พันธมิตรที่ไม่คาดฝัน

"เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเสนอให้ข้าไปพบคนตายที่ยังมีลมหายใจผู้นั้น?" จ้าวเฟยหรงเอ่ยถามพลางกระแทกจอกสุราลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม เสียงกระทบดังก้องในห้องลับใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของตำราเก่าและกลิ่นเลือดจางๆ เขาจ้องมองเซวียนหลิงอวี่ด้วยดวงตาคมปลาบดั่งใบมีดทว่าแฝงไปด้วยประกายแห่งความกังขา เซวียนหลิงอวี่ไม่ได้สะทกสะท้าน นางวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะคลี่ม้วนเอกสารตราประทับสีชาดที่ขโมยออกมาจากหอจดหมายเหตุเมื่อคืนนี้ออกมาตรงหน้าเขา "คนตายที่ท่านว่า คืออดีตแม่ทัพผู้กุมบัญชีเสบียงชายแดนเหนือเมื่อสิบปีก่อน หากเขาคือศพไปแล้ว เหตุใดบันทึกการส่งมอบเสบียงจึงมีลายเซ็นที่เพิ่งเขียนขึ้นเมื่อสามวันก่อนด้วยหมึกสมุนไพรชนิดเดียวกับที่หลี่กุ้ยเฟยทรงโปรดปรานเล่าเพคะท่านอ๋อง" เยี่ยอ๋องชะงัก สายตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะ ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่จนได้ยินเสียงหยดน้ำจากผนังถ้ำหินปูน "เจ้ากำลังบอกว่า... หงจื้อหยวน ยังไม่ตาย?" "เขายังมีชีวิตอยู่ แต่อยู่ในสภาพที่ต่างจากคนทั่วไป" นางตอบพลางขยับกายเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนางปะทะกับกลิ่นกำยานเย็นของเขา "เขาถูกขังอยู่ในกรงทองที่มองไม่เห็นภายในอารามร้างหลังเขาหยุนซาน ที่นั่นคือสถานที่เดียวที่หลี่กุ้ยเฟยใช้ซ่อนสิ่งที่นางต้องการฝังกลบไว้ตลอดกาล" จ้าวเฟยหรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทแผ่รังสีคุกคามจนคนรอบข้างต้องก้มหน้าหลบ "เจ้ากล้าเดิมพันด้วยชีวิตของเจ้าเพื่อพาข้าไปพบเขาเชียวหรือ หากนี่เป็นกับดักของกุ้ยเฟย หัวของเจ้าจะเป็นสิ่งแรกที่ข้าบั่นทิ้ง" "หากข้าพลาด ข้าก็แค่คนโง่คนหนึ่งที่ตายโดยไร้ค่า แต่หากท่านพลาด... อำนาจในมือท่านที่พยายามสะสมมาตลอดสามปีก็จะมลายหายไปพร้อมกับความจริงที่ถูกเผาทำลายเพคะ" เซวียนหลิงอวี่สบตาเขาอย่างท้าทาย นางก้าวเดินนำออกไปทางประตูลับโดยไม่หันกลับมามอง การเดินทางผ่านความมืดมิดของป่าหยุนซานเป็นไปอย่างเชื่องช้า เยี่ยอ๋องยังคงคอยระแวดระวังทุกฝีก้าว มือหนาวางอยู่บนด้ามกระบี่คู่กายตลอดเวลา จนกระทั่งพวกเขาลัดเลาะมาถึงซากอารามที่เหลือเพียงเสาหินและพงหญ้ารกชัฏ กลิ่นธูปเก่าๆ ผสมกับกลิ่นยาฉุนลอยมาตามลม ในห้องโถงที่ปรักหักพัง ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้นดิน ร่างกายซูบผอมจนหนังหุ้มกระดูก ผมเผ้าสีขาวโพลนพันกันยุ่งเหยิง ที่ข้อมือมีตรวนเหล็กกล้าล่ามติดกับเสาหินที่สลักอาคมกันอาคมไว้ "ท่านแม่ทัพ..." เซวียนหลิงอวี่เอ่ยเรียกด้วยเสียงแผ่วเบา ชายชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่มัวหมองเบิกโพลงเมื่อเห็นใบหน้าของเยี่ยอ๋อง เขาพยายามจะขยับกายหนีทว่าตรวนเหล็กกลับส่งเสียงกรีดร้องเสียดแทงแก้วหู "เจ้า... เจ้าคือบุตรชายของจักรพรรดิองค์ก่อน... เจ้ามาที่นี่เพื่อจะฆ่าข้าปิดปากเหมือนนางงูพิษนั่นใช่หรือไม่!" จ้าวเฟยหรงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกร "ข้ามาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่กองทัพที่ต้องตายอย่างโง่เขลาในศึกนั้น ท่านแม่ทัพ... บอกข้ามาว่าใครเป็นผู้ส่งเสบียงพิษไปให้ท่านในวันนั้น!" หงจื้อหยวนหัวเราะร่า เสียงหัวเราะฟังดูน่าเวทนาและเคียดแค้น "ยุติธรรมหรือ? ในวังหลังแห่งนั้นไม่มีคำว่ายุติธรรม มีเพียงคำว่าผู้ชนะกับผู้แพ้!" เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้าคอเสื้อของเยี่ยอ๋องไว้แน่น "แต่นางไม่ได้ทำคนเดียว... เบื้องหลังนางยังมีเงาของคนคนหนึ่งที่เจ้าคาดไม่ถึง..." เขายังพูดไม่ทันจบ ลูกศรอาบยาพิษสีดำสนิทก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาปักเข้าที่กลางหน้าอกของแม่ทัพชราอย่างแม่นยำ! จ้าวเฟยหรงรีบกระชากตัวเซวียนหลิงอวี่ให้หลบหลังเสาหินทันควัน เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ดังล้อมอารามไว้จากทุกทิศทาง เสียงทหารองครักษ์วังหลวงดังสนั่นท่ามกลางความมืดมิด "ท่านอ๋อง... ดูนั่นเพคะ" เซวียนหลิงอวี่ชี้ไปที่ทิศทางหนึ่ง ท่ามกลางแสงคบเพลิงที่สว่างไสวขึ้นนั้น ร่างของสตรีสูงศักดิ์ในอาภรณ์หรูหราสีแดงเพลิงกำลังยืนตระหง่านอยู่บนหลังม้า นางไม่ได้มาเพื่อจับกุม แต่มาเพื่อยืนยันการตายของพยานปากเอก หลี่กุ้ยเฟยยกยิ้มมุมปาก มือถือม้วนราชโองการสีทองอร่าม นางมองลงมาที่ซากอารามด้วยสายตาเหยียดหยาม "เยี่ยอ๋อง... ท่านล่วงเกินกฎมณเฑียรบาลด้วยการบุกรุกพื้นที่ต้องห้ามและสมคบคิดกับกบฏแผ่นดิน วันนี้... ต่อให้ท่านมีปีกก็ไม่อาจบินหนีพ้นความตายไปได้!" จ้าวเฟยหรงมองศพแม่ทัพชราที่เพิ่งสิ้นใจ ก่อนจะหันมามองเซวียนหลิงอวี่ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดขาดที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน เขาฉวยโอกาสที่ทหารกำลังล้อมเข้ามา กระซิบข้างหูนางเบาๆ "จำไว้... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ้าต้องหนีไปให้พ้นที่นี่ แล้วนำบัญชีลับในอกเสื้อของข้าไปส่งให้ถึงมือรัชทายาท" "แล้วท่านล่ะ!" นางร้องถาม เสียงสั่นเครือด้วยความกังวล เยี่ยอ๋องยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่เย็นชาทว่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "ข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่า... กบฏตาชั่งเดียวผู้นี้ ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาขีดเส้นตาย!" สิ้นเสียงของเขา กองกำลังเงาที่แฝงตัวอยู่ตามพุ่มไม้โดยรอบก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ ความชุลมุนเริ่มขึ้นทันที ทว่าในจังหวะที่เซวียนหลิงอวี่กำลังจะพุ่งตัวออกไปตามคำสั่ง ร่างหนึ่งที่สวมชุดสีดำสนิทปิดบังใบหน้ามิดชิดก็พุ่งตัวขวางหน้าตนนางไว้ พร้อมกับมีดสั้นจ่อคอหอยของนางอย่างรวดเร็ว "เจ้าคิดว่าจะหนีไปไหนหรือ... หญิงสาวผู้รู้มากเกินไป?" เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด เซวียนหลิงอวี่เบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับบนข้อมือของนักฆ่าผู้นั้น... มันคือตราสัญลักษณ์เดียวกับที่นางเคยเห็นในห้องลับของจักรพรรดิ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระแสลมแห่งอำนาจมาด้วยกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ดอกโบตั๋นพันปี