ผลไม้รสเลิศที่ทำให้คนต้องเหลียวหลัง

"ถ้าแผงผลไม้ของแม่นางลู่ไร้ซึ่งสิ่งแปลกปลอม เหตุใดผลท้อสวรรค์ลูกนี้จึงส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งจัตุรัสจนแม้แต่ราชองครักษ์ยังต้องถอยร่นเล่า?" สุ้มเสียงทุ้มนุ่มทว่าทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ปักลายมังกรทองก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าแผงไม้ไผ่เก่าๆ ของลู่เหม่ยหลินอย่างไม่ถือตัว แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยทหารอารักขาหน้าตาถมึงทึง แต่แววตาของบุรุษผู้นี้กลับพินิจพิเคราะห์ผลไม้สีชมพูระเรื่อในตะกร้าด้วยความสนใจใคร่รู้ระคนทึ่ง ลู่เหม่ยหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ตั้งสติรับมือกับสถานการณ์กะทันหันนี้อย่างรวดเร็ว นางรู้ดีว่าตระกูลลู่สายรองและพวกหลี่จินคงจ้างคนมาปล่อยข่าวลือเรื่องผลไม้มีพิษหวังทำลายชื่อเสียง แต่นางไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องราวจะลุกลามจนดึงดูดสายตาของชนชั้นสูงระดับนี้เข้ามาได้ "เรียนท่าน... ผู้มีเกียรติ ผลท้อของสวนเหม่ยหลินปลูกด้วยหยาดเหงื่อแรงกายและความใส่ใจบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งสารพิษหรือเวทมนตร์มารยาใดๆ ทั้งสิ้นเพคะ" เหม่ยหลินย่อกายลงทำความเคารพอย่างสง่างาม ใบหน้างดงามที่แม้จะสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายก็ยังคงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีของอดีตคุณหนู "หากท่านไม่รังเกียจ เชิญลิ้มลองสักเสี้ยวหนึ่ง แล้วท่านจะรู้ด้วยตนเองว่าคำพูดของหม่อมฉันเป็นความจริงหรือไม่" หานเฟิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังภรรยาขยับตัวเข้ามาบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่งอย่างระแวดระวัง มือหนาซ่อนอยู่ใต้ชายเสื้อแอบส่งกระแสพลังจากมิติลับเพื่อควบคุมความสดและกลิ่นหอมของผลท้อในตะกร้าให้ละมุนละไมยิ่งขึ้น ไม่ให้พลังวิเศษรุนแรงเกินไปจนกลายเป็นจุดสังเกต แต่ก็มากพอที่จะสะกดความรู้สึกของทุกคนให้เคลิบเคลิ้ม บุรุษสูงศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือหนาหยิบผลท้อผิวเนียนละเอียดขึ้นมาพินิจ ก่อนจะกัดลงไปคำหนึ่ง *กรอบ!* เสียงเนื้อผลไม้ฉ่ำน้ำแตกตัวในปาก ตามด้วยรสชาติหวานล้ำที่กระจายซ่านไปทั่วปลายลิ้น ราวกับหยาดน้ำค้างบนยอดเขาเซียนในยามรุ่งอรุณ ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลและการราชการอันเคร่งเครียดนับเดือนพลันมลายหายไปในพริบตาเดียว นัยน์ตาคมกريบฉายประกายพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ดี... ดีมาก!" บุรุษผู้นั้นหัวسะเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "รสชาตินี้ต่อให้เป็นบรรณาการจากแคว้นทางใต้ก็ยังเทียบไม่ติด! เจ้ามีนามว่าอะไรนะ แม่นางลู่?" "ลู่เหม่ยหลินเพคะ" "ดี ลู่เหม่ยหลิน นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ผลไม้ทุกล็อตจากสวนเหม่ยหลินผูกขาดส่งเข้าจวนอัครเสนาบดีและราชสำนักแต่เพียงผู้เดียว ส่วนใครที่บังaniจgนลอบใส่ร้ายป้ายสีคนขายของสุจริต... จับตัวไปโบกสามสิบทีแล้วไล่ออกจากตลาดให้หมด!" สิ้นคำประกาศนั้น เสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวก็ดังขึ้นจากมุมมืดของตลาด หลี่จินและสมุนที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับหน้าถอดสี ล้มฟุกกองกับพื้นด้วยความตกใจกลัวเมื่อทหารองครักษ์กรูเข้าไปลากตัวออกไปอย่างไร้ความปรานี บรรยากาศในตลาดที่เคยอึมครึมพลันแปรเปลี่ยนเป็นความคึกคักในชั่วข้ามคืน ผู้คนต่างแย่งกันกรูเข้ามาที่แผงของเหม่ยหลินจนแทบเหยียบกันตาย ผลไม้ทุกล็อตที่เตรียมมาถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงเกลาภายในเวลาไม่ถึงเค่อเดียว เสียงนับเงินเหรียญดังกรุ๊งกริ๊งประสานกับรอยยิ้มกว้างของสองสามีภรรยา ตกดึก ณ เรือนพักอันอบอุ่น หานเฟิงโอบกอดภรรยาคนสวยไว้แนบอกขณะช่วยกันนับเงินกำไรก้อนโตที่วางกองอยู่เต็มโต๊ะ แววตาระยิบระยับด้วยความภาคภูมิใจ "ฮูหยินของข้าเก่งกาจถึงเพียงนี้ เห็นทีสามีเช่นข้าคงต้องเร่งมือพัฒนามิติปลูกผักให้กว้างขึ้นเสียแล้วกระมัง เพื่อรองรับความมั่งคั่งที่จะไหลมาเทมาในวันพรุ่งนี้" หานเฟิงกระซิบชิดริมใบหู พรางสูดดมความหอมกรุ่นจากซอกคอระหง เหม่ยหลินตีมือหนาเบาๆ อย่างหมั่นไส้ แต่มุมปากกลับแย้มยิ้มกว้าง นางซบหน้าลงกับอกแกร่ง รู้สึกอุ่นซ่านไปถึงหัวใจ ความเหนื่อยยากทั้งหมดมลายหายสิ้นเมื่อมีบุรุษผู้นี้คอยเคียงข้างสนับสนุน ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเงาร่างคุ้นเคยของสายลับประจำตระกูลที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบซีดเผือก "นายท่าน... นายใหญ่!แย่แล้วขอรับ! มีคนพบ 'บ่อน้ำวิเศษ' สายที่สองซ่อนอยู่หลังภูเขาเขตหวงห้ามของตระกูลหลี่ และตอนนี้... มันกำลังเปลี่ยนเป็นสีเลือด!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความมั่งคั่งไปกับสองสามีภรรยาของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!