เกมการเงินที่เลือดเย็น

"ขายทิ้งซะรวิศ... ก่อนที่พอร์ตของคุณจะเหลือแค่เศษกระดาษ" เสียงราบเรียบของศิลาดังผ่านสายโทรศัพท์ บรรยากาศภายในห้องทำงานหรูหราของรวิศเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ รวิศจ้องมองกราฟหุ้นตัวหนึ่งที่พุ่งทะยานเป็นเส้นตรงราวกับจะแหวกฟ้า แต่มันคือกับดักมรณะที่ศิลาจงใจวางไว้ให้เขาตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปติด 'ดอย' สูงเสียดฟ้าอย่างงดงาม "นายพูดบ้าอะไรของนาย ศิลา! หุ้นตัวนี้กำลังทำกำไรมหาศาล นายกลัวฉันจะรวยแซงหน้าหรือไงถึงได้มาปั่นหัวกันแบบนี้" รวิศตะคอกกลับ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก สายตาของเขาจับจ้องตัวเลขพอร์ตหุ้นที่พุ่งทะลุเพดานจนน่าตื่นตะลึง ศิลาที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังในห้องมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัวที่สะท้อนใบหน้าอันเย็นชาของเขา เขาขยับยิ้มที่มุมปากช้าๆ แววตาคมกริบดุจมีดโกนจดจ้องไปยังเส้นกราฟที่กำลังสั่นคลอน "ความโลภมันบังตาจนมองไม่เห็นความจริงแล้วสินะรวิศ... สัญญาน 'Short Sell' ก้อนใหญ่กำลังจะถล่มลงมาในอีกไม่ถึงห้านาทีข้างหน้า ถ้าไม่อยากเห็นอาณาจักรที่คุณโกงมาล่มสลาย ก็ลองกดขายดูสิ" "แกไม่มีวันทำแบบนั้นได้! ฉันถือหุ้นใหญ่ที่สุดในบริษัทนี้ ทุนจดทะเบียนของฉันแข็งแกร่งพอที่จะค้ำยันมันไว้ได้!" รวิศคำราม เขาเรียกเมฆา—ลูกน้องคนสนิทของเขาเข้ามาในห้อง "รีบเทซื้อเพิ่ม! กวาดให้เรียบ! ฉันจะทำให้มันรู้ว่าใครคือนักล่าตัวจริงในตลาดทุนแห่งนี้!" เมฆ—มือขวาของศิลา—ยืนเงียบอยู่ในเงามืดข้างหลังรวิศ มุมปากของเขาเหยียดออกเป็นรอยยิ้มสมเพช เขาคือคนที่ศิลาส่งตัวมาในฐานะ 'คนทรยศ' เพื่อสร้างความเชื่อใจให้รวิศตายใจ และตอนนี้ เหยื่อก็เดินเข้ามาในกรงด้วยตัวเองแล้ว ศิลาวางสายไปโดยไม่รอคำตอบ เขาหันไปพยักหน้าให้ทีมโปรแกรมเมอร์ฝีมือดีที่นั่งอยู่ข้างหลัง "อัลกอริทึมเริ่มทำงานแล้วใช่ไหม?" "เรียบร้อยครับคุณศิลา เราปล่อยข่าวลวงเรื่องการทุจริตในบริษัทของรวิศออกไปในช่องทางลับ และตอนนี้กระแสความตื่นตระหนกกำลังเริ่มทำงานครับ" ทีมงานตอบอย่างรวดเร็ว ในหน้าจอของรวิศ สถานการณ์พลิกผันราวกับโดนค้อนปอนด์ทุบเข้าที่หัวใจ จากที่เคยพุ่งทะยาน กราฟหุ้นเปลี่ยนทิศดิ่งลงเหวอย่างบ้าคลั่ง แรงเทขายมหาศาลจากนักลงทุนรายใหญ่ที่ศิลาจัดเตรียมไว้ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน รวิศหน้าซีดเผือด มือที่กดคีย์บอร์ดเริ่มสะดุด เขาเห็นพอร์ตหุ้นสีแดงฉานที่ค่อยๆ กัดกินเงินสดของเขาไปทีละล้าน... ทีละสิบล้าน "เกิดอะไรขึ้น! ใครสั่งขาย! เมฆ! นายทำอะไรลงไป!" รวิศหันไปตะโกนใส่คนสนิท แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ความจงรักภักดี เมฆค่อยๆ วางถาดกาแฟลงบนโต๊ะด้วยท่าทางใจเย็น ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูรวิศด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "หุ้นที่คุณถืออยู่ตอนนี้... ไม่ใช่ทรัพย์สินอีกต่อไปแล้วครับ แต่มันคือภาระที่จะลากคุณลงนรกไปพร้อมกับหนี้สินมหาศาลที่กู้มาซื้อ... ขอโทษด้วยนะครับคุณรวิศ แต่คำสั่งของนายผมคือ 'ล้างแค้น' ไม่ใช่ดูแลคนทรยศ" รวิศตัวชาวาบ เขาทรุดฮวบลงบนเก้าอี้เมื่อเห็นหน้าจอขึ้นสถานะ 'Margin Call' (เรียกหลักประกันเพิ่ม) สีแดงจ้าที่ดูราวกับเลือดที่พร้อมจะสูบฉีดออกจากตัวเขา หากเขาไม่มีเงินสดมาเติมในอีกไม่กี่อึดใจ ทรัพย์สินทั้งหมด ทั้งที่ดิน หุ้นส่วน และคฤหาสน์ที่เขาสะสมมาจากการทรยศศิลา จะถูกธนาคารยึดไปจนหมดสิ้น ศิลาเดินก้าวเข้ามาในห้องทำงานของรวิศอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นมั่นคงก้องไปทั่วห้องที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอดีตเพื่อนรักที่ตอนนี้ดูเหมือนสุนัขจนตรอก "ความรู้สึกที่ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตาเป็นยังไงบ้างรวิศ?" ศิลาถามพลางวางเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ มันคือสัญญาโอนสิทธิ์ขาดในหุ้นส่วนที่เหลือทั้งหมดของรวิศ "เซ็นซะ แล้วผมจะให้คนเอาเงินไปปิดบัญชีหนี้ให้... ถือว่าเป็นการทำทานครั้งสุดท้ายให้กับมิตรภาพจอมปลอมของเรา" รวิศเงยหน้าขึ้นมองศิลาด้วยสายตาอาฆาตแค้น "แก... แกวางแผนนี้มาตั้งแต่วันที่คิดจะกลับมาใช่ไหม! นลินรู้เรื่องนี้หรือเปล่า? ถ้าเธอรู้ว่าแกทำตัวเป็นปีศาจแบบนี้ เธอจะไม่มีวันยอมให้แกเข้าใกล้เธออีก!" