แผนการร้ายจากในหมู่บ้าน

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ทางการมาตรวจค้นตามคำร้องเรียนว่าบ้านนี้ลักลอบค้าขายของเถื่อน!" เสียงทุบประตูไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว ลู่เหม่ยหลินไม่ได้สะทกสะท้าน นางวางจานเซรามิกเคลือบเงาลงบนโต๊ะด้วยความใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตาหานเฟิงที่ยืนอยู่ข้างกาย ชายหนุ่มเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความราบเรียบที่ซ่อนเร้นกระแสเชือดเฉือนเอาไว้ "ทางการงั้นหรือ?" เหม่ยหลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่ดูคล้ายจะเย้ยหยัน "ถ้าทางการมาจริง คงมีหมายมาให้เห็น ไม่ใช่การตะโกนป่าวประกาศให้ชาวบ้านแถวนี้ได้ยินไปถึงสามบ้านแปดบ้านแบบนี้หรอกนะ" นางก้าวฉับๆ ไปที่ประตูไม้ โดยมีหานเฟิงเดินตามติดราวกับเงา เมื่อบานประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏไม่ใช่เจ้าหน้าที่ทางการในเครื่องแบบเต็มยศ แต่เป็นหลี่จินที่ยืนหน้าสลอนนำหน้ากลุ่มชาวบ้านที่ถือจอบถือเสียมมาด้วยสีหน้ากระหายใคร่อยากเห็นความล่มจมของคนอื่น "ไหนล่ะทางการ?" เหม่ยหลินถามเสียงเรียบ พลางกวาดสายตามองฝูงชนที่ขยับเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "หรือว่าเจ้าคือทางการที่ว่านั่นหลี่จิน? ถึงได้มาบุกรุกเคหสถานคนอื่นด้วยข้อหาลอยๆ แบบนี้" หลี่จินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอาย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วตะคอกกลับ "ใครจะรู้! เห็นพวกเจ้าขายผักขายผลไม้ดีผิดปกติ ทั้งที่แต่ก่อนซูบผอมจนแทบไม่มีกิน วันๆ เอาแต่เก็บตัวอยู่ในบ้าน กลิ่นหอมฟุ้งที่โชยออกมามันเกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะทำได้! ต้องเป็นของผิดกฎหมายแน่ๆ!" "ของผิดกฎหมายที่ว่า... หมายถึงมะเขือเทศลูกโตสีแดงสด หรือผักกาดขาวที่กรอบหวานจนตลาดในเมืองแทบแย่งกันซื้อรึเปล่าจ๊ะ?" หานเฟิงแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ชายหนุ่มก้าวออกมายืนบังหน้าภรรยา "ถ้าการทำมาหากินสุจริตด้วยหยาดเหงื่อแรงงานทำให้พวกเจ้าอิจฉาจนต้องมายัดเยียดข้อหาให้ ก็ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน" ชาวบ้านเริ่มกระซิบกระซาบกัน บางคนหันไปมองหน้ากันอย่างไม่มั่นใจ เมื่อเห็นว่าเหม่ยหลินและหานเฟิงดูสงบนิ่งเกินกว่าจะเป็นคนกระทำความผิด "อย่าไปฟังมัน!" หลี่จินตะโกนก้อง "เมื่อวานข้าเห็นรถม้าหรูหรามาจอดที่หน้าบ้านนี้ คนพวกนั้นดูไม่ใช่คนในหมู่บ้านเรา ของดีๆ แบบนั้นต้องไม่ใช่สิ่งที่คนตกอับอย่างพวกมันหามาได้ด้วยมือตัวเอง!" เหม่ยหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนหลี่จินเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "อ้อ... รถที่มาซื้อเห็ดหอมอบแห้งของข้าไปส่งที่ภัตตาคารในเมืองน่ะหรือ? ถ้าการที่ข้าขยันทำกินจนมีคนมาติดต่อซื้อขายเป็นความผิด งั้นพวกเจ้าที่เอาแต่นั่งรอโชคลาภไปวันๆ ก็คงเป็นนักบุญสินะ" บรรยากาศเริ่มคุกรุ่นขึ้นอีกครั้ง ชาวบ้านบางคนเริ่มทำท่าจะกรูเข้ามา