บทที่ 2: การปะทะกันครั้งแรกที่หอประชุมใหญ่

เสียงแจ้งเตือนของระบบสีทองที่ดังกระหึ่มขึ้นในหัวของเคย์ ไม่ได้เป็นเพียงแค่คลื่นเสียงสั่นประสาทธรรมดา แต่มันคือเสียงระฆังแห่งการท้าทายที่ดังกลบเสียงซุบซิบของเหล่านักเรียนปีหนึ่งนับร้อยชีวิตภายในหอประชุมใหญ่คริสตัลอัคนีแห่งนี้จนเงียบกริบลงในทันที *ติ๊ง!* [ตรวจพบสถานการณ์เข้าเงื่อนไขพิเศษ: "การท้าทายอำนาจมืดแห่งหอประชุม"] [ภารกิจลับระดับ SSS: จงก้าวเท้าข้ามพรมแดงแห่งเกียรติยศ เดินตรงไปยังที่นั่งแถวหน้าสุด และเอ่ยทักทาย "เรย์เวน" ประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในรอบศตวรรษ ด้วยประโยคที่ทำให้เขาต้องเสียการควบคุม] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกช่องสกิลพิเศษ "เนตรวิเคราะห์กลยุทธ์ขั้นสูง" + แต้มเวทมนตร์ก้นบึ้ง 500 แต้ม] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียมานานะทั้งหมดเป็นเวลาสามวันเต็ม และถูกผนึกการใช้เวทมนตร์พื้นฐาน] ดวงตาคู่คมของเคย์กวาดมองข้อความสีทองที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทันเกม เคย์ไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ระบบงี่เง่านี้มาบีบคั้นได้ง่ายๆ หากแต่สถานการณ์ตรงหน้าต่างหากที่น่าสนใจกว่าเป็นไหนๆ หอประชุมใหญ่แห่งนี้ถูกเนรมิตขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมเวทมนตร์โบราณ เสาค้ำยันสลักด้วยอักษรรูนเรืองแสงสีฟ้าคราม อากาศภายในเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ทว่าความหนาวเย็นนั้นเทียบไม่ได้เลยกับบรรยากาศรอบตัวของบุรุษผู้ครองบัลลังก์ประธานนักเรียนที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์แถวหน้าสุด เรย์เวน ไวท์มอร์—เจ้าชายแห่งหอคอยน้ำแข็ง ผู้มีเส้นผมสีเงินยวดยวงราวน้ำค้างแข็งและดวงตาสีฟ้าอมเทาที่ไร้ซึ่งประกายความรู้สึก เขากำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีต รัศมีเวทมนตร์ระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับเกราะป้องกันที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แม้แต่อาจารย์คุมกฎยังต้องเว้นระยะห่างเมื่อเดินผ่าน แต่สำหรับเคย์แล้ว... กำแพงน้ำแข็งพวกนั้นมีไว้เพื่อพังทลายต่างหากล่ะคะ "เอาล่ะ มาดูกันว่าเจ้าชายน้ำแข็งคนนี้จะละลายด้วยวิธีไหน" เคย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว—บางคู่มองด้วยความเวทนา บางคู่มองด้วยความสมเพช และอีกหลายคู่กำลังรอดูความฉิบหายที่จะเกิดขึ้น—เคย์กลับก้าวเท้าออกเดินด้วยจังหวะมั่นคง เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่สะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้างที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง "นั่น... นั่นมันเด็กทุนปีหนึ่งคนนั้นไม่ใช่เหรอ?" "เขาสติหลุดไปแล้วหรือไง ถึงได้เดินตรงไปทางประธานเรย์เวนแบบนั้น!" "รอดูก็ได้ หมอนั่นคงโดนเวทแช่แข็งกลายเป็นรูปปั้นประดับห้องโถงก่อนจะเดินไปถึงแถวหน้าแน่ๆ" เคย์ไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้น สายตาจดจ่ออยู่เพียงแค่เป้าหมายเบื้องหน้า ระยะห่างร่นถอยลงเรื่อยๆ จากสิบก้าว เป็นห้าก้าว และเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว เรย์เวนที่กำลังหลับตาพักผ่อนอย่างไม่แยแสต่อโลกภายนอก ค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ เมื่อรับรู้ถึงการมีตัวตนของสิ่งแปลกปลอมที่รุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของตน ดวงตาสีฟ้าอมเทาคู่นั้นคมกริบราวนับมีดโกนที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่บังอาจกล้าหาญ—หรือโง่เขลา—พอที่จะเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ประธานนักเรียน ความกดดันระดับมหาศาลแผ่พุ่งเข้าใส่เคย์ทันที ราวกับมีภูเขาน้ำแข็งทั้งลูกกดทับลงบนบ่า แต่นั่นกลับทำให้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเคย์เด่นชัดยิ่งขึ้นไปอีก เคย์หยุดยืนนิ่ง ประสานสายตากับประธานนักเรียนผู้เย็นชาอย่างไร้ความเกรงกลัว ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อยด้วยมารยาทที่สมบูรณ์แบบ ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับทำให้อากาศรอบตัวแทบจะแข็งค้าง "รุ่นพี่เรย์เวนคะ... เอ่อ หมายถึง รุ่นพี่เรย์เวนครับ... โอ๊ะ ขออภัยค่ะ พอดีดิฉัน... ผมหมายถึงผมเอง เผลอคิดว่าสีผมของรุ่นพี่ดูสวยสะดุดตาจนนึกว่าเป็นน้ำแข็งไสราดน้ำแดงเสียอีก แบบนี้ถ้าผมขอยืมมาชิมสักคำในพิธีปฐมนิเทศ จะถือว่าผิดกฎระเบียบข้อไหนของสถาบันหรือเปล่าคะ?" เงียบกริบ... ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจจากเหล่านักเรียนปีหนึ่งและปีรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ด้านหลัง ทุกคนต่างอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อได้ยินประโยคบ้าบิ่นที่ผสมผสานระหว่างความกวนประสาทและความไร้ยางอายเข้าด้วยกันอย่างลงตัว นี่มัน... กล้าดียังไงถึงไปล้อเลียนสีผมของประธานนักเรียนผู้ทรงอำนาจที่สุดในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ว่า "น้ำแข็งไส"! เรย์เวนชะงักไปในทันที กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเกร็งเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าอมเทาเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาที—ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่หา 1 ใน 1,000 ปีจะได้เห็นจากชายหนุ่มผู้ฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง—ก่อนที่ออร่าความเย็นยะเยือกจะระเบิดออกมาจากร่างของเขาราวกับพายุหิมะขนาดย่อม *ครืนนน—!* อุณหภูมิภายในหอประชุมลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามเสาหิน เรย์เวนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสูงกว่าเคย์เกือบหนึ่งช่วงศีรษะ แรงกดดันจากเวทมนตร์สายโบราณแผ่ขยายปกคลุมร่างของเคย์จนเสื้อผ้าสะบัดพริ้ว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เรย์เวนก้มลงมองเด็กปีหนึ่งตัวแสบด้วยแววตาที่เตรียมจะพิพากษาโทษทัณฑ์ขั้นเด็ดขาดนั้นเอง สายตาทั้งคู่ก็ประสานกันอย่างจัง ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว... เรย์เวนเม้มริมฝีปากแน่นสันกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวที่ควรจะระเบิดออกมากลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อเขาได้เห็นรอยยิ้มพราวระยับในดวงตาของเคย์—ดวงตาที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับพกพาความท้าทายและประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาหัวใจของประธานนักเรียนผู้ไร้พ่ายกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ "เธอ..." เรย์เวนเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "กล้าดียังไง... ถึงมาเล่นตลกไร้สาระต่อหน้าฉัน ในพิธีที่เป็นทางการแบบนี้?" เคย์ไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว กลับเอียงคอมองด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังยืนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกับเพื่อนสนิท มากกว่าการเผชิญหน้ากับมัจจุราชแห่งสถาบันเวทมนตร์ "ก็ไม่ได้ตั้งใจจะเล่นตลกหรอกนะคะรุ่นพี่ เพียงแต่ว่า... บรรยากาศมันเคร่งเครียดเกินไป ผมก็แค่อยากช่วยละลายพฤติกรรม... เอ้ย ละลายน้ำแข็งในใจรุ่นพี่ก็เท่านั้นเองค่ะ" เคย์กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าใบหน้ากลับยื่นเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนเกือบจะชิด ใบหน้าของเรย์เวนชะงักค้างไปอีกรอบ เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว—ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ความสับสนวุ่นวายก่อตัวขึ้นในอกจนเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว *ติ๊ง!* [ยินดีด้วย! ภารกิจลับระดับ SSS: "การท้าทายอำนาจมืดแห่งหอประชุม" สำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับช่องสกิลพิเศษ: "เนตรวิเคราะห์กลยุทธ์ขั้นสูง" + แต้มเวทมนตร์ก้นบึ้ง 500 แต้ม] [ระบบตรวจพบเป้าหมาย "เรย์เวน" มีอัตราความปั่นป่วนทางอารมณ์สูงถึง 87% ปลดล็อกซับพล็อตลับ: "สัญญาผูกพันแห่งหอคอยคู่"] เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างสีทองที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนข้อความใหม่ที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเคย์ต้องหุบลงทันที [คำเตือนเร่งด่วน: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังเวทมนตร์ภายนอกหอประชุม ม่านพลังป้องกันเกรด A กำลังถูกทำลายโดยบุคคลปริศนาที่มีไอเวทมนตร์ต้องห้าม ระดับความอันตราย: ภัยพิบัติ] ก่อนที่เคย์จะได้ทันคิดวิเคราะห์อะไรต่อ ประตูบานยักษ์ของหอประชุมใหญ่ก็ระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงระเบิดมหาศาล! ควันสีดำทึบพวยพุ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดิน และเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปกปิดใบหน้ามิดชิดกำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับเคียวขนาดมหาสารในมือ— เรย์เวนสะบัดหน้าหลุดจากภวังค์ทันที ดวงตาสีฟ้าอมเทากลับมาเฉียบคมดุดันอีกครั้ง เขาคว้าแขนของเคย์เอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงจริงจังเอ่ยลอดไรฟันขึ้นท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังเริ่มต้นขึ้น "อยู่ข้างหลังฉัน... เด็กปีหนึ่งตัวแสบ เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเคย์และรุ่นพี่เรย์เวนในตอนนี้นะคะ!