บทที่ 1: ระบบสุ่มสกิลทำงานในวันเปิดเทอม

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมน้ำยาขัดพื้นเวทมนตร์ลอยอบอวลอยู่รอบตัว เคย์ไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดหรือเสียงระฆังอันน่ารำคาญ หากแต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลจากวงแหวนเวทเคลื่อนย้ายที่ยังคงเรืองแสงสีฟ้าเรื่ออยู่ใต้พื้นไม้สนของห้องพักเดี่ยว หอพักปีหนึ่ง สถาบันมหาเวทแอสเทรีย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะไม้สักตามจังหวะความคิดที่กำลังคำนวณความคุ้มค่าและความเสี่ยงในหัวสมองอย่างรวดเร็ว สำหรับเด็กหนุ่มผู้ผ่านการคัดเลือกเข้ามาด้วยคะแนนภาคปฏิบัติแบบเฉียดฉิวแต่กลับได้คะแนนภาคทฤษฎีสูงสุดเป็นประวัติการณ์ การมาถึงที่นี่ไม่ได้หมายถึงจุดเริ่มต้นของความฝันอันสวยงาม แต่มันคือกระดานหมากรุกกระดานใหญ่ที่เขาต้องเดินเกมให้รอบคอบที่สุดเพื่อความอยู่รอด "ยินดีต้อนรับสู่สถาบันมหาเวทแอสเทรียค่ะ นักศึกษาเคย์... เงื่อนไขการลงทะเบียนเสร็จสิ้น" เสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในหัวไม่ได้มาจากมนุษย์ และแน่นอนว่ามันไม่ได้มาจากอาจารย์ผู้คุมหอพัก ร่างโปร่งบางในชุดเครื่องแบบนักเรียนใหม่เอี่ยมขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองไปรอบห้องพักที่กว้างขวางเกินความจำเป็นสำหรับสามัญชนคนหนึ่ง ก่อนที่อากาศเบื้องหน้าจะบิดเบี้ยวกลายเป็นหน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่าม ตัวอักษรเวทมนตร์ระยิบระยับปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วที่ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ [ระบบสุ่มสกิลวิวัฒนาการขั้นสูงสุด: กำลังเชื่อมต่อเข้ากับจิตวิญญาณโฮสต์...] [ตรวจสอบพบ: ความสามารถในการวิเคราะห์สถานการณ์ระดับ S, ไหวพริบเจ้าเล่ห์ระดับ A+] [ทำการสุ่มสกิลเริ่มต้นของท่าน... กรุณารอสักครู่...] เคย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักยิ้มยั่วเย้าในแบบฉบับที่มักจะทำให้คู่สนทนารู้สึกหงุดหงิดได้ในสามวินาที ระบบประหลาดนี่คืออะไรกันแน่? ของวิเศษจากยุคโบราณ หรือผลงานการทดลองลับของพวกอาจารย์เพี้ยนในหอวิจัยใต้ดิน? แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ในเมื่อมันเลือกเขาแล้ว มีหรือที่คนอย่างเคย์จะปฏิเสธของฟรีที่อาจกลายเป็นไพ่ตายพลิกสถานการณ์ในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ *ติ๊ง!* [ยินดีด้วย! ท่านได้รับสกิลระดับตำนาน: "เนตรจับผิดสัจธรรม (Truth-Sight)"] [คำอธิบายสกิล: อนุญาตให้โฮสต์มองทะลุคำโกหก เจตนาที่ซ่อนเร้น และจุดอ่อนด้านพลังเวทของเป้าหมายได้ในระยะสิบเมตร สกิลนี้จะทำงานอัตโนมัติเมื่อหัวใจเต้นเกินแปดสิบครั้งต่อนาที (คำเตือน: การใช้งานติดต่อกันเป็นเวลานานอาจทำให้สมองล้าและมีอาการเลือดกำเดาไหล)] "ช่างเป็นสกิลที่เอาแต่ใจตัวเองเสียจริง..." เคย์พึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าหน้าต่างระบบ พร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมเล็กน้อย แม้ปากจะบ่นอุบอิบ แต่แววตากลับเป็นประกายวิบวับด้วยความสนุกสนาน แค่คิดว่าจะได้ใช้เนตรนี่ส่องดูว่าพวกคุณหนูตระกูลดังที่ชอบตีหน้าหยิ่งยโสในห้องเรียนแท้จริงแล้วซ่อนปมด้อยอะไรไว้บ้าง ก็นับว่าเปิดเทอมวันแรกได้ไม่เลวเลยทีเดียว เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท—แต่จังหวะและน้ำหนักนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาดีนัก "นักศึกษาเคย์ ห้องพักหมายเลข 402 กรุณารายงานตัวที่ลานพิธีกลางตึกอำนวยการภายในสิบนาที ประธานนักเรียนไม่อนุญาตให้เด็กปีหนึ่งคนใดมาสายในวันปฐมนิเทศ แม้แต่คนเดียว" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึก และเย็นชาจนราวกับหลุดออกมาจากแผ่นน้ำแข็งขั้วโลกดังทะลุบานประตูไม้เข้ามา แม้จะไม่ได้เห็นหน้า แต่เคย์ก็จำเสียงนี้ได้แม่นยำจากประกาศรายชื่อนักศึกษาดีเด่นเมื่อวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า *เรย์เวน*... ประธานนักเรียนปีสามผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในสภาและสืบสายเลือดจากตระกูลจอมเวทโบราณผู้พิทักษ์เขตแดน ฉายา 'เจ้าชายน้ำแข็ง' ที่คนทั้งสถาบันต่างเกรงกลัวจนตัวสั่น เคย์ยิ้มมุมปาก ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเร่งอัตราการเต้นของหัวใจให้ผ่านเกณฑ์กระตุ้นสกิลใหม่โดยตั้งใจ ทันทีที่ปลุกเนตรจับผิดสัจธรรมให้ทำงาน โลกตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีโมโนโครมชั่วขณะ เส้นสายพลังเวสีแดงและฟ้าพาดผ่านอากาศราวกับเส้นใยแมงมุม มือเรียวบิดกลอนประตูแล้วเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบประดับเข็มกลัดทองคำของประธานนักเรียน เรย์เวนยืนกอดอกอยู่หน้าห้อง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักหินอ่อนไร้ที่ติบิดเบี้ยวลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กปีหนึ่งที่เขามาตามด้วยตัวเองไม่ได้มีท่าทีลนลานหรือหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับยืนมองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ประหนึ่งพ่อค้ากำลังประเมินราคาสินค้าในตลาด "ช้าไปสามวินาทีครับ รุ่นพี่เรย์เวน" เคย์ทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มที่เป็นมิตรประดับอยู่บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าใต้ร่มผ้า นัยน์ตาของเขากำลังกวาดมองออร่าเวทมนตร์รอบตัวอีกฝ่ายอย่างละเอียด ทันใดนั้นเอง เส้นใยสีทองแดงเข้มข้นที่หมุนวนรอบตัวของประธานนักเรียนหนุ่มก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความตัวอักษรจิ๋วที่ลอยเด่นขึ้นมาในสายตาของเคย์ตามกลไกของระบบ— [เป้าหมาย: เรย์เวน วาลคิรี] [สถานะปัจจุบัน: หงุดหงิดอย่างรุนแรงเนื่องจากตื่นเช้าเกินไป และกำลังคิดวิธีหักคะแนนความประพฤติคุณอยู่สามข้อ] [จุดอ่อนซ่อนเร้น: เกลียดเสียงนาฬิกาปลุกแบบโบราณ และแอบซ่อนตุ๊กตากระต่ายเวทมนตร์ไว้ใต้หมอน] เคย์เกือบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมาตรงนั้น โชคดีที่ไหวพริบระดับสูงช่วยดึงสติแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว แต่กระนั้น ประสบการณ์อันโชกโชนของเรย์เวนก็ทำให้เจ้าตัวสังเกตเห็นประกายความขบขันในดวงตาสีเข้มคู่นั้นได้อย่างชัดเจน เรย์เวนหรี่ตาสีฟ้าครามลง รังสีความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากตัวจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงทันที มือเรียวภายใต้ถุงมือสีขาวขยับเข้าใกล้ไม้เท้าประจำตำแหน่งโดยสัญชาตญาณ "นายมองอะไรของนาย... เคย์?" น้ำเสียงกดต่ำลงอย่างอันตราย เรย์เวนไม่เคยชอบสายตาแบบนี้ สายตาที่เหมือนกำลังอ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่ง สายตาที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนเปลือยเปล่าอยู่ท่ามกลางผู้คน ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในสถาบันแห่งนี้แท้ๆ เคย์ก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับกว้างขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายพราวระยับราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นโปรด "เปล่าหรอครับ รุ่นพี่... ผมแค่กำลังคิดว่า เช้าวันแรกที่นี่ท่าจะสนุกกว่าที่คิดไว้เยอะเลยล่ะครับ" เคย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในจังหวะนั้นเอง หน้าต่างระบบสีทองก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอีกครั้งด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ดังกว่าเดิมถึงสามเท่า— [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบความผิดปกติในเขตแดนหอพักชั้นใต้ดิน ภารกิจลับบังคับ: ติดตามรุ่นพี่เรย์เวนไปตรวจสอบห้องต้องห้าม ก่อนที่ "สิ่งนั้น" จะตื่นขึ้นจากการหลับใหล... หากปฏิเสธ: คะแนนความประพฤติทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ และสิทธิ์การเป็นนักศึกษาจะสิ้นสุดลงทันที!] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกเวทมนตร์บทแรกด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!