เมื่อมิติลับถูกเปิดเผย

คราบน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นที่ติดอยู่บนขอบชามดินเผายังไม่ทันแห้งสนิท เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไร้มารยาท ตามด้วยเสียงแหลมสูงของหลี่จินที่แผดทะลุกำแพงดินเก่าๆ เข้ามาจนสะเทือนถึงก้นหม้อ "ลู่เหม่ยหลิน! นังตัวดี! เจ้าคิดจะหลบอยู่ในนี้ไปได้สักกี่น้ำ! ส่งสบู่สมุนไพรล็อตใหม่กับสูตรลับน้ำซุปนั่นมาให้หมดเสียดีๆ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านว่าพวกเจ้าแอบลักลอบค้าขายของเถื่อน!" เหม่ยหลินชะงักมือที่กำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดเขียงไม้ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับวางผ้าลงอย่างนุ่มนวล กิริยาท่าทางสง่างามรากับกำลังเดินอยู่บนทางเดินหินอ่อนในจวนตระกูลใหญ่ แม้ว่ายามนี้จะสวมชุดผ้าฝ้ายหยาบสีซีดก็ตาม "คนพวกนี้ช่างขยันหาเรื่องใส่ตัวเสียจริงว่าไหมคะ พี่หาน?" นางเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ พลางหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าเตาไฟ หานเฟิงไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาคมกริบของเชฟหนุ่มจ้องมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูระคนระแวง เขาเพิ่งจะกวาดเศษผักกาดหอมสดกรอบที่เพิ่งเก็บจากแปลงลงในตะกร้า แต่ความลับที่เขายกไว้ปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้... เมื่อเหม่ยหลินก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยื่นมือเรียวเล็กคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาแน่น "ไม่ต้องซ่อนแล้วค่ะ หานเฟิง..." เสียงกระซิบของนางนุ่มนวล ทว่าเด็ดขาดจนชายหนุ่มสะท้าน "ข้าเห็นแสงสีทองที่เรืองรองออกมาจากปลอกแขนเสื้อของท่านเมื่อคืนนี้ตอนที่ท่านกำลังหยิบโสมภูเขาอายุร้อยปีออกมาจากความว่างเปล่า... ท่านคิดว่าข้าตาบอดหรือคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวคับแคบชั่วขณะ กลิ่นหอมกรุ่นของพริกไทยเสฉวนและน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเคียงคู่กับความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น หานเฟิงลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่ใช่คนกลัวตาย แต่เขาหวาดกลัวแววตาที่เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของภรรยาคนนี้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด... แววตาของนักล่าที่พบเจอสมบัติชิ้นใหญ่ "เจ้า..." หานเฟิงพยายามจะอธิบาย แต่เหม่ยหลินกลับยกมือขึ้นห้าม ปลายนิ้วเรียวนุ่มแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขา "ข้าไม่ได้จะคาดคั้นเอาความลับอันใดจากท่านหรอกนะคะ..." นางแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาระยับด้วยความสนุกสนานและแผนการร้ายกาจที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัว "ในเมื่อสวรรค์เมตตาประทาน 'มิติลับ' มาให้เราครอบครอง เหตุใดเราจึงต้องก้มหัวให้คนตระกูลหลี่มารังแกอยู่ร่ำไปเล่าคะ? ในเมื่อพวกมันอยากได้ของนัก... เราก็จัดให้พวกมันเสียหน่อยดีไหมล่ะคะ" พูดจบ เหม่ยหลินก็สะบัดหน้าเดินไปเปิดประตูไม้เก่าๆ ออกกว้าง ปล่อยให้แสงแดดยาดบ่ายส่องกระทบใบหน้าสะสวยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทิ้งให้หานเฟิงยืนนิ่งค้างด้วยความทึ่ง... สามีหนุ่มผู้กุมความลับระดับพลิกแผ่นดิน ยามนี้กลับรู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในกำมือของภรรยาผู้ชาญฉลาดเสียแล้ว หลี่จินที่กำลังง้างมือจะทุบประตูซ้ำ ชะงักค้างกลางอากาศเมื่อบานประตูกูเปิดผางออก นางอ้าปากค้าง เตรียมจะพ่นคำด่าทอชุดใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียง เหม่ยหลินก็ชิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วแต่แฝงด้วยความเฉียบคมชนิดที่ทำให้อีกฝ่ายหน้าชา "พี่หลี่จินมาพอดีเลยค่ะ! น้องกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าสินค้าในมิติลับ... อ๊ะ หมายถึงสินค้าในห้องเก็บของลับของเรามีไม่พอขาย ท่านอยากได้สูตรน้ำซุปกระดูกหมูสูตรพิเศษกับสบู่หอมหมื่นลี้ล็อตใหม่ใช่ไหมคะ? ได้เลยค่ะ! แต่เกรงว่า... ของวิเศษเช่นนี้ จะต้องแลกมาด้วย 'ราคา' ที่สมน้ำสมเนื้อเสียหน่อยนะคะ..." รอยยิ้มของเหม่ยหลินในยามนี้ งดงามราวกับดอกไม้พิษที่กำลังแย่งกลีบเบ่งบานท่ามกลางทุ่งหิมะ ขณะที่หลี่จินเริ่มรู้สึกถึงความหนับหน่วงที่แปลกประหลาดวิ่งพล่านขึ้นมาจากฝ่าเท้า ทว่า ในจังหวะที่เกมกำลังจะเริ่มพลิกผันและตระกูลหลี่กำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่สองสามีภรรยาขุดรอไว้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับธงผ้าปักตราสัญลักษณ์ของทางการที่โบกสะบัดฝ่าสายลม... และน้ำเสียงประกาศิตที่ทำให้เลือดในกายของหานเฟิงและเหม่ยหลินเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา "ราชבโองการด่วน! ตามหาตัวผู้ครอบครองสมบัติลับแห่งแคว้น... ผู้ใดซ่อนเร้น ผู้นั้นมีโทษประหารทั้งตระกูล!" (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสนุกสุดเหวี่ยงนี้ แล้วมาลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้านะคะ!) (สวนส้มปลายฟ้า)