สมการที่ไม่ลงตัว

“ศูนย์คะแนน... หมายความว่าอย่างไรคะ ท่านอาจารย์?” ศิลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่านัยน์ตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นกลับจับจ้องไปที่แผ่นกระดาษประเมินผลในมือของชายชราผู้คุมสอบอย่างไม่วางตา รอบกายเขาคือห้องโถงหินแกรนิตที่เย็นเยียบของวิทยาลัยเวทมนตร์เอเทเรีย เสียงพึมพำวิจารณ์จากเหล่าว่าที่นักเรียนใหม่รอบข้างดังระงม บ้างสมเพช บ้างขบขัน ทว่าศิลาไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือ ‘ตรรกะ’ ที่ขัดแย้งกับความเป็นจริงตรงหน้า “ก็หมายความว่าเจ้าไม่มี ‘มานา’ ที่จะผลักดันบทเวทพื้นฐานให้เป็นรูปธรรมอย่างไรล่ะ เจ้าเด็กไร้รากเหง้า” อาจารย์คุมสอบแค่นหัวเราะ ปัดกระดาษในมือทิ้งลงพื้นราวกับขยะ “เวทมนตร์คือพรสวรรค์ที่ไหลเวียนในกระแสเลือด ไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่เจ้าจะมานั่งคิดคำนวณในหัว! ต่อให้เจ้าจำสูตรคำนวณได้จนแม่นยำแค่ไหน แต่มันก็ไร้ค่าหากเจ้าไร้ ‘ตัวแปร’ ของเวทมนตร์” ศิลาก้มลงมองเศษกระดาษที่ร่วงหล่น บนนั้นมีรอยหมึกจางๆ ของการวิเคราะห์โครงสร้างเวทที่เขาเขียนกำกับไว้ก่อนสอบ ซึ่งมันสมบูรณ์แบบในเชิงเรขาคณิตและทฤษฎีควอนตัม แต่ในโลกนี้... ความสมบูรณ์แบบนั้นกลับกลายเป็นขยะ “เวทมนตร์ไม่ได้ทำงานด้วยตรรกะแบบนั้นหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ศิลาหันกลับไปพบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ดวงตาสีไพลินของเขาวาวโรจน์ด้วยความดูแคลน ‘อาคเนย์’ ทายาทตระกูลเวทชั้นสูงผู้นี้เดินเข้ามาใกล้จนศิลาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นพลังที่ดิบเถื่อนและไร้การควบคุม จนศิลาต้องหรี่ตาลง... ในสายตาของเขา ทุกการเคลื่อนไหวของอาคเนย์ไม่ได้มีความสวยงาม แต่มันคือ ‘ความผิดพลาด’ ที่คำนวณค่าพิกัดไม่ได้ “เจ้าเป็นใคร?” ศิลาถาม “คนที่กำลังจะบอกว่าเจ้าเสียเวลาเปล่า” อาคเนย์เหยียดยิ้มมุมปาก “ฉันเห็นสิ่งที่นายพยายามจะทำ นายพยายามสร้าง ‘สมการ’ เพื่อบังคับมานา แต่นายลืมไปหรือเปล่าว่าคนอย่างนายไม่มีมานาให้สั่งการ การพยายามร่ายเวทด้วยวิชาเลข ก็เหมือนการพยายามเติมน้ำใส่แก้วที่ก้นรั่ว... น่าสมเพชสิ้นดี” “ถ้าผมคือแก้วที่รั่ว นายก็คงเป็นระเบิดที่จุดชนวนทิ้งไว้โดยไม่รู้ทิศทาง” ศิลาตอบกลับอย่างไม่ลดละ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอาคเนย์ “พลังของนายมหาศาล แต่มันไหลเวียนผิดจังหวะ นายใช้แรงเหวี่ยงจากจุดศูนย์กลางมากเกินไปจนเสียสมดุล ถ้าไม่รีบแก้ไข ในอีกไม่เกินหนึ่งปี ช่องทางเดินมานาของนายจะระเบิดตัวเอง” บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที อาคเนย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องโถง “กล้าดียังไงมาสอนฉัน? เอาตัวให้รอดก่อนเถอะ คนสอบตก!” ศิลาไม่ได้โต้ตอบต่อ เขาหันหลังเดินออกจากแถว ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของเหล่านักเรียนที่เพิ่งผ่านการทดสอบ เขาเดินไปตามระเบียงหินมุ่งหน้าสู่หอพักส่วนตัว ความล้มเหลวครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจ เพราะเขา ‘คำนวณ’ ไว้แล้วถึงโอกาสความน่าจะเป็นที่จะล้มเหลวด้วยร่างกายที่ไร้พลังเวทนี้ แต่เขามีแผนสำรองเสมอ แผนที่ไม่ได้อยู่ในตำราเวทมนตร์ทั่วไป แผนที่เขาถอดรหัสจากบันทึกโบราณที่ถูกทิ้งไว้ในหอสมุดลับของตระกูล เมื่อเขาก้าวเท้าเข้าสู่ห้องพักส่วนตัวที่เงียบสงัด จู่ๆ อากาศภายในห้องก็บิดเบี้ยว แสงสีฟ้าสลัวปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคล้ายหน้าจอโฮโลแกรมที่เลื่อนไหลด้วยชุดตัวเลขที่ไม่มีใครในโลกนี้เข้าใจ [การทดสอบภาคปฏิบัติเสร็จสิ้น: ล้มเหลว] [เงื่อนไขภารกิจลับ ‘บทที่ศูนย์’ เปิดใช้งาน...] [ตรวจพบสถานะ: ไร้มานา - เริ่มต้นกระบวนการเปลี่ยนผ่านพลังงาน...] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ นี่คือ ‘ความจริง’ ของจักรวาลที่เจ้าเป็นผู้กำหนด] ศิลาหยุดชะงัก มือที่กำลังจะถอดสูทนักเรียนค้างกลางอากาศ เมื่อตัวเลขสีเลือดรันขึ้นอย่างรวดเร็วบนจอโปร่งแสงนั้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องในหัวราวกับถูกเข็มแทง [ภารกิจระดับ SSS: คำนวณนิพจน์แห่งเทพเจ้า] [เป้าหมาย: จงแก้สมการเวทมนตร์ของวิทยาลัยเอเทเรียที่ล้มเหลวมานานกว่าพันปีภายในเวลา 10 นาที] [ผลตอบแทน: พลังต้นกำเนิดที่ไม่ขึ้นตรงต่อมานา] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวตนออกจากฐานข้อมูลโลกใบนี้...] ประตูด้านหลังของศิลาถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับอาคเนย์ที่ยืนหอบหายใจ ใบหน้าของทายาทตระกูลดังดูบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและประหลาดใจ “ไอ้ขยะ! นายทำอะไรลงไป? ทำไมมานาในวิทยาลัยถึงกำลังปั่นป่วนบ้าคลั่งแบบนี้!” ศิลานิ่งงัน เขาหันกลับไปมองคู่หูที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ครั้งนี้ไม่ใช่สายตาของเด็กหนุ่มที่สอบตก แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่งมองเห็น ‘รหัสผ่าน’ ของพระเจ้า ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งนี้ไปพร้อมกับแอสทริดนะคะ แอสทริดธาตุมนต์