เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

"คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น... อนวัช" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกราวกับคมมีดอาบน้ำผึ้ง ไม่ได้ดังจนทำลายบรรยากาศหรูหราของงานการกุศลค่ำคืนนี้ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าขนลุก คาร์ลอส วราห์ ยืนบดบังร่างระหงของลลิลไว้ครึ่งหนึ่งอย่างจงใจ สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่ภายใต้สูทตัดเย็บประณีตสีชาดเข้ม นัยน์ตาสีอำพันเข้มจ้องมองชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันตรงหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเป็นจุล อนวัช นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้เพิ่งบินตรงมาจากปารีส และเป็นอดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนมหาวิทยาลัยของลลิล ชะงักมือที่กำลังยื่นเข้ามาหมายจะแตะทักทายที่หัวไหล่บาง เขาหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่า เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังรีสอร์ทหรูแห่งนี้ "ผม... ผมแค่ดีใจที่ได้เจอลลิลน่ะครับ ไม่คิดว่าคุณคาร์ลอสจะให้เกียรติเธอมาด้วยตัวเอง" อนวัชเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเสียมารยาทไม่ได้ "คนของใคร... เขาก็ต้องดูแลให้ดีเป็นธรรมดาค่ะ" ลลิลสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวรากับกลองเพล เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเพื่อซ่อนอาการสั่นไหวของปลายนิ้ว ภายใต้ชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น เธอกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงาน แต่นั่นยังไม่น่ากลัวเท่าสายตาของซาตานหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายในเวลานี้ เมื่อเห็นอนวัชเดินเลี่ยงหายฝูงชนไปแล้ว คาร์ลอสก็เอี้ยวตัวกลับมาหาหญิงสาวทันที ความกดอากาศรอบตัวเข้มข้นขึ้นจนลลิลแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วแข็งแกร่งเอื้อมมากุมข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น ออกแรงบีบเบาๆ แต่เจ็บลึก จนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ "คุณทำอะไรของคุณคะ คาร์ล" ลลิลเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววตัดพอ "เราตกลงกันแล้วนี่คะ ว่าในงานสังคมแบบนี้เราจะเป็นแค่... เจ้านายกับลูกน้อง" "หึ... เจ้านายกับลูกน้องงั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท "คุณคิดว่าไอ้สายตาที่มันมองคุณเมื่อกี้ ผมดูไม่ออกหรือไง ลลิล มันอยากได้คุณ... มันอยากกลืนกินคุณเข้าไปทั้งตัวเหมือนที่ผมกำลังทำอยู่!" "คุณมันบ้า..." ลลิลเบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่พุ่งชนพวงแก้ม หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความเย้ายวนอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาต่างหากที่ทำให้เธอแทบละลาย "ปล่อยฉันค่ะ คนมองกันทั้งงานแล้ว" คาร์ลอสไม่ยอมปล่อย เขากลับใช้อีกมือรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดกับลำตัวแกร่งอย่างไร้ยางอาย ฝ่ามือหนาลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังเปลือยเปล่าภายใต้เนื้อผ้าบางเบาจนเธอสะดุ้งเฮือก ความร้อนจากฝ่ามือเขาแทบจะทะลุผ่านผิวหนังเข้ามาเผาไหม้สติสัมปชัญญะของเธอจนกระเจิง "ให้มันมองไปสิ... พวกมันจะได้รู้ว่าดอกไม้ดอกนี้มีเจ้าของแล้ว และถ้าใครบังaaniอาจเข้ามาเด็ดดวงใจของผมอีก ผมจะหักคอมันคามือ" คำพูดดิบเถื่อนและน้ำเสียงที่จริงจังจนน่ากลัวทำให้ลลิลต้องรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลของคาร์ลอสไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ในโลกสีเทาของเขานั้น อำนาจและความเด็ดขาดคือสัจธรรม หากเขาบอกว่าจะทำ... เขาย่อมทำมันจริงๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดจนลลิลทนไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจเบี่ยงประเด็นเพื่อดึงสติชายหนุ่มออกจากความมืดมนที่กำลังครอบงำ "พาฉันออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยค่ะ ตรงนี้... คนเยอะเกินไป" คาร์ลอสจ้องมองใบหน้าหวานที่เริ่มแดงก่ำด้วยความขัดเขิน นัยน์ตาสีอำพันไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะกระตุกยิ้มร้ายกาจ เขาผ่อนแรงที่เอวบางลง ยอมโอบประคองเธอเดินลัดเลาะผ่านผู้คนออกไปยังระเบียงกว้างด้านหลังที่ทอดตัวสู่สวนพฤกษศาสตร์ส่วนตัวของคฤหาสน์จัดงาน ซึ่งเงียบสงบและไร้ผู้คน สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความเย็นยะเยือกเข้ามาปะทะผิวกาย แต่ไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในอกของทั้งคู่ลดลงเลยแม้แต่น้อย คาร์ลอสปล่อยมือจากเอวเธอ เปลี่ยนมาเป็นกุมมือเรียวบางนั้นไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยหายไปในความมืด พวกเขายืนอยู่ริมระเบียง มองออกไปเบื้องล่างที่เป็นสระน้ำพุสไตล์โรมันสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่คาร์ลอสจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—น้ำเสียงที่เจือไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยชา "คุณไม่รู้หรอกลลิล... ว่าความรู้สึกของการถูกคนที่ไว้ใจที่สุดแทงข้างหลังมันเป็นยังไง" ลลิลชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่ทอดสายตาออกไปไกลแสนไกล ดวงตาคมคายคู่นั้นเต็มไปด้วยเงาทะมึนของอดีตที่ตามหลอกหลอน "คุณหมายถึง..." "ในโลกที่ผมเติบโตมา ไม่มีคำว่ามิตรแท้ มีแต่ผลประโยชน์และความตาย" คาร์ลอสแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือของเธอเบาๆ อย่างเผลอไผล "ผู้หญิงคนแรกที่ผมเคยรักหมดหัวใจ... คนที่ผมยอมยกอาณาจักรทั้งหมดที่มีให้... เธอก็ยืนยันกับผมด้วยรอยยิ้มแบบนี้แหละ วันที่เธอกระชากหน้ากากแล้วส่งข้อมูลลับให้ศัตรูของผม... เธอยิ้มให้ผมแบบเดียวกับที่คุณยิ้มให้อะไวัสเมื่อกี้ไม่มีผิด" หัวใจของลลิลกระตุกวูบ ความเย็นเฉียบแล่นริ้วขึ้นมาถึงสันหลัง เมื่อได้ยินเรื่องราวในอดีตที่หล่อหลอมให้คาร์ลอสกลายเป็นปีศาจไร้หัวใจในวันนี้ เธอมองลึกลงไปในดวงตาสีอำพันคู่นั้น และพบความโดดเดี่ยวอันมหาศาลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอำนาจทั้งหมดที่เขามี "ฉัน... ไม่ใช่นางผู้หญิงคนนั้นนะคะ คาร์ล" ลลิลเอ่ยเสียงแผ่วเบา มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นแตะที่ท่อนแขนแข็งแรงของเขาอย่างลืมตัว สัมผัสที่อ่อนโยนและจริงใจทำให้คาร์ลอสต้องหันมาสบตาเธอนิ่ง "ฉันยอมก้มหัวให้สัญญาปีศาจของคุณ... ก็เพราะฉันไม่มีทางเลือก เพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน... แต่ฉันไม่เคยคิดจะหักหลังใคร และที่สำคัญที่สุด..." ลลิลกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ใบหน้างดงามเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี "ฉันไม่ได้ยิ้มให้อะไวัสแบบนั้นค่ะ ฉันแค่รักษามารยาททางสังคม" คาร์ลอสจ้องมองดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนใจ ความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงในใจก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความโหยหาอันลึกซึ้งที่เขายากจะต้านทาน เขาโน้มใบหน้าลงมาหาเธอช้าๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิบอิ่ม ลลิลหลับตาลงรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น หัวใจเต้นแรงรากับจะหลุดออกมานอกอก แต่ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแนบชิดกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกที่แทรกผ่านความเงียบของสวนด้านหลังก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... สายของเราที่ปารีสรายงานมาว่า 'มัน' ยังไม่ตาย... และตอนนี้มันกำลังเดินทางมาที่ประเทศไทยเพื่อทวงของคืน!" คาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีชาดด้วยความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที เขากัดกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ขณะที่ลลิลเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับชื่อของบุคคลปริศนาที่ถูกกล่าวถึง ซึ่งกำลังจะพลิกเกมชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความสัมพันธ์อันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะคะ มิดไนท์คิสค่ะ