ความลับใต้ร่มไม้ใหญ่

เสียงตะกร้าไม้ไผ่กระทบกับพื้นดินดัง *ตึ้บ* สะท้อนความหงุดหงิดของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี หลี่จินยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ดวงตาเรียวเล็กกวาดมองแปลงผักสีเขียวขจีที่เติบโตงอกงามราวกับต้องมนต์คาถา ทั้งที่เมื่อวานซืนดินตรงนี้ยังแห้งแล้งจนไส้เดือนยังหนีตาย แต่วันนี้กลับมีผักกาดขาวอวบอ้วนและมะเขือเทศลูกแดงเต่งตึงแข่งกันชูช่อท้าทายสายตาผู้คน "เหม่ยหลิน เจ้าใช้วิธีสกปรกอันใดผักถึงได้โตวันโตคืนเช่นนี้ หรือว่าแอบไปขโมยปุ๋ยมาจากแปลงของบ้านใหญ่มาใส่กันแน่!" หลี่จินแผดเสียงแหลมสูงจนไก่ข้างบ้านถึงกับกระพือปีกบินหนี ลู่เหม่ยหลินที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อบนหน้าผาก ชะงักมือเล็กน้อย นางค่อยๆ วางช้อนพรวนดินลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มเยдяยันที่มุมปาก รอยยิ้มนี้ทำเอาหลี่จินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปุ๋ยของบ้านใหญ่หรือเจ้าคะ?" เหม่ยหลินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ถ้าข้ามีความสามารถขโมยของใต้จมูกคนตระกูลหลี่ได้ ป่านนี้ข้าคงยึดบ้านหลังนั้นมาเป็นที่เลี้ยงเป็ดไปนานแล้ว ไม่ต้องมาทนเห็นหน้าคนไร้ยางอายแถวนี้หรอกค่ะ" "เจ้า! นังคุณหนูตกอับ ปากคอเราะร้ายนักนะ!" หลี่จินหน้าดำคร่ำเครือ ก้าวเท้าจะพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าแขนเสื้อของเหม่ยหลินเพื่อสั่งสอน ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นจะทันได้แตะชายเสื้อ ร่างสูงใหญ่ของหานเฟิงก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองไว้ราวกับภูเขาผา เขายังคงสวมผ้ากันเปื้อนสีเข้ม มือหนาถือจอบขุดดินด้ามยาวไว้มั่น แววตาคมกริบที่มักจะอ่อนโยนยามมองภรรยา บัดนี้กลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกจนหลี่จินต้องผถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ถ้าไม่อยากให้มือคู่นี้ของเจ้าใช้การไม่ได้อีกต่อไป ก็ไสหัวออกไปจากเขตพื้นที่ของพวกเราซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนด้วยความเรียบง่าย แต่มีพลังกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา หลี่จินสะท้านเฮือก นางรู้ดีว่าเชฟก้นครัวผู้นี้มีฝีมือและพละกำลังวังชาเพียงใด ยิ่งพักหลังมานี้เขามักจะอยู่เคียงข้างเหม่ยหลินไม่ห่าง ยิ่งทำให้หลี่จินหาโอกาสกลั่นแกล้งได้ยากยิ่ง นางจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าหนี พึมพำคำสาปแช่งลอดไรฟันก่อนจะสาวเท้าหนีหายลับไปจากรั้วสวน เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป ความเงียบสงบก็เข้าปกคลุมแปลงผักอีกครั้ง กลิ่นอายดินชื้นหลังรดน้ำผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของผลไม้ในมิติพิเศษลอยอบอวลชวนให้ผ่อนคลาย หานเฟิงถอนหายใจเบาๆ วางจอบลงพิงกับต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยความห่วงใย มือหนายื่นออกไปปัดเศษดินที่เปื้อนข้างแก้มเนียนใสของเหม่ยหลินอย่างเบามือ "เจ้านี่นะ... ชอบหาเรื่องให้คนมาหาความอยู่เรื่อย" เหม่ยหลินย่นจมูกใส่สามีอย่างหมั่นไส้ "ข้าเสียอีกที่เป็นฝ่ายถูกหาเรื่อง ท่านพี่ต่างหากที่ชอบทำหน้าดุจนคนแถวนี้เขาขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้ว" "ข้าแค่ปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดของข้า" หานเฟิงตอบเสียงนุ่ม แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งจนเหม่ยหลินต้องหลบสายตาด้วยความเขินอาย ใบหน้าเนียนขาวขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอบอุ่นเสียจนความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมลายหายไปสิ้น หานเฟิงทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าเคียงข้างนางบนพื้นหญ้าชื้น ไออุ่นจากร่างกายของเขาสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้า ทำให้หัวใจดวงน้อยของเหม่ยหลินเต้นผิดจังหวะ "พักสักครู่เถอะเจ้าค่ะ" เหม่ยหลินเอ่ยเปลี่ยนเรื่องเพื่อซ่อนความเขิน นางหยิบกระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำเย็นจัดที่ผสมน้ำผึ้งป่าจากในมิติลับยื่นให้เขา "ท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ดื่มน้ำนี่เสียหน่อยสิคะ" หานเฟิงรับมาดื่มอึกใหญ่ ความหวานหอมสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ ช่วยขับไล่ความอ่อนล้าได้อย่างชะงัก "จริงสิ..." หานเฟิงวางกระบอกน้ำลง ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยิบระยับยามมองสำรวจแปลงผัก "ผักล็อตนี้เติบโตเร็วกว่าที่คิด พรุ่งนี้เช้าเราน่าจะเริ่มนำไปวางขายที่ตลาดมืดได้แล้วนะ เจ้าคิดว่าเราควรทำเมนูอะไรไปเรียกน้ำย่อยลูกค้าดีล่ะ" เหม่ยหลินตาเป็นประกายเมื่อพูดถึงเรื่องการค้าขาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "เรื่องนั้นข้าคิดไว้แล้วค่ะท่านพี่... เราจะทำ 'ซาลาเปาไส้ผักรวมมิตรมิติพิเศษ' กับ 'น้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นสมุนไพร' รับรองว่ากลิ่นหอมต้องโชยไปไกลครึ่งค่อนหมู่บ้าน จนพวกตระกูลหลี่ต้องนั่งกลืนน้ำลายแทบไม่ทันแน่นอน" หานเฟิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ กับความคิดเจ้าเล่ห์ของภรรยา เขายื่นมือไปกุมมือเรียวนุ่มของนางไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านถึงกันและกันในร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ท่ามกลางความเงียบสงบของสวนหลังบ้านที่กำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความมั่งคั่ง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและเปี่ยมด้วยความหวังนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามา! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ทางการมาตรวจค้นตามคำร้องเรียนว่าบ้านนี้ลักลอบค้าขายของเถื่อน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้สวนส้มปลายฟ้านะคะ