ความลับที่ถูกเปิดเผย

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงร่วงหลุดจากปลายนิ้ว แตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวสีแดงฉานบนพรมเปอร์เซียเนื้อหนา กลิ่นอายของไวน์รสเลิศฟุ้งกระจายเคล้าไปกับบรรยากาศที่เย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ ลลิลสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองเพลเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคาร์ลอส วราห์ ผู้ชายที่เคยเยือกเย็น ดุดัน และควบคุมทุกสถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบเสมอ... บัดนี้กำลังยืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังปะทุขึ้นจากขุมนรกในใจเขา "ไม่จริง..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น ราวกับมันถูกบดขยี้ผ่านก้อนสะอื้นแห่งความแค้น "แก... แกควรจะตายไปแล้ว!" บุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ร่างนั้นก้าวพ้นเงาสลัวของประตูเข้ามาสู่แสงไฟสลัวภายในห้องรับรองพิเศษของรีสอร์ทหรู ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ใบหน้ามีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่กกหูลงมาถึงลำคอ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทาย "โลกนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่าจะตายง่ายๆ นะครับ คาร์ลอส... หรือฉันควรเรียกว่า *'ไอ้เด็กเหลือขอ'* แบบในอดีตดีล่ะ?" ลลิลผอยถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดัง เธอแอบซ่อนตัวอยู่หลังมุมเสาหินอ่อนพยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สะดุด แม้ขาจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยรังสีสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของคาร์ลอส มันร้อนระอุและพร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "มาร์คัส..." คาร์ลอสพึมพำชื่อนั้นออกมา ราวกับพิษร้ายที่แผดเผาลิ้น "มาร์คัส ฟอสเตอร์... สุนัขรับใช้ที่ฉันเป็นคนช่วยชีวิตไว้กับมือ" "หึ! คำว่าผู้มีพระคุณมันใช้กินไม่ได้หรอกนะ คาร์ลอส" มาร์คัสยักไหล่อย่างไม่ยี่ห้อ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องหรูหรา ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่องรอยของเศษไวน์แตก "นายเติบโตขึ้นมาก กลายเป็นเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล... แต่ความอ่อนแอของนายก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน" ดวงตาของคาร์ลอสแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว เขาก้าวช้าๆ เข้าหาเป้าหมาย ราวกับราชสีห์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อให้แหลقคามือ แต่ทว่า... มีบางอย่างในแววตานั้นที่ทำให้ลลิลรู้สึกเจ็บปวดแทน เขาไม่ได้โกรธแค้นธรรมดา แต่มันคือความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักและไว้ใจที่สุดหักหลัง... แผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย "วันที่แกหักหลังฉัน วันที่แกฆ่าทุกคนในครอบครัวของฉันเพื่อเงินสกปรกไม่กี่เหรียญ และผลักฉันร่วงหล่นลงไปในทะเลสาบมืดมิดเมื่อสามปีก่อน..." คาร์ลอสกดเสียงต่ำจนแทบเป็นคำราม กรามขบเข้าหากันจนแน่น "แกคิดจริงๆ หรือว่าวิญญาณพวกเขากลบฝังไปแล้ว และแกจะลอยนวลอยู่บนความสุขบนคราบน้ำตาของฉันได้ตลอดไป!" มาร์คัสไม่สะทกสะท้าน เขายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "สามปีที่แล้วนายคิดว่าฉันฆ่าครอบครัวนาย... แต่ความจริงมันน่าสนุกกว่านั้นเยอะ คาร์ลอส นายอยากรู้ไหมล่ะว่าใครเป็นคน *'สั่งการ'* ตัวจริง? ใครคือคนที่ถือมีดเล่มนั้นอยู่เบื้องหลังเงา?" ลมหายใจของลลิลติดขัด เธอเอามือปิดปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงกรีดร้องออกมา ความลับ... ความลับดำมืดที่คาร์ลอสใช้เป็นเครื่องพันธนาการชีวิตตัวเองให้อยู่บนเส้นทางแห่งความแค้นกำลังจะถูกเปิดเผย ณ วินาทีนี้ คาร์ลอสชะงักฝีเท้า มือหนาที่กำหมัดแน่นจนสั่นเทาคลายออกเล็กน้อย รังสีอำมหิตรอบตัวชะงักงันไปชั่วขณะ ความลังเลฉายชัดขึ้นในดวงตาคมกริบคู่นั้น แม้เขาจะกระหายการแก้แค้นเพียงใด แต่ความจริงในอดีตคือสิ่งที่เขาโหยหาและหวาดกลัวที่สุดในเวลาเดียวกัน "แกหมายความว่ายังไง... พูดออกมา!" คาร์ลอสคำรามลั่น พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของมาร์คัสอย่างแรงจนร่างของชายวัยกลางคนลอยขึ้นจากพื้นด้วยพละกำลังมหาศาล มาร์คัสสำลักไอออกมาเล็กน้อย ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "อยากรู้ใช่ไหมล่ะ... คนที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมคืนนั้น ไม่ใช่ใครอื่นไกล... แต่เป็นคนที่นอนร่วมเตียงและคอยปรนเปรอกับนายอยู่ทุกค่ำคืนยังไงล่ะ!" ความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที คาร์ลอสชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด แรงที่เคยใช้กระชากคอเสื้อคลายลงอย่างกะทันหัน หัวใจของมาเฟียผู้ไร้หัวใจกระตุกวูบราวกับถูกกระชากลงเหว ในมุมมืดหลังเสาหิน ลลิลเบิกตากว้างจนแทบถסתออกจากเบ้า ร่างกายชาวาบไปถึงไขสันหลัง เมื่อสมองประมวลผลคำพูดของมาร์คัส... และวินาทีถัดมา ประตูห้องลับด้านหลังชั้นหนังสือก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสยาวสีดำสนิท ใบหน้างดงามไร้ที่ติประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานเยือกเย็น รอยยิ้มที่คาร์ลอสคุ้นเคย และเป็นรอยเดียวกับที่ทำให้เขายอมมอบทั้งหัวใจให้... มือนุ่มของเธอยังคงถือปืนเก็บเสียงกระบอกเล็กไว้มั่น ปลายกระบอกปืนนั้นหันตรงไปยังแผ่นหลังกว้างของคาร์ลอสอย่างไร้ความลังเล "เกมจบลงแล้วค่ะ... ที่รัก" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกราicalคมมีดในหัวใจของชายหนุ่ม มิดไนท์คิสหวังว่าตอนนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์เต้นแรงและพร้อมลุยต่อในตอนหน้าด้วยกันนะคะ!