นัดพบที่แสนอันตราย

"ถ้าคุณอยากได้หลักฐานชิ้นนั้น... ก็จงถอดหน้ากากผู้หญิงแสนดีนั่นออกเสียที นลิน" เสียงของศิลาราบเรียบ เยือกเย็นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนผิวน้ำที่นิ่งสนิท เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักในร้านอาหารหรูที่ปิดให้บริการเป็นการส่วนตัว ดวงตาสีเข้มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดลงถนัดตา นลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอพยายามรักษาท่าทีใสซื่อที่เคยใช้ตบตาเขามานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทว่าปลายนิ้วที่สั่นเทาขณะจับแก้วไวน์ได้ฟ้องทุกอย่าง เธอวางแก้วลงช้าๆ เสียงก้านแก้วกระทบโต๊ะหินอ่อนดังกังวานในความเงียบงัน "ศิลา... คุณพูดเรื่องอะไรคะ? นลินไม่เข้าใจเลย นลินแค่... แค่อยากช่วยคุณตามหาความจริงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น" "เลิกเล่นละครสักที" ศิลาขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศภายในห้องทวีความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "คุณกับรวิศวางแผนกันมาตั้งแต่ต้น ทั้งเรื่องการจัดฉากในบริษัท และการส่งคนไปเก็บกวาดพยานปากเอก... คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างผมจะโง่ซ้ำสอง?" นลินนิ่งไป แววตาที่เคยฉายความใสซื่อเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในชั่วพริบตา เธอไม่ได้ปฏิเสธอีกต่อไป ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาจากความจริงใจ แต่มาจากความสมเพช "คุณเก่งขึ้นนะศิลา..." เสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงด้วยพิษร้าย "แต่ความฉลาดของคุณนั่นแหละที่จะฆ่าคุณเอง คุณคิดว่าการเรียกฉันมาที่นี่เพื่อสารภาพความผิดต่อหน้าอากาศธาตุ จะทำให้คุณชนะงั้นเหรอ?" "ใครบอกว่าอากาศธาตุ?" ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก ฉับพลันนั้น ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่หายตัวไปนานกว่าสามปีปรากฏกายขึ้นพร้อมกับรวิศที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย นลินชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้าง เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นพยานปากสำคัญที่เธอสั่งให้คนไปปิดปากเสียสนิทเมื่อหลายปีก่อนกำลังยืนจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น "รวิศ... นี่มันหมายความว่ายังไง?" นลินหันไปถามชายหนุ่มที่เคยเป็นพันธมิตรคนสนิท เสียงของเธอสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้ รวิศไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวไปยืนข้างศิลา แล้วประสานสายตากับนลิน "คุณนลินครับ... แผนการของพวกเรามันจบลงตั้งแต่วันที่ศิลากลับมาแล้ว ผมแค่เลือกข้างที่ฉลาดกว่าเท่านั้นเอง" ศิลายืนขึ้นเต็มความสูง เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะกลาง "คุณเพิ่งยอมรับว่ารู้เรื่องแผนการทั้งหมด และนั่นเพียงพอที่จะทำให้คุณสูญเสียทุกอย่างที่คุณพยายามแย่งชิงมาด้วยเลือด... นลิน" นลินขบกรามแน่น ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เธอไม่คิดว่าศิลาจะกล้าเปิดเกมรุกขนาดนี้ เธอหันมาจ้องมองศิลาด้วยแววตาวาวโรจน์ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "คุณคิดว่าบันทึกเสียงนั่นจะทำอะไรฉันได้? ในเมื่อคนในห้องนี้ไม่มีใครออกไปจากที่นี่ได้ทั้งเป็น..." ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งตึก ไฟในร้านอาหารดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากไฟสำรอง เมฆพุ่งตัวเข้ามาในห้องด้วยความเร็วสูงพร้อมกับอาวุธในมือ เขาขวางหน้าศิลาไว้ทันทีที่นลินหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าถือ "นายครับ! ผมจัดการได้!" เมฆตะโกนลั่น ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังจะปะทุขึ้น ศิลาไม่ได้สนใจอาวุธในมือนลิน เขากลับมองไปที่รวิศด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รวิศค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่างออกไป ก่อนจะหันมามองศิลาด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกกว่าเดิม "ศิลา... นายลืมไปอย่างหนึ่งนะ" รวิศกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ศิลาถึงกับชะงัก "ว่าพยานที่นายพามาวันนี้ ไม่ใช่คนเดียวกับที่อยู่ฝ่ายนาย" พยานชายวัยกลางคนคนนั้นค่อยๆ หยิบหน้ากากซิลิโคนที่ปิดบังใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงที่ทำให้ศิลาต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ... เขาไม่ใช่พยาน แต่เขาคือ 'คนตาย' อีกคนที่ศิลาเคยคิดว่าจัดการไปแล้วเมื่อชาติภพก่อน และคนผู้นี้คือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดที่เขาเคยเผชิญหน้า ความมืดมิดเข้าครอบงำ ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังไม่หยุดหย่อน ศิลาตระหนักได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การตลบหลังศัตรู แต่เขาต่างหากที่กำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่ถูกเตรียมไว้อย่างแยบยลที่สุด "ยินดีต้อนรับกลับสู่นรกของจริงนะ... ศิลา" เสียงกระซิบของนลินดังขึ้นข้างหูเขา ก่อนที่ความเจ็บปวดแปลบจะแล่นพล่านที่ต้นคอพร้อมกับการหมดสติที่คืบคลานเข้ามา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับการวางแผนซ้อนแผนในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนหน้าจะทำให้คุณตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