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "นลินน่ะเหรอ? เธอเองก็กำลังรอเวลาที่จะเห็นคุณตกอับเหมือนกันนั่นแหละ... หรือคุณคิดว่าที่ผมก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ โดยไม่มีความช่วยเหลือจาก 'ที่รัก' ของคุณเลย?" ประโยคนั้นทำเอารวิศชะงักงัน เขาเบิกตากว้าง ความหวาดระแวงพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุด ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... นลิน ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย สายตาที่เธอมองรวิศไม่ได้มีความเห็นใจแม้แต่น้อย "พี่รวิศคะ... อย่ามองนลินด้วยสายตาแบบนั้นเลยค่ะ" เธอกล่าวพลางเดินเข้าไปใกล้ศิลา แล้ววางมือลงบนไหล่เขาอย่างถือสิทธิ์ "เพราะคนที่จะเซ็นเอกสารโอนทรัพย์สินให้ศิลาในวันนี้ ไม่ใช่แค่พี่... แต่รวมถึงหุ้นส่วนทั้งหมดที่นลินถืออยู่ด้วย" รวิศตัวสั่นเทา ความจริงที่กระแทกใจยิ่งกว่าการล้มละลาย คือการได้รับรู้ว่าผู้หญิงที่เขารักและยอมทรยศเพื่อนเพื่อแย่งชิงมา แท้จริงแล้วคือหมากตัวสำคัญในเกมของศิลามาโดยตลอด ศิลาไม่ได้แค่ทำลายการเงินของเขา แต่เขากำลังทำลาย 'ทุกอย่าง' ที่รวิศเคยยึดถือว่าเป็นชัยชนะ "พวกแก... สองคน..." รวิศพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง ศิลาโน้มตัวลงไปใกล้รวิศจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว "เกมนี้เพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้นรวิศ... เพราะสิ่งที่คุณทำกับครอบครัวผมเมื่อห้าปีก่อน การล้มละลายยังถือว่าเบาไปมาก" ในขณะที่ศิลากำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องไปนั้น รวิศที่ดูเหมือนหมดหนทางกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง มือที่สั่นเทาของเขากดปุ่มเรียกบางอย่างในโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ "ถ้าฉันไม่ได้... ก็ไม่มีใครได้ทั้งนั้น!" รวิศตะโกนสุดเสียง ทันใดนั้น ไฟในตึกทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วอาคาร ศิลาหยุดชะงักก่อนจะหันกลับมามองรวิศที่แสยะยิ้มด้วยความสะใจ "ฉันติดระเบิดเวลาไว้ที่ห้องควบคุมระบบไฟของตึกนี้... อีกสามนาทีทุกอย่างจะราบเป็นหน้ากลอง และพวกแกสองคน... จะต้องตายไปพร้อมกับความแค้นที่แสนภูมิใจของพวกแกเอง!" นลินหน้าถอดสี มือของเธอที่จับไหล่ศิลาเริ่มสั่น แต่ศิลากลับยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่แท้จริงที่สุดตั้งแต่เริ่มเรื่องมา "ขอบคุณนะรวิศ... ที่สารภาพออกมาเอง" ศิลาหยิบรีโมทตัวหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กดปุ่มเพียงครั้งเดียว ระบบไฟสำรองของตึกก็ทำงานขึ้นทันที แต่ไม่ใช่ไฟส่องสว่าง... มันคือเสียงเครื่องล็อคประตูอัตโนมัติที่ปิดตายทุกทางเข้าออกทั่วทั้งชั้น "ลืมบอกไป... ผมเป็นคนวางระบบรักษาความปลอดภัยของตึกนี้ด้วยตัวเองตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้ามาซื้อกิจการต่อจากคุณ... รวิศ... ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่ระเบิดของคุณ แต่มันมีกับดักก๊าซพิษที่ผมเพิ่งเปิดสวิตช์ไปเมื่อครู่นี้ต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการอันซับซ้อนในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนหน้าจะทำให้คุณตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