รอยร้าวที่ขยายกว้าง

“คุณจะบอกว่าให้ฉันจัดการเรื่องนี้คนเดียวงั้นเหรอ รวิศ?” นลินเค้นเสียงถาม มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกจนของเหลวสีเลือดกระฉอกเปื้อนนิ้วเรียวสวย เธอเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้าที่กำลังจัดเนกไทด้วยท่าทางเฉยเมย ราวกับว่าข้อเสนอที่เขาเพิ่งพ่นออกมาเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป รวิศไม่แม้แต่จะปรายตามามอง เธอเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่ดูห่างเหินและเย็นชาขึ้นทุกขณะ “เรามาถึงจุดที่ต้องรักษาสมดุลแล้วนลิน ศิลาไม่ได้โง่อย่างที่เธอคิด และสถานการณ์ตอนนี้... การดึงดันไปต่อมีแต่จะลากพวกเราทุกคนลงเหว” “พวกเรา?” นลินแค่นหัวเราะจนตัวสั่น “อย่าลืมสิคะว่าใครเป็นคนวางแผนล้มศิลาตั้งแต่ต้น ใครกันแน่ที่เป็นคนยื่นดาบให้คุณตอนที่เขาเผลอ?” รวิศหันกลับมา แววตาของเขาว่างเปล่าจนน่ากลัว “นั่นคืออดีต และอดีตก็คือสิ่งที่ศิลาใช้ฟาดฟันพวกเราในปัจจุบัน ตอนนี้เธอคือตัวหมากที่หมดประโยชน์สำหรับพันธมิตรนี้แล้ว... ขอโทษด้วยนะ” เขาก้าวเดินผ่านเธอไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางหายไปพร้อมกับความหวังสุดท้ายที่นลินเคยยึดเหนี่ยว นลินทรุดตัวลงบนโซฟาหนังราคาแพง ความเงียบในคฤหาสน์หรูหราที่เคยเป็นฐานอำนาจของเธอ บัดนี้กลับดูเหมือนกรงขังที่กำลังบีบอัดลมหายใจของเธอให้เหลือน้อยลงทุกที ไม่ไกลออกไปในเงามืดของระเบียงชั้นสอง ศิลายืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตาเรียบเฉย เมฆยืนอยู่ข้างหลังเงียบกริบราวกับรูปปั้น “คุณนลินกำลังตื่นตระหนกครับนาย” เมฆเอ่ยขึ้นเบาๆ “ความกลัวคือเครื่องมือชิ้นดีที่สุดในการคัดกรองขยะ” ศิลาตอบกลับโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ถ้าพวกเขารักกันจริง รวิศคงไม่ตัดหางปล่อยวัดนลินแบบนี้หรอก... สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่แค่การทำลายล้าง แต่คือการทำให้พวกเขาฉีกทึ้งกันเองก่อนที่ฉันจะลงมือปิดเกม” “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อครับ?” ศิลายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ทิ้งหลักฐานเรื่องบัญชีลับให้ตำรวจเข้าตรวจสอบในช่วงที่นลินกำลังเสียขวัญที่สุด เธอจะไม่มีวันหาทางออกเจอ เพราะคนที่เธอเชื่อใจที่สุด... คือคนที่ส่งข้อมูลให้ฉัน” ในห้องนั่งเล่น นลินยังคงจ้องมองโทรศัพท์ในมือ เธอพยายามต่อสายหาพันธมิตรคนอื่นๆ ที่เคยให้คำมั่นสัญญา แต่ทุกหมายเลขกลับกลายเป็นเสียงสัญญาณที่เงียบงัน หรือไม่ก็ถูกตัดสายทิ้งทันทีที่เธอเอ่ยชื่อ ความโดดเดