หลี่จินโผล่หัวมาหาเรื่อง

เสียงทุบประตูไม้สนเก่าแก่หน้าเรือนพักดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับจงใจจะพังมันให้หลุดติดมือ ประสานกับเสียงโวยวายแสบแก้วหูที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ทำให้มือที่กำลังงละบรรจงหั่นรากบัวสีขาวอวบอ้วนในครัวของลู่เหม่ยหลินชะงักลงเล็กน้อย "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี! เจ้าคิดจะฮุบสมบัติของตระกูลหลี่ไว้คนเดียวหรือไง!" เสียงแหลมสูงของหลี่จินดังทะลุกำแพงดินอัดเข้ามา ต่อด้วยเสียงถีบประตูซ้ำๆ จนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากขื่อคาเรือน เหม่ยหลินถอนหายใจเบาๆ นางวางมีดเหล็กกล้าลงบนเขียงไม้อย่างใจเย็น เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้าน ย้อนนึกถึงข่าวร้อนจากปากคนรับใช้เมื่อคืนที่ผ่านมา—*บ่อน้ำวิเศษสายที่สองหลังภูเขาเขตหวงห้ามกำลังเปลี่ยนเป็นสีเลือด* ดูท่าทางข่าวลือนี้จะบินเข้าหูเจ้าตัวน่ารำคาญนี่เร็วกว่าแมลงวันได้กลิ่นซากเนื้อเสียอีก เจ้าคนไร้ประโยชน์ตระกูลหลี่ผู้นี้ ยามปกติเห็นหลบหน้าหลบตาเหมือนสุนัขจนตรอก พอมีกลิ่นอายผลประโยชน์โชยมา กลับวิ่งวุ่นกระโจนใส่ราวกับหิวโหยมาสามชาติสามภพ "เหม่ยหลิน เจ้าอยู่ข้างในใช่ไหม? อย่าคิดว่าซ่อนตัวแล้วจะรอดนะ!" หลี่จินยังคงตะโกนลั่น พร้อมกับเสียงผลักบานประตูจนไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด แกร๊ก... เสียงสล็อกไม้ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างระหงของลู่เหม่ยหลินในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านก้าวออกมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองบุรุษร่างท้วมหน้าตาเจ้าเล่ห์ที่ยืนหอบหายใจฮือกๆ อยู่หน้าประตู "อุ๊ย ลมอะไรหอบท่านอาสามผู้สูงศักดิ์มาเยือนเรือนซ่อมซ่อของข้าล่ะเพคะ?" เหม่ยหลินแย้มยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "หรือว่าที่จวนของท่าน ข้าวสารหมดหม้อจนต้องมาเดินเร่ขอส่วนทานแถวนี้?" หลี่จินหน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้าอ้วนพลุบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาถลึงตาใส่หญิงสาวตรงหน้า พยายามเบียดกายหนาๆ เข้ามาในเขตบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต "นังเด็กปากกล้า! เลิกไขสือเสียที ข้าได้ยินมาหมดแล้ว เรื่องบ่อน้ำวิเศษหลังภูเขาเขตหวงห้าม! นั่นมันสมบัติของตระกูลหลี่ เจ้าไม่มีสิทธิ์ครอบครองคนเดียว!" เหม่ยหลินไม่ขยับเขยื้อน นางก้าวเท้าขวางทางเข้าประตูไว้อย่างมั่นคง ราวกับภูเขาผาที่ไม่มีวันสั่นคลอน รอยยิ้มบนมุมปากยังคงประดับอยู่ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนหลี่จินเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "สมบัติของตระกูลหลี่อย่างนั้นหรือเพคะ?" เหม่ยหลินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก "ถ้าข้าความจำไม่เสื่อม ตอนที่พวกท่านขับไล่พวกเราสองสามีภรรยาออกมาด้วยมือเปล่า ไม่ให้แม้แต่เศษข้าวสักเมล็ด เขตหวงห้ามรกร้างนั่นก็ถูกประกาศตัดขาดจากตระกูลหลี่ไปตั้งแต่วันนั้นแล้วไม่ใช่หรือคะ? หรือว่าสมองของท่านอาสามเริ่มเสื่อมถอยตามสังขาร ถึงได้จำเรื่องที่ตัวเองเซ็นสัญญาแยกบ้านไม่ได้เสียแล้ว" "นั่นมัน... นั่นมันแค่สัญญาลมปาก!" หลี่จินหน้าแดงก่ำเถียงข้างๆ คูๆ พลางชี้หน้าคาดโทษ "ที่ดินตรงนั้นอยู่ในอาณาเขตตระกูลหลี่ แก้วแหวนเงินทอง หรือสิ่งวิเศษใดๆ ที่ขุดพบในดินแดนนั้น ย่อมต้องตกเป็นของตระกูลหลักโดยชอบธรรม!" "กฎหมายแคว้นข้อไหนระบุไว้หรือเพคะว่า ที่ดินที่ถูกขับไล่ไสส่งจนกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า เมื่อมีคนอื่นมาพลิกฟื้นจนเกิดAuraวิเศษขึ้นมา แล้วพวกปลิงอย่างท่านจะวิ่งเข้ามาเกาะกินได้ตามใจชอบ?" ขณะที่การปะทะคารมกำลังเดือดดาล ร่างสูงโปร่งของหานเฟิงก็เดินถือตะกร้าผักสดก้าวออกมาจากแปลงเกษตรด้านหลัง ใบหน้าคมคายเรียบเฉย