลิวผัดกุ้งในกระทะเหล็ก เสียงน้ำมันเดือดพล่านกระทบผิวเนื้อกุ้งสดเด้งดัง 'ฉ่า' อย่างน่าฟัง นางโรยพริกแห้งและเม็ดพริกไทยเสฉวนลงไป ควันหอมฉุยคลุ้งไปทั่วบริเวณจนคนข้างนอกต้องแอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง "หานเจียงครับ ถ้าพวกเขาตรวจเสร็จแล้ว ก็เชิญมาทานข้าวด้วยกันสิครับ วันนี้ฉันทำกุ้งผัดพริกเสฉวนจานใหญ่ ดูท่าเจ้าหน้าที่คงจะยังไม่ได้ทานมื้อเย็นกันมาใช่ไหมล่ะ?" จินหรงตะโกนออกมาจากครัวด้วยน้ำเสียงร่าเริงเกินจริง แม่เฒ่าลู่ที่แอบดูอยู่ไกลๆ แทบกระอักเลือดเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ตัวดีไม่ได้สะทกสะท้าน แถมยังแสดงท่าทีเหนือกว่าด้วยการเชื้อเชิญเจ้าหน้าที่มากินข้าวอย่างใจเย็น ราวกับว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์คุกคาม แต่เป็นการเลี้ยงฉลองที่นางเพิ่งตบหน้าแม่สามีด้วยการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าตนไม่ได้ทำผิดกฎหมาย เจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะตัดสินใจเดินตรวจแบบขอไปทีเพียงเพื่อรักษาหน้า แล้วรีบถอยกลับออกไปเมื่อไม่อยากเผชิญหน้ากับสายตาดุร้ายของลู่หานเจียงอีก กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาเตะจมูกทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนคนโง่ที่ถูกนางหลอกล่อด้วยกลิ่นหอมจรรโลงใจจนเสียหลัก เมื่อประตูบ้านปิดลง ลู่หานเจียงถอนหายใจยาวก่อนจะเดินเข้าไปในครัว เขาเห็นภรรยาสาวกำลังตักกุ้งผัดสีแดงฉานลงจาน ใบหน้าของนางผ่องใสและดูสะใจอย่างปิดไม่มิด "คุณทำได้ดีมากครับวันนี้" เขาสวมกอดนางจากด้านหลัง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของสามีทำให้จินหรงรู้สึกผ่อนคลาย "ก็แค่พวกขี้อิจฉาครับ" จินหรงหันมาหยิกแก้มเขาเบาๆ ก่อนจะคีบกุ้งตัวอวบป้อนถึงปาก "ทานเถอะครับ เราต้องเติมพลังไว้สู้กับแม่สามีต่อ วันนี้แค่ยกแรกเท่านั้น" ลู่หานเจียงเคี้ยวเนื้อกุ้งเด้งสู้ลิ้น รสชาติเผ็ดร้อนกลมกล่อมแทรกซึมไปทั่วปาก เขาหลับตาลงรับรสสัมผัสที่หาได้ยากในยุคที่ความแร้นแค้นปกคลุมไปทั่ว แต่นี่ไม่ใช่แค่ความอร่อย มันคือรอยยิ้มแห่งชัยชนะของคนสองคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ทันใดนั้น เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงเจ้าหน้าที่ แต่เป็นเสียงโวยวายของแม่เฒ่าลู่ที่ฟังดูเกรี้ยวกราดกว่าทุกครั้ง "ลู่หานเจียง! เจ้าลูกอกตัญญู! แกกล้าปล่อยให้เมียแกดูถูกแม่ตัวเองแบบนี้รึ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่เปิด ฉันจะไปบอกให้หัวหน้าคอมมูนมาไล่แกออกจากงาน!" จินหรงชะงักมือที่กำลังถือตะเกียบ นางหันไปมองหน้าสามีที่แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ลู่หานเจียงวางตะเกียบลงช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองไปที่ประตูด้วยแววตาที่ไม่มีความอดทนเหลืออยู่อีกต่อไป "จินหรงครับ... ดูเหมือนคืนนี้เราจะไม่ได้ทานข้าวกันอย่างสงบสุขแล้วล่ะ" เขาพูดพลางก้าวไปที่ประตู แต่ก่อนจะเอื้อมมือไปจับกลอน จู่ๆ เสียงโวยวายข้างนอกก็เงียบหายไปกะทันหัน ตามด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงของแม่เฒ่าลู่ที่ฟังดูหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด "นั่นใคร!... แก! แกกลับมาได้ยังไง! แกมันตายไปแล้วไม่ใช่รึ!" จินหรงขมวดคิ้วแน่น ความสงสัยแล่นเข้าสู่หัวใจ นางรีบวิ่งตามหลังลู่หานเจียงไปที่ประตูทันที ใครกันที่สามารถทำให้แม่เฒ่าลู่ผู้ไร้ความกลัวถึงกับตัวสั่นงันงกได้ขนาดนั้น? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปพร้อมกับตัวละครในฟาร์มแห่งความสุขของผมนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านอิ่มเอมและสนุกไปกับเรื่องราวครับ! ใบชาหอมหมื่นลี้