แต่แล้วหานเฟิงก็ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่ฝึกฝนมาอย่างดีแผ่ออกมาโดยรอบ จนคนที่คิดจะขยับเข้าใกล้ชะงักงัน "ข้าให้เวลาพวกเจ้าสามลมหายใจ" หานเฟิงเอ่ยเสียงเย็น "หนึ่ง... ถอยออกไปจากเขตบ้านข้า สอง... เก็บความอิจฉาริษยาของพวกเจ้ากลับไปกินที่บ้านเสีย และสาม... ถ้าใครกล้าแตะต้องรั้วบ้านข้าแม้แต่ปลายนิ้ว อย่าหาว่าข้าไม่เตือน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หลี่จินจะแค่นเสียง "พวกเจ้าทำเป็นเก่งไปเถอะ! ข้าจะไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะบริสุทธิ์ใจจริง!" หลี่จินหันหลังกลับอย่างหัวเสีย พาลูกสมุนและชาวบ้านบางส่วนเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แฝงความตึงเครียดเอาไว้ เหม่ยหลินปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ก่อนจะถอนหายใจยาว "ดูเหมือนว่าความรวยของเราจะกลายเป็นหนามตำตาคนเข้าให้แล้วนะ" นางเปรยพลางหันมามองสามี หานเฟิงดึงภรรยาเข้ามาใกล้กอดแน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดเขาส่งผ่านมาถึงใจที่กำลังครุ่นคิด "ไม่ต้องกังวลไปเหม่ยหลิน มิติลับของเรายังปลอดภัย และผักล็อตใหม่ที่เจ้าเพิ่งบ่มเพาะในมิติจะพร้อมส่งขายในอีกสองวันข้างหน้า... เมื่อถึงตอนนั้น เราจะทำให้พวกเขารู้ว่า ความรวยที่แท้จริงคืออะไร" เหม่ยหลินยิ้มตอบ นางรู้ดีว่าสถานการณ์ในหมู่บ้านจะยิ่งแย่ลง แต่ในเมื่อเลือกเส้นทางนี้แล้ว นางก็ไม่มีวันหันหลังกลับ ยิ่งคนพวกนี้ขวางทางมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งต้องแสดงให้เห็นว่า คนที่เคยถูกดูแคลนว่าตกอับนั้น สามารถสร้างอาณาจักรของตัวเองขึ้นมาได้ไกลแค่ไหน ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจัดเตรียมวัตถุดิบเพื่อทำมื้อค่ำเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด กลิ่นหอมฉุนผิดปกติบางอย่างก็ลอยเข้ามาแตะจมูก กลิ่นของควันไฟที่ไม่ใช่ไม้ฟืนธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของ 'สมุนไพรทำลายพืช' ที่รุนแรงและอันตราย เหม่ยหลินเบิกตากว้างเมื่อมองออกไปทางหน้าต่าง สวนผักที่นางเฝ้าฟูมฟักมาอย่างดีบัดนี้กำลังเริ่มมีใบที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีดอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ! หานเฟิงกระชากประตูเปิดออกกว้าง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นเมื่อเห็นเงาร่างคนชุดดำที่เพิ่งวิ่งหนีหายไปในความมืด พร้อมกับขวดน้ำยาที่ยังวางทิ้งไว้ข้างรั้วบ้าน! "มันไม่ได้มาเพื่อแค่แจ้งความเท็จ แต่มันวางแผนจะทำลายล้างทุกอย่างของเราตั้งแต่แรกแล้ว" หานเฟิงคำรามเสียงต่ำ เหม่ยหลินคว้าขวดน้ำยานั้นขึ้นมาดู ลายมือที่สลักไว้บนก้นขวดทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ เพราะนั่นคือสัญลักษณ์ประจำตระกูลของหลี่จิน ที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนในตอนที่อยู่ที่เมืองหลวง... แต่กลับคุ้นตาอย่างประหลาดในค่ำคืนนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเหม่ยหลินและหานเฟิงมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - สวนส้มปลายฟ้า