แผนลวงทำลายรัก

ซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ดูราวกับใบมีดอาบยาพิษที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจให้ขาดวิ่นในคราเดียว ลลิลจ้องมองมันด้วยลมหายใจที่ติดขัด ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ลดต่ำลงจนเฉียบเยือก หากแต่เป็นเพราะคำพูดของบูรพาที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“เพื่อทำลายหัวใจหลานชายตัวดีของฉัน…”* “เปิดดูสิคะ… หรือว่ากลัวว่าความจริงข้างในจะทำให้ภาพฝันอันสวยงามที่คุณสร้างร่วมกับคาร์ลอสต้องพังทลายลงในพริบตา” เสียงหวานหยดย้อยแต่แฝงไว้ด้วยพิษสงของหญิงสาวผู้มาใหม่ดังขึ้น เธอคือคนที่บูรพาจงใจพาเข้ามาเหยียบย่ำหัวใจของลลิลในค่ำคืนนี้… อดีตคนรักของคาร์ลอส ผู้หญิงที่ควรจะหายสาบสูญไปจากชีวิตของเขาตั้งแต่หลายปีก่อน แต่กลับปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่ฉาบอยู่บนริมฝีปากอวบอิ่ม ลลิลกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว เธอยืดกายขึ้นอย่างพยายามรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แม้ว่าขาทั้งสองข้างจะแทบจะพยุงร่างไว้ไม่ไหวแล้วก็ตาม “ฉันไม่มีความจำเป็นต้องดูอะไรทั้งนั้นค่ะ” ลลิลเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวแม้จะมีหยาดน้ำใสคลอหน่วย “เพราะสิ่งที่คาร์ลอสเป็น… สิ่งที่เขารู้สึกกับฉัน ฉันย่อมรู้ดีกว่าใครทั้งหมด” “มั่นใจเกินไปหรือเปล่าคะเด็กน้อย” หญิงสาวคนนั้นหัวسเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ส้นรองเท้าคัชชูส่งเสียงกระทบพื้นห้องทำงานของคาร์ลอสราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความตาย “ถ้ามั่นใจนัก… งั้นก็ลองก้มลงมองหลักฐานที่ท่านประธานบูรพากรุณาเมตตานำมาให้ดูหน่อยเถอะค่ะ ว่าผู้ชายที่คุณยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องครอบครัว แท้จริงแล้วเขากำลังเล่นละครตบตาคุณอยู่ หรือว่าคุณเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อในยามที่เขากำลังรอฉันกลับมากันแน่” ภาพถ่ายหลายใบที่ถูกดึงออกมาจากซองเอกสารสีน้ำตาลกระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้า ลลิลเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกкаึก ภาพเหล่านั้นคือภาพโคลสอัพที่แนบชิด… ภาพของคาร์ลอสกำลังโอบกอดผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่ลึกซึ้งและอ่อนโยน เป็นแววตาเดียวกันกับที่เขามักจะใช้มองเธอในยามค่ำคืนที่แนบชิดกัน เป็นสัมผัสที่เธอคิดว่ามันมีแค่เธอคนเดียวที่ได้รับ “โกหก…” ลลิลพึมพำเสียงสั่น ร่างบางถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว “เป็นไปไม่ได้… คาร์ลอสบอกว่า…” “ผู้ชายอย่างคาร์ลอส วราห์ ไม่เคยผูกพันกับใครจริงหรอกค่ะ” เสียงนั้นแทรกขึ้นมาตัดรอนอย่างไร้ความปรานี “เขาก็แค่ซ่อนฉันไว้ในที่ที่ปลอดภัย เพื่อรอวันที่จะกลับมาทวงทุกอย่างคืน… รวมถึงตัวฉันด้วย ส่วนคุณ? คุณก็เป็นแค่เครื่องมือแก้แค้นที่ตระกูลวราห์หยิบฉวยมาใช้ประโยชน์ก็เท่านั้น” หัวใจของลลิลหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความรู้สึกชาดิ่งแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต ภาพความทรงจำอันเร่าร้อน อ้อมกอดที่อบอุ่น และคำหวานที่เขาเคยพร่ำกระซิบข้างหู ย้อนกลับมาทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกอย่างมันดูสมบูรณ์แบบเกินไป… จนเธอเกือบลืมไปว่า โลกของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างคาร์ลอส ไม่มีพื้นที่ให้กับความรักที่แท้จริง มีเพียงเกมอำนาจและการหักหลังเท่านั้น ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้ารelentless และหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะตามอุปนิสัยดิบเถื่อนของเจ้าของห้อง คาร์ลอสยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมและเยชาจนน่ากลัว แต่ดวงตาคู่คมกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตามาเห็นสถานการณ์ภายในห้อง บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนเป็นความกดดันที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ “ลลิล…” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอ พร้อมกับก้าวยาวๆ เข้ามาหาหมายจะคว้ามือเธอมาจับตามสัญชาตญาณ “เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ทำไมเธอถึง…” “อย่าเข้ามานะคะ!” ลลิลหวีดร้องออกมาเสียงดังลั่น ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง เธอยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เขาเข้ามาใกล้ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความเชื่อใจ บัดนี้กลับฉายแววหวาดระแวง เจ็บปวด และผิดหวังอย่างสุดซึ้ง คาร์ลอสชะงักก้าว ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ซองเอกสารและภาพถ่ายที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าหญิงสาวอดีตคนรักที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ที่มุมห้อง และหยุดลงที่ใบหน้าซีดเผือดอาบน้ำตาของลลิล “เธอเชื่อพวกมันงั้นเหรอ ลลิล?” คาร์ลอสเค้นเสียงถาม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากตัวเขาราวกับพายุร้าย “มองหน้าฉันแล้วตอบมาสิ ว่าเธอเชื่อกระดาษไร้สาระพวกนั้นมากกว่าตัวฉัน… ผู้ชายที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอดเนี่ยนะ?” “แล้วคุณจะให้ฉันเชื่ออะไรคุณล่ะคะคาร์ลอส!” ลลิลสวนกลับ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรั่งพรูออกมาอาบสองแก้ม เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะขาดใจ “หลักฐานมันคาตาอยู่แบบนี้… ผู้หญิงคนนี้… อดีตที่คุณไม่เคยลืม… และเรื่องที่คุณจงใจเข้ามาพัวพันกับชีวิตฉันตั้งแต่แรก มันคือแผนการทั้งหมดใช่ไหมคะ? คุณหลอกให้ฉันรัก หลอกให้ฉันมอบทั้งตัวและหัวใจให้คุณ เพื่ออะไรคะ… เพื่อเหยียบย่ำฉันให้จมดินเหมือนที่อาของคุณต้องการอย่างนั้นเหรอ!” “ลลิล นาราภัทร!” คาร์ลอสคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจจะเอ่ยปากกล่าวหาเขาด้วยความไม่ไว้วางใจเช่นนี้ “ตั้งสติแล้วฟังฉันนะ… ทุกอย่างมันเป็นแค่เกมที่พวกมันสร้างขึ้นเพื่อแยกเราออกจากกัน! รูปพวกนั้นมันถูกตัดต่อ…” “พอทีค่ะ!” ลลิลยกมือขึ้นอุดหู ไม่อยากฟังคำแก้ตัวใดๆ อีกแล้ว ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังมันกัดกินหัวใจจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก “ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น… ปล่อยฉันไปเถอะค่ะคาร์ลอส ถ้าการที่คุณทำดีกับฉันมันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของเกมแก้แค้น… คุณก็ชนะแล้วค่ะ ชนะตั้งแต่ที่คุณทำให้ฉันรักคุณจนหมดหัวใจแบบนี้แล้ว” ร่างบางสะบัดตัววิ่งหนีผ่านร่างสูงของคาร์ลอสไปอย่างรวดเร็วราวกับนกน้อยที่ถูกขังอยู่ในกรงแล้วเพิ่งได้รับอิสรภาพ แต่หัวใจของเธอกลับแตกสลายไม่มีชิ้นดี “ลลิล! กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” คาร์ลอสตะโกนไล่หลัง ร่างสูงหมุนตัวจะวิ่งตามออกไป แต่ทว่า… เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของบูรพากลับดังขัดขึ้นเสียก่อนจากมุมมืดของห้อง “ตามไปก็เปล่าประโยชน์หรอกหลานชาย…” บูรพาก้าวออกมาจากเงาของม่านหน้าต่าง พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก “เพราะต่อให้แกตามเธอกลับมาได้… แกก็ไม่มีวันได้หัวใจดวงเดิมของเธอกลับคืนมาอีกแล้ว… และที่สำคัญที่สุด ตอนนี้ความลับที่แกพยายามปกปิดเอาไว้เกี่ยวกับแม่ของเธอ… กำลังจะถูกเปิดเผยออกไปในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้แล้วล่ะ!” คาร์ลอสชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อประโยคสุดท้ายของผู้อาส่งผลให้เขาต้องหันขวับกลับมามองด้วยความตกตะลึง… ขณะเดียวกัน เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคาร์ลอสที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นอย่างแหลมคม หน้าจอแสดงเบอร์แปลกปลอมที่โทรเข้ามา พร้อมกับข้อความภาพสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาโชว์หรา… ภาพของลลิลในยามนี้ กำลังก้าวขึ้นรถหรูคันหนึ่งของศัตรูคู่อาฆาตที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ พร้อมกับรอยยิ้มของใครบางคนที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ในเกมนี้อีกต่อไปแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ มิดไนท์คิส