เปิดร้านอาหารเต็มตัว

"คิดจะเปิดร้านแข่งกับตระกูลลู่ โดยใช้เดรัจฉานหน้าตาอัปลักษณ์กับหญิงสาวไร้ค่าเช่นนี้ รนหาที่ตายแท้ๆ!" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังสะท้านไปทั่วเรือนพักหลังเล็ก ท่านปู่ยักษ์แห่งตระกูลลู่ก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทางโอ้อหาร ร่างท้วมหนาในอาภรณ์แพรต่วนปักลายกิเลนสีทองเดินกระทืบพื้นจนฝุ่นตลบ ไม้เท้าหัวมังกรในมือถูกกระแทกลงกับพื้นไม้เสียงดังสนั่น ด้านหลังของเขาคือทหารทางการนับสิบคนที่ถือหอกปลายแหลมคอยคุ้มกัน บรรยากาศกดดันจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเย็นเยียบลงถนัดตา ลู่เหม่ยหลินไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง นางสาวเท้าก้าวออกไปยืนบังหน้าหานเฟิงครึ่งก้าว ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดอกท้อทอประกายเยียบเย็นระคนสมเพชเวทนา นางมองชายชราผู้มีศักดิ์เป็นปู่แท้ๆ แต่กลับจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อหลานสาวในไส้ผู้นี้มาตลอด "ท่านปู่มาถึงเรือนรกๆ ของข้าถึงที่ เกรงว่าจะไม่ใช่เพราะคิดถึงหลานสาวอกตัญญูผู้นี้กระมังคะ?" เหม่ยหลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง เจือแววเยาะหยันที่ทำเอาใบหน้าอ้วนท้วมของท่านปู่ยักษ์กระตุกวูบ "ปากกล้าขึ้นนี่นังเด็กเนรคุณ!" ท่านปู่ยักษ์แค่นเสียงฮึดฮัด ชี้ไม้เท้าใส่หน้าเหม่ยหลิน "เจ้าแอบลักลอบเปิดร้านอาหารแข่งกับตระกูลหลัก ทั้งยังขโมยสูตรลับอาหารประจำตระกูลไปใช้ สมควรมีโทษโบยสามสิบทีแล้วเนรเทศออกจากหมู่บ้าน! ทหาร... จับตัวคนอกตัญญูคู่นี้ไป!" สิ้นคำสั่ง ทหารทางการกลุ่มใหญ่ก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาหมายจะตะครุบตัว *ฉับพลัน!* ประกายตาดั่งคมมีดของหานเฟิงก็วาวโรจน์ขึ้น ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาบังภรรยาไว้มิดชิด มือหนาคว้าจับด้ามกระบะไม้ที่วางอยู่ข้างเตาไฟอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้เขาจะไม่ได้ชักอาวุธใดออกมา แต่รัศมีกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่าง กลับทำให้ทหารแถวหน้าชะงักกึกโดยอัตโนมัติ ราวกับพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนของสัตว์ป่าล่าเนื้อ "ใครกล้าแตะต้องภรรยาข้า ก้าวเข้ามาลองดู" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกดำ ท่านปู่ยักษ์ถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ แต่เพราะมีทหารคุ้มกันหนาแน่น เขาจึงแผดเสียงตวาดลบความกลัวในใจ "บังอาจ! ขัดขวางเจ้าหน้าที่ทางการ มีโทษประหารสถานเดียว! หานเฟิง เจ้ามันก็แค่เชฟเร่ร่อนไร้หัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาขัดขวางราชการ!" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ป้ายไม้หยกขาวสลักลวดลายพยัคฆ์ทะยานฟ้าก็ถูกโยนลอยละลิ่วตกลงแทบเท้าของท่านปู่ยักษ์ เสียงกระทบพื้นดัง *'กริ๊ง'* เบาๆ แต่กลับทำให้สีหน้าของผู้นำตระกูลลู่เปลี่ยนจากสีแดงก่ำเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ "ป้าย... ป้ายคำสั่งของแม่ทัพพิทักษ์ประจิม...!" ท่านปู่ยักษ์เข่าอ่อนทรุดฮวบลงเกือบติดพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นมองหานเฟิงที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้น หานเฟิงปรายตามองเศษซากอำนาจจอมปลอมของตระกูลลู่ด้วยความรังเกียจ "ข้าจะทำมาค้าขายในที่ดินของภรรยาข้า จะต้องขออนุญาตจากตาแก่หนังหนาเช่นเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่? ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่แค่ไล่ แต่จะส่งพวกเจ้าไปขุดเหมืองที่ชายแดนแทน!" เพียงประโยคเดียว ทหารทางการที่เคยฮึกเหิมต่างพากันหน้าถอดสี รีบกรูเข้าไปประคองท่านปู่ยักษ์ที่ขาอ่อนแรงลุกขึ้น แล้วพากันถอยร่นกรูเกลียวออกไปจากเรือนพักราวกับหนีตาย เสียงโวยวายและเสียงฝุ่นตลบอบولอบอวลทิ้งท้ายไว้เบื้องหลัง สร้างความสะใจให้แก่เหม่ยหลินจนนางเผลอยกยิ้มมุมปาก "ท่านนี่นะ... ซ่อนไพ่ตายไว้เสียมิดชิดเชียว" เหม่ยหลินหันไปค้อนสามีค้อนหนึ่ง แต่แววตากลับระบายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "สามีของเจ้า หากไม่มีปัญญาปกป้องภรรยา จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่าคะ" หานเฟิงยิ้มละมุน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้ เขายื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนของนางอย่างเบามือ "หมดเรื่องกวนใจแล้ว ได้เวลาเปิดร้านอย่างเป็นทางการเสียทีนะภรรยาข้า" ณ เบื้องหน้าเรือนพักที่ถูกเนรมิตใหม่จนกลายเป็นร้านอาหารขนาดกะทัดรัดแต่โอ่อ่า ป้ายไม้เนื้อดีสลักตัวอักษรพู่กันจีนลายเส้นงดงามว่า **"สวนส้มปลายฟ้า"** ถูกยกขึ้นแขวนเด่นสง่า กลิ่นหอมกรุ่นของดอกส้มป่าผสมผสานกับกลิ่นอายความสดชื่นยามสายโชยไปทั่วบริเวณ ดึงดูดสายตาชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาให้ต้องหยุดมอง แม้ตอนแรกชาวบ้านจะลังเลและหวาดกลัวอำนาจของตระกูลลู่หลัก แต่เมื่อได้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ที่ลอยออกมาจากห้องครัว สติและความตั้งใจเดิมก็พลันสลายหายไปสิ้น *ฟู่—!* เสียงน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวเคี่ยวจนเข้มข้นเดือดปุดๆ ในหม้อดินเผา หานเฟิงกำลังบรรจงตัก "บะหมี่น้ำซุปกระดูกส้มสามรส" เมนูซิกเนเจอร์ประจำร้าน เส้นบะหมี่มือดึงเหนียวนุ่มสีเหลืองทองนอนนิ่งอยู่ในชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ราดด้วยน้ำซุปใสแจ๋วแต่หอมหวานกลมกล่อมจากกระดูกหมูตุ๋นยาจีนและเปลือกส้มเชื่อมสูตรลับในมิติ ท็อปด้วยหมูสามชั้นตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก และผักกาดเขียวสดกรอบที่เพิ่งเก็บจากแปลงปลูกพิเศษ เหม่ยหลินยืนยิ้มต้อนรับลูกค้ากลุ่มแรกด้วยกิริยาท่าทางคล่องแคล่วและงดงาม รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มและวาจาคารมที่เป็นกันเองทำให้ลูกค้าต่างรู้สึกผ่อนคลาย "เชิญค่ะ! บะหมี่ร้อนๆ เส้นเหนียวนุ่ม น้ำซุปเคี่ยวเคี่ยวสิบชั่วโมงเต็ม ทานแล้วบำรุงกำลังแก้หนาวได้ดีเยี่ยม ชามแรกของวันนี้ ทางร้านลดให้พิเศษครึ่งราคาเลยนะคะ!" เสียงประกาศก้องเรียกแขกของอดีตคุณหนูตกอับ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและเปล่งประกายเจิดจ้า ลูกค้าคนแรกตัดสินใจทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่ขัดจนเงางาม เขาคีบเส้นบะหมี่เข้าปากคำโต... *ซู้ดดด—!* ทันทีที่รสสัมผัสแรกแผ่ซ่านบนปลายลิ้น ดวงตาของลูกค้าผู้doesนั้นก็เบิกกว้างขึ้น รสชาติหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อยจากเปลือกส้มตัดเลี่ยนความมันของหมูตุ๋นได้อย่างลงตัว น้ำซุปกลมกล่อมร้อนๆ ไหลผ่านลำคอชวนให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นอย่างฉับพลัน "อร่อย! อร่อยเหาะ! นี่มันรสชาติอะไรกันเนี่ย ไม่เคยทานที่ไหนมาก่อนเลย!" ลูกค้าตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความทึ่ง สิ้นเสียงนั้น บรรดาชาวบ้านที่ยืนลังเลอยู่หน้าร้านต่างก็กรูเข้ามาจับจองโต๊ะจนเต็มทุกที่นั่งในเวลาไม่ถึงเค่อ เสียงพูดคุยจอแจ เสียงตะเกียบคีบเส้นบะหมี่ และกลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยฟุ้งไปทั่วตรอก ทำให้ร้านอาหาร "สวนส้มปลายฟ้า" กลายเป็นจุดศูนย์กลางของความมีชีวิตชีวาในหมู่บ้านทันที ที่มุมหนึ่งของร้าน หลี่จิน ญาติห่างๆ จอมอิจฉาที่คอยจ้องจะกลั่นแกล้งเหม่ยหลินมาตลอด ยืนแอบมองภาพความสำเร็จนั้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวเขียวคล้ำ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ภายในใจเต็มไปด้วยไฟริษยาที่แผดเผา "นังสารเลว... มันบังجอาจนัก!" หลี่จินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้น ดวงตาคู่พาลจ้องมองไปยังหีบไม้ใส่เงินที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ ซึ่งตอนนี้ถูกยัดแน่นไปด้วยเหรียญเงินและตำลึงทองจนแทบปิดไม่ลง "คิดว่าเปิดร้านแล้วจะรวยรึไง ข้าไม่ยอมให้พวกมันมีความสุขบนความพินาศของข้าแน่!" หลี่จินหันซ้ายแลขวาด้วยความมีพิรุธ ก่อนจะหยิบห่อผ้าสีดำเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางแค่นเสียงหัวเราะต่ำในลำคออย่างได้ใจ "อยากขายดีนักใช่ไหม งั้นก็ลองชิมผงนรกนี่ดูหน่อย เป็นไง...!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางมาเติบโตไปพร้อมกับความสุขในสวนส้มแห่งนี้นะคะ