การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

“เป็นไปไม่ได้... รวิศตายไปแล้ว! ฉันเห็นกับตาว่ารถคันนั้นระเบิดกลายเป็นจุณ!” นลินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องทำงานอันโอ่อ่า ดวงตาของเธอเบิกกว้างสั่นระริกขณะจ้องมองร่างสูงโปร่งที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา ใบหน้าของชายผู้นั้นเรียบเฉย ผิวพรรณอาจซีดเซียวไปบ้างจากพิษบาดแผลในอดีต แต่แววตาที่จ้องมองเธอนั้นคมกริบดุจใบมีดโกน ศิลาไม่รอช้า เขาขยับกายไปยืนเคียงข้างชายที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว มือหนาตบลงบนไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะหันไปทางนลินที่ยังคงตัวสั่นเทา “โลกนี้ไม่มีคำว่า ‘เป็นไปไม่ได้’ สำหรับคนที่ถูกทรยศหรอกนะนลิน” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศ ทั้งที่ในแววตานั้นไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ “สิ่งที่เธอเห็นว่าตายไปแล้ว ความจริงมันแค่แกล้งตายเพื่อรอเวลาลอกคราบงูพิษอย่างเธอก็เท่านั้น” รวิศไม่ได้กล่าวอะไร เขาเพียงแค่ขว้างแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังสนั่นราวกับเสียงปืนที่ลั่นไกปิดฉากละครฉากสุดท้าย เอกสารเหล่านั้นไม่ใช่แค่หลักฐานการโอนหุ้น แต่มันคือบันทึกการสนทนาลับและเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงนลินเข้ากับเหตุวินาศกรรมเมื่อสามปีก่อน นลินสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอปรับสีหน้าให้กลับมาดูน่าสงสารพลางบีบน้ำตา “ศิลา... ฟังฉันก่อนนะ ทุกอย่างที่ทำไป ฉันทำเพราะถูกบังคับ... ฉันรักคุณนะ เรายังเริ่มใหม่ได้ไม่ใช่เหรอ?” ศิลาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเย็นเยียบเสียจนคนฟังขนลุกชัน เขาเดินเข้าไปหาหญิงสาวจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เคยทำให้เขารู้สึกหลงใหล บัดนี้กลับชวนให้สะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก “คำว่ารักของเธอ มันมีราคาเท่าไหร่หรือนลิน?” ศิลาเอ่ยชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงแฝงความสมเพชอย่างชัดเจน “หรือว่ามันมีมูลค่าแค่หุ้นบริษัทที่เธออยากได้ไปครอบครอง? น่าเสียดายนะ เพราะตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป... เธอจะไม่ได้แม้แต่เศษสตางค์จากฉัน และที่สำคัญที่สุด... เธอจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีกแล้ว” เมฆที่ยืนนิ่งอยู่ในมุมมืดขยับตัวก้าวออกมา เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาแสดงภาพถ่ายที่เผยแพร่บนโลกออนไลน์ในวินาทีนี้ ทุกสำนักข่าวใหญ่กำลังเล่นข่าวเรื่องการยักยอกทรัพย์และคดีฆาตกรรมของตระกูลดังที่นลินเป็นตัวการใหญ่ นลินทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นอนาคตของตนเองพังทลายลงในพริบตา “ศิลา! อย่าทำแบบนี้... คุณไม่มีสิทธิ์ตัดขาดฉัน!” นลินหวีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง “สิทธิ์ของฉันคือการจบเรื่องราวที่เธอเป็นคนเริ่ม” ศิลาหันหลังกลับอย่างเด็ดขาด เขาไม่ได้หันไปมองหญิงสาวที่กำลังอาละวาดอยู่เบื้องหลังอีกเลย “เมฆ จัดการส่งเธอให้ถึงมือตำรวจตามที่เตรียมไว้ และหลังจากนี้... ห้ามใครเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉันอีก แม้แต่คนในครอบครัวที่คิดจะมาเสวยสุขบนกองเลือดของฉัน” ศิลาเดินออกจากห้องทำงานนั้นโดยไม่เหลียวหลัง บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างใหญ่ดูเวิ้งว้าง แต่ในใจของเขากลับรู้สึกเบาหวิวอย่างประหลาด นี่คือการตัดสินใจครั้งสุดท้าย เขาได้ตัดขาดจากอดีตที่เน่าเฟะ ตัดขาดจากความรักที่จอมปลอม และตัดขาดจากทุกคนที่เคยเหยียบย่ำความศรัทธาของเขา เขาเดินตรงไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่จอดรออยู่กลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เมฆเดินตามมาติดๆ ก่อนจะหยุดยืนก้มศีรษะลงเล็กน้อย “นายครับ... คนพวกนั้นที่คอยตามประกบนาย เริ่มเคลื่อนไหวแล้วนะครับ หลังจากนี้ทางเดินของเราคงไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบแน่” ศิลาเปิดประตูรถ มือสั่นเล็กน้อยก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบเก่าที่เก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ออกมาดู มันเป็นรูปถ่ายของเขากับครอบครัวก่อนที่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมจะเกิดขึ้น เขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้รอยยิ้มของพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจุดไฟแช็กเผารูปถ่ายใบนั้นจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน “ให้มันจบที่ตรงนี้เมฆ” ศิลากล่าวเสียงเรียบขณะมองเศษกระดาษมอดไหม้ในมือ “นับจากวินาทีนี้ไป ศิลาคนเก่าได้ตายลงไปพร้อมกับรูปใบนี้แล้ว คนที่เหลืออยู่มีเพียงคนที่จะล้างแค้นให้ครอบครัวด้วยวิธีของตัวเองเท่านั้น” ทว่า ในจังหวะที่ศิลากำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือเขาก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายสาย เป็นข้อความนิรนามที่ส่งมาจากหมายเลขที่เขาจำได้ดีว่าเป็นของ 'ใครบางคน' ที่เขาคิดว่าได้จัดการไปแล้วในภพชาติก่อน 'ยังไม่จบหรอกศิลา... เกมที่เธอคิดว่าเธอเป็นคนคุมน่ะ จริงๆ แล้วเธอเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งเท่านั้น... หันกลับไปมองที่เบาะหลังรถสิ แล้วเธอจะรู้ว่านรกที่แท้จริงน่ะหน้าตาเป็นยังไง' ศิลาชะงักกึก มือที่จับขอบประตูรถเย็นเฉียบขึ้นมาทันที เขาสูดหายใจลึกก่อนจะค่อยๆ หันใบหน้าไปมองยังเบาะหลังของรถที่ควรจะว่างเปล่า แต่ทว่าท่ามกลางความมืดมิดของห้องโดยสาร เขากลับเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้างรอเขาอยู่พร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคยเสียจนลมหายใจของเขาแทบจะหยุดเดิน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 29 นี้ด้วยกันนะคะ!