แววตาดำขลับคู่นั้นมองหลี่จินราวกับมองเศษฝุ่นใต้รองเท้า รังสีความกดดันระดับยอดฝีมือที่สะสมมาจากการฝึกฝนในมิติปลูกผักแผ่ซ่านออกมาอย่างเงียบเชียบ จนหลี่จินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หานเฟิงเดินเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาไว้อย่างทะนุถนอม สายตาคมปลาบจับจ้องแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "ภรรยาข้าพูดถูกทุกประการ หากท่านอาสามยังไม่ยอมไสมือออกไปจากเขตเรือนของเรา เกรงว่าข้าคงต้องใช้ 'กำลัง' ในการต้อนรับขับสู้แทนอาหารว่างเสียแล้วกระมัง" หลี่จินสะท้านเฮือกเมื่อเห็นแววตาฆ่าฟันที่ฉายวาบขึ้นในดวงตาของหานเฟิง เขารู้ดีว่าสามีของลู่เหม่ยหลินผู้นี้ไม่ใช่คนดีงามอ่อนแออย่างที่ตาเห็น แรงควายของชายหนุ่มคนนี้เคยหักกระดูกหมูป่ามาแล้วด้วยมือเปล่า! ทว่า ความโลภมักบังตาคนได้เสมอ หลี่จินกัดฟันกรอด ฝืนทำใจกล้าขู่ตะคอกทิ้งท้าย "พวกเจ้าอย่าได้ใจให้มากนัก! เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ ข้าจะไปฟ้องท่านผู้ใหญ่บ้านและรวบรวมคนตระกูลหลี่มาทวงของของเราคืน คอยดูเถอะ!" พูดจบ เจ้าตัวอ้วนก็สะบัดชายเสื้อวิ่งหนีหายลับไปจากหน้าเรือนอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหานเฟิงจะเปลี่ยนใจคว้าคอเสื้อมาซ้อมเสียก่อน เหม่ยหลินหัวเราะคิกคักในลำคอ นางเอี้ยวตัวไปซบกับอกแกร่งของสามีสูดกลิ่นอายความสะอาดสดชื่นที่คุ้นเคย "ท่านดูเขาสิคะ วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายตื่นตูมเสียอีก" "ปล่อยให้เขาดิ้นรนไปเถอะที่รัก" หานเฟิงก้มลงหอมหน้าผากมนเบาๆ แววตาสื่อความอบอุ่นลึกซึ้ง "ต่อให้เขารวบรวมคนทั้งหมู่บ้านมา ก็ไม่มีวันขุดพบความลับในมิติของเรา หรือก้าวล้ำเข้าไปในเขตบ่อน้ำสีเลือดนั่นได้หรอก" พูดถึงบ่อน้ำวิเศษสีเลือด เหม่ยหลินก็หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด เหตุการณ์ประหลาดเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน การที่บ่อน้ำสายที่สองเปลี่ยนเป็นสีเลือด ย่อมต้องเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าในมิติลับที่พวกเขายังไม่ได้สำรวจ "จริงสิคะท่านพี่..." เหม่ยหลินเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ในเมื่อเจ้าหมอนั่นอยากได้นัก เรามาทำอาหารมื้อพิเศษรอต้อนรับพวกเขากันดีกว่าไหมคะ?" หานเฟิงเลิกคิ้วสูงอย่างสนใจ "เจ้ามีแผนอะไรในหัวล่ะแม่นางลู่?" "เราจะทำ 'หม้อไฟเลือดมังกร' จากสมุนไพรในมิติ ผสมผสานกับเนื้อตุ๋นน้ำซุปกระดูกเข้มข้น กลิ่นหอมๆ ของมันจะต้องลอยไปไกลจนถึงบ้านตระกูลหลี่ ให้พวกเขาน้ำลายสอจนทนไม่ไหว ต้องยกโขยงกันมาเคาะประตูบ้านเราอีกรอบในสภาพที่หิวโซจนไส้กิ่วอย่างไรล่ะเพคะ" ริมฝีปากของเชฟหนุ่มยกยิ้มกว้างอย่างรู้ใจ เขากระชับวงแขนโอบกอดภรรยาแน่นขึ้น "ความคิดเยี่ยมยอดมาก... งั้นเรามาเริ่มเตรียมวัตถุดิบกันเถอะ" กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับเริ่มลอยฟุ้งกระจายออกจากเตาไฟหลังเรือน ควันสีขาวนวลลอยอวลผสมผสานไปกับสายลมเย็นยามบ่าย กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นเข้มข้นเสียจนแทบจะกลายเป็นรูปธรรม รุกรานประสาทสัมผัสของทุกชีวิตในละแวกนั้น ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังสนุกสนานกับการเคี่ยวซุปในหม้อดินเผา เสียงฝีเท้าหนักอึ้งจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงโห่ร้องโวยวายที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับกองทัพมดที่ยกพลมาล้อมเมือง แต่ทว่า... สิ่งที่นำหน้ากองคนตระกูลหลี่ที่บุกมาในครั้งนี้ กลับไม่ใช่หลี่จินผู้ประกาศกร้าวเมื่อครู่ หากแต่เป็นร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมปักลายประหลาดของ 'บุรุษลึกลับ' ผู้หนึ่ง ที่ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนתเหน็บ... และดวงตาสงีนั่น ก็กำลังจ้องมองตรงมาที่หม้อซุปเดือดพล่านของเหม่ยหลินพอดี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!