บทที่ 3: บททดสอบแรกของเด็กปีหนึ่งสายตกสำรวจ

“ถ้าผลประเมินของนายออกมาเป็นศูนย์ ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเด็กปีหนึ่งที่เอาแต่พึ่งพาโชคช่วยอีกเป็นครั้งที่สอง” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาของเรย์เวนประธานนักเรียนผู้สูงศักดิ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงทดสอบพลัง หอประชุมขนาดมหึมาที่บรรจุเหล่านักเรียนปีหนึ่งไว้นับร้อยชีวิตกำลังจดจ้องมาที่ ‘เคย์’ เป็นตาเดียว สายตาเหล่านั้นไม่ได้มีความเป็นมิตรอยู่เลย มีเพียงความสมเพชและรอคอยที่จะเห็นเด็กหนุ่มสายตกสำรวจอย่างเขาทำเรื่องขายหน้า เคย์ยืนอยู่หน้าแท่นศิลาเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่สลักลวดลายโบราณเอาไว้ ใจกลางโถงกว้างมีเพียงเสียงลมหายใจของเขาที่ดังชัดเจนจนน่าอึดอัด เขาปรายตามองไปยังร่างสูงสง่าของรุ่นพี่ปีสามที่ยืนกอดอกพิงกำแพงหิน ดวงตาสีเงินคู่นั้นหรี่มองเขาเหมือนกำลังประเมินสัตว์ชั้นต่ำที่ไม่มีทางรอดชีวิตในอาณาจักรแห่งนี้ “กฎก็คือกฎครับรุ่นพี่เรย์เวน” เคย์เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูยียวนจนคนฟังถึงกับคิ้วกระตุก “แต่ถ้าผมทำคะแนนได้มากกว่า ‘ค่าเฉลี่ย’ ของนักเรียนปีสาม... รุ่นพี่จะทำยังไงดีล่ะครับ?” “อย่าบังอาจมาต่อรองกับฉัน” เรย์เวนก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กดดันด้วยไอเวทมนตร์สีครามที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง “นายไม่มีวันทำได้” เคย์ไม่ตอบโต้อะไรอีก เขาหันหลังให้กับรุ่นพี่จอมเผด็จการแล้ววางมือลงบนพื้นผิวศิลาที่เย็นเฉียบ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส กราฟิกหน้าต่างสีฟ้าใสที่ไม่มีใครมองเห็นก็เด้งขึ้นมาในสายตาของเขา [ติ๊ง! ตรวจพบอุปสรรคระดับความยาก: ต่ำ] [วิเคราะห์โครงสร้างศิลาเวทมนตร์... พบจุดเชื่อมต่อมานาที่เสื่อมสภาพ] [ภารกิจลับ: ปรับแต่งค่าพลังให้ได้ ‘ค่าอนันต์’ โดยใช้จุดบกพร่องของระบบตรวจวัด] เคย์ยิ้มบางๆ ในใจ ไหวพริบของเขากำลังทำงานอย่างหนัก ระบบนี้ไม่ได้แค่สุ่มสกิล แต่มันคือบั๊กของโลกใบนี้ที่เขาสามารถหยิบมาใช้ประโยชน์ได้ทุกเมื่อ ศิลาพวกนี้วัดพลังจาก ‘ปริมาณมานาที่ไหลผ่าน’ แต่เคย์เลือกที่จะ ‘บีบอัด’ มานาของตัวเองให้เหลือเพียงจุดเดียวแล้วพุ่งกระแทกเข้าที่จุดบกพร่องที่ระบบแจ้งเตือนไว้ “เริ่มการประเมินได้” เสียงประกาศจากอาจารย์คุมสอบดังก้อง เคย์สูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่ได้ถ่ายโอนพลังออกไปเหมือนคนอื่น แต่เขาสร้าง ‘กระแสลมหมุน’ ไว้ในฝ่ามือ ดึงเอาพลังงานธาตุจากบรรยากาศรอบข้างเข้ามาสมทบผ่านช่องโหว่ที่ระบบชี้เป้าให้ ศิลาเวทเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงครางหึ่งๆ ราวกับเครื่องจักรที่กำลังจะระเบิด เรย์เวนที่เคยยืนพิงกำแพงอยู่อย่างมั่นใจ ถึงกับต้องขยับตัวตรง สายตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความฉงนแกมตกใจ เขาเห็นรอยร้าวเล็กๆ ที่ปรากฏบนผิวศิลา นั่นคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้! ศิลานี้ได้รับพรจากเหล่าผู้ก่อตั้ง ไม่มีทางที่จะแตกร้าวด้วยพลังของเด็กปีหนึ่ง “นั่นมันอะไรกัน...” เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นในห้องโถง ศิลาเวทไม่ได้แค่สั่น แต่มันกำลังเปลี่ยนสี จากสีขาวนวลเป็นสีครามเข้ม ก่อนจะกลายเป็นสีทองสว่างจ้าจนทุกคนในห้องต้องยกมือขึ้นป้องตา พลังงานที่พุ่งออกมานั้นไม่ใช่เพียงแค่พลังธาตุพื้นฐาน แต่เป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่ไม่มีใครระบุประเภทได้ [ติ๊ง! การประเมินเสร็จสิ้น] [สถานะ: เหนือเกณฑ์มาตรฐาน 400% (Error: System Overflow)] เคย์ถอนมือออกช้าๆ พร้อมกับแสงสีทองที่ดับวูบลงราวกับมีคนปิดสวิตช์ ทิ้งให้ศิลาเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่เคยแข็งแกร่งกลับกลายเป็นก้อนหินแตกร้าวที่ไร้พลังโดยสิ้นเชิง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่เต็มไปด้วยการดูแคลน แต่เป็นความเงียบของความตื่นตะลึง เรย์เวนเดินเข้ามาใกล้เคย์ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นหอมจางๆ จากชุดยูนิฟอร์มของรุ่นพี่ผู้สง่างามประทะเข้ากับจมูกของเคย์อย่างจัง ทว่าคราวนี้เรย์เวนไม่ได้มองด้วยสายตาเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและ 'ความสนใจ' ที่ซ่อนไม่มิด “นาย... ทำได้ยังไง” เรย์เวนกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเคย์จนเด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมานิดๆ “ไม่มีทางที่คนธรรมดาจะทำให้แท่นวัดพลังระดับ A-Class พังพินาศได้ในครั้งเดียว” เคย์ยืดตัวขึ้น สบตาคู่สวยของรุ่นพี่อย่างไม่เกรงกลัว เขายังคงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้เช่นเคย “ผมบอกแล้วไงครับรุ่นพี่ ว่าเรื่องของเรา... มันยังไม่จบ” เคย์กำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อทำคะแนนทิ้งห่าง แต่ทว่าเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นในหัวอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้เป็นสีฟ้าใสปกติ แต่มันกลายเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว [คำเตือน: ตรวจพบ ‘พลังงานต้องห้าม’ ในตัวของรุ่นพี่เรย์เวน] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เข้าใกล้เป้าหมายและทำการ ‘ขโมย’ ชิ้นส่วนแห่งความทรงจำที่หายไป] [คำเตือน: หากไม่ทำภารกิจภายใน 60 วินาที พลังเวทที่ขโมยมาจะย้อนกลับมาทำลายชีวิตของโฮสต์] เคย์ชะงักกึก เมื่อเรย์เวนคว้าปกคอเสื้อเขาไว้แน่นแล้วดึงเข้าไปหาตัวจนแผ่นหลังของเขาชนเข้ากับศิลาที่ยังคงร้อนผ่าว ดวงตาของประธานนักเรียนดูสั่นไหวราวกับถูกบางอย่างเข้าครอบงำ ก่อนที่คนตรงหน้าจะก้มลงมากระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเย็นเยียบกว่าครั้งไหนๆ “ถ้านายไม่ได้เป็นคนทำ... แล้วใครเป็นคนส่งนายมา? ตอบฉันมา... ก่อนที่ฉันจะฆ่านายทิ้งตรงนี้เสีย!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่ของเคย์และรุ่นพี่จอมจุ้นไปพร้อมกับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