ตรรกะเหนือคาถา

"ถ้าทฤษฎีบทการไหลเวียนมานาขั้นพื้นฐานยังคำนวณออกมาเป็นตัวเลขไม่ได้ ก็จงอย่าเรียกตัวเองว่าเป็นจอมเวทเลยค่ะ เป็นแค่คนโบกไม้กวาดไล่ความมืดไปวันๆ เท่านั้นแหละ" เสียงเรียบเย็นของศาสตราจารย์อัลธเนศดังก้องไปทั่วหอประชุมเวทมนตร์กึ่งห้องทดลอง บรรยากาศภายในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นโอโซนจางๆ จากการทดลองที่ล้มเหลวอบอวลอยู่ในอากาศ ศิลาจ้องมองโจทย์บนกระดานดำด้วยสายตาว่างเปล่า—ไม่ใช่เพราะเขาไม่เข้าใจ แต่เพราะวิธีที่อาจารย์เขียนมัน 'ไร้ประสิทธิภาพ' อย่างร้ายกาจ บนกระดานคือสมการเวทมนตร์โบราณที่ซับซ้อนราวกับเส้นใยแมงมุม โจทย์คือการดึงกระแสมานาให้สมดุลเพื่อสร้างเกราะป้องกันระดับต่ำ แต่วิธีที่อาจารย์สอนคือการ 'สวดอ้อนวอน' ต่อกระแสพลังธรรมชาติ ซึ่งศิลาพบว่ามันเป็นเรื่องงมงายสิ้นดี "มีใครจะอาสาแก้สมการนี้ไหมคะ?" ศาสตราจารย์กวาดสายตามองเหล่านักเรียนชั้นหัวกะทิที่ก้มหน้าหลบสายตา ศิลายกมือขึ้นช้าๆ ท่ามกลางเสียงซุบซิบ "ศิลา... นายจะทำอะไร?" อาคเนย์ที่นั่งข้างๆ กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาสีเพลิงของเขาหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ "ถ้านายปล่อยไก่กลางห้อง ฉันไม่ช่วยนายแบกหน้าหรอกนะ" ศิลาไม่ตอบ เขาลุกขึ้นเดินไปที่กระดาน มือหยิบชอล์กขึ้นมาโดยไม่ลังเล ลายเส้นของเขาฉับไวและแม่นยำ ต่างจากจอมเวทคนอื่นที่มักจะวาดวงเวทย์ด้วยความบรรจงและอ่อนช้อย ศิลาลบสมการของอาจารย์ทิ้งเกินครึ่ง แล้วแทนที่ด้วยตัวเลขฐานสิบหกและสมการเชิงอนุพันธ์ที่ซับซ้อนจนคนทั้งห้องต้องขมวดคิ้ว เขากำลังเปลี่ยน 'เวทมนตร์' ให้กลายเป็น 'ฟิสิกส์เชิงอนุพันธ์' "คุณกำลังทำลายหลักสูตรของสถาบันนะ" ศาสตราจารย์อัลธเนศก้าวเข้ามาประชิด เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธ "หลักสูตรที่ผิดเพี้ยนไม่ได้ให้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้นหรอกครับ" ศิลาตอบกลับโดยไม่หันมอง มือยังคงเขียนสมการอย่างบ้าคลั่ง "มานาไม่ใช่พลังลึกลับที่ไม่มีที่มา แต่มันคือพลังงานที่มีอัตราการแปรผันตามแรงสั่นสะเทือนของอนุภาคอากาศ ถ้าเรามองว่าการร่ายเวทคือการทำสมการให้เท่ากันฝั่งซ้ายและขวา เราก็ไม่จำเป็นต้องใช้คาถาที่เปลืองมานาเลยด้วยซ้ำ" เขาขีดเส้นใต้ผลลัพธ์สุดท้ายด้วยแรงกดจนชอล์กหักคาที่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องเรียนไปชั่วขณะ ก่อนที่สัญลักษณ์เวทมนตร์ที่ศิลาเขียนขึ้นจะเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าครามที่นิ่งสนิทและทรงพลังกว่าเกราะป้องกันใดๆ ที่เคยปรากฏในชั้นเรียน "คำตอบคือ 0.00427 หน่วยมานาต่อตารางนิ้ว หากใช้ค่าความหนาแน่นสัมบูรณ์เท่ากับค่าคงที่ของกฎบทที่ศูนย์" ศิลาหันกลับมาสบตากับอาจารย์ที่ยืนตะลึงค้าง อาคเนย์นิ่งอึ้ง เขาพยายามคำนวณตามในหัว แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งพบว่าสิ่งที่ศิลาทำนั้นมันสมเหตุสมผลจนน่ากลัว เด็กหนุ่มที่ไร้พลังเวทคนนี้ กำลังแก้สมการโครงสร้างจักรวาลด้วยคณิตศาสตร์พื้นฐาน "เธอ... เธอไปเรียนวิธีนี้มาจากไหน?" อาจารย์ถามเสียงแผ่ว "ผมไม่ได้เรียนมาครับ ผมแค่คำนวณ" ศิลาตอบพลางปัดเศษชอล์กออกจากมืออย่างใจเย็น ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หน้าต่างกระจกสีของหอประชุมก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานมืดมิดสายหนึ่งพุ่งทะลุเข้ามากลางห้อง พุ่งตรงเข้าหาศิลาด้วยเจตนาสังหารที่รุนแรงจนทุกคนต้องก้มหลบ อาคเนย์ดีดตัวขึ้นทันที มือของเขารวมพลังทำลายล้างที่ไร้รูปแบบเตรียมจะโต้กลับ แต่ทว่า... เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นในหัวของศิลาเพียงคนเดียว [ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'บทที่ศูนย์' - ภารกิจระดับ SSS: ความจริงที่ถูกบิดเบือน] [เงื่อนไข: หากท่านรอดชีวิตจากการโจมตีนี้ ท่านจะได้รับค่าสถานะ 'นักคำนวณเวทมนตร์' ขั้นที่ 1] ศิลาไม่ได้ถอยหนี เขากลับยืนนิ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นกลไกการมองเห็นรูปแบบของพลังที่มองไม่เห็น เขามองเห็น 'จุดบอด' ของการโจมตีนั้นชัดเจนราวกับเส้นกราฟที่ลากผ่านอากาศ "อาคเนย์... อย่าเพิ่งขยับ" ศิลาสั่งเสียงเฉียบขาด "ถ้าคุณยิงพลังมั่วๆ ไป คุณจะทำลายสมการป้องกันที่ผมสร้างไว้ และพวกเราทั้งหมดจะตายกันหมดที่นี่" ศิลาก้าวเท้าออกไปข้างหน้า ประจันหน้ากับเงามืดนั้นด้วยความว่างเปล่าไร้อารมณ์ ในขณะที่เงานั้นกำลังจะปะทะกับใบหน้าของเขา เขาก็เอื้อมมือออกไปในอากาศว่างเปล่า แล้วเขียนตัวเลขหนึ่งหลักลงบนอากาศด้วยนิ้วมือ รอยแยกของมิตินั้นหยุดกึก... เหมือนถูกตรึงด้วยตรรกะที่เหนือกว่าคาถาใดๆ ในโลก ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ แอสทริดธาตุมนต์จะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นระทึกยิ่งกว่านี้ค่ะ!