เกมรักเดิมพันหัวใจ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว เพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางเมืองที่ถูกโอบล้อมด้วยกระจกใสบานยักษ์ เผยให้เห็นทัศนียภาพยามราตรีของมหานครเบื้องล่างที่ระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน แต่บรรยากาศภายในกลับหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ด้วยแรงกดดันจากสายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าต่อรองกับฉัน, ลลิล" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น มันไม่ได้ดัง แต่กลับทรงพลังพอที่จะสั่นประสาทคนฟังให้ไหว ลลิลสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและความกล้าหาญทั้งหมดที่มี เธอยืนหลังตรง ไหล่ตั้งอย่างสง่างาม แม้ภายในใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองตรงไปยังคาร์ลอส วราห์ โดยไม่ยอมหลบสายตาแม้แต่น้อย ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด คือเกราะคุ้มกันเดียวที่เธอมีในเวลานี้ "ฉันเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่คุณมองว่าไร้ค่าค่ะ, คุณคาร์ลอส" เธอยิ้มรับความเยาะเย้ยนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เคลือบยาพิษ "แต่ผู้หญิงไร้ค่าคนนี้แหละค่ะ ที่กำลังถือไพ่ใบสำคัญที่คุณเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... คุณกำลังต้องการมัน" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาค่อยๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาสสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสนใจที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างเงียบๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีไร้ที่ติส่งกลิ่นอายอันตรายที่ชวนให้หัวใจกระหน่ำเต้นอย่างไร้เหตุผล "ความอวดดีนี่... มันอยู่ในสัญญาด้วยหรือเปล่า ลลิล" เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกวางบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากัน สายตาร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า "ฉันเกลียดคนอวดดี... แต่กับคุณ ฉันชักจะเริ่มสนุกเสียแล้วสิ" "ฉันไม่ได้อวดดีค่ะ ฉันแค่กำลังพูดความจริง" ลลิลเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว "สัญญาบ้าๆ ระหว่างเรา มันบังคับให้ฉันต้องก้มหัวให้คุณในฐานะเจ้าหนูตกถังข้าวสาร หรือทาสรับใช้บนเตียง แต่จำไว้เถอะนะคะ... ว่าศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของฉัน ไม่ได้ถูกรวมไว้ในราคาค่าตัวที่คุณจ่ายเพื่อซื้อครอบครัวฉัน" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องก็ดิ่งลึกลงสู่ความเงียบงันที่น่าหวาดหวั่น คาร์ลอสไม่ได้โกรธอย่างที่เธอคาดคิด ตรงกันข้าม... มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูทรงเสน่ห์จนน่ากลัว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม แต่น่าแปลกที่ลลิลไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขายืนประชิดตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันมีเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนลลิลได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคย คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าชิดริมใบหู จนขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "กล้าหาญมาก... ที่กล้าท้าทายฉันแบบนี้" นิ้วเรียวยาวแข็งแรงเอื้อมขึ้นมาแตะปลายคางมนของเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา "แต่ระวังให้ดีเถอะ ลลิล... เกมเดิมพันครั้งนี้ ถ้าคุณแพ้... หัวใจของคุณ อาจจะต้องแลกเป็นเดิมพันด้วย" ปลายนิ้วของเขาไม่ได้เย็นเฉียบอย่างที่คิด แต่มันกลับร้อนผ่าวและสร้างความสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ลลิลใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอลืมหายใจ กลิ่นอายความเป็นชายและอำนาจที่ล้นเหลือของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง จนยากจะดิ้นรน ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากโต้ตอบเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" คาร์ลอสขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาละสายตาจากริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นน้อยๆ ของหญิงสาวอย่างเสียดาย ก่อนจะหันไปสั่งเสียงเข้ม "เข้ามา!" ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับการปรากฏตัวของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ใบหน้าเคร่งเครียด ผิดวิสัย เขาก้มหัวทำความสะอาดก่อนจะรีบรายงานด้วยเสียงร้อนรน "นายครับ... ทางด้านโกดังฝั่งท่าเรือ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ มีคนส่งพัสดุแปลกปลอมมาถึงคุณโดยเฉพาะ และข้างในนั้น... มีบางอย่างที่นายต้องเห็นด้วยตาตัวเองครับ" ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสเปลี่ยนเป็นคมกริบและเย็นชาขึ้นในทันที บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันดั่งพายุหมุน เขาสบตากับลลิลแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันหลังเดินกลับไปหยิบสูทและกุญแจรถบนโต๊ะ "เกมของเรายังไม่จบ... ลลิล" เขากล่าวเสียงเรียบขณะก้าวผ่านเธอไป "อยู่รอฉันที่นี่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด... ไม่งั้นฉันไม่รับรองความปลอดภัยของคนในครอบครัวคุณ" ปัง! เสียงประตูปิดลงตามหลังร่างสูงที่เดินหายออกไปอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้ลลิลยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาเยือนอีกครั้ง หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง มือเรียวบางยกขึ้นกุมหน้าอกที่กำลังเต้นระรัวของตัวเอง พลางคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยความสับสน แต่ทว่า... ในความเงียบนั้น เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับเงาของใครบางคนกำลังดังขึ้นที่ระเบียงกระจกด้านนอก เสียงขูดขีดกระจกเบาๆ ทำให้ลลิลต้องหันไปมองด้วยความตกใจ และสิ่งที่สะท้อนอยู่ในเงาดำนั้น... กลับไม่ใช่บอดี้การ์ดของคาร์ลอส แต่เป็นใบหน้าของใครคนหนึ่งที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในที่แบบนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเชี่ยวกรากนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ มิดไนท์คิส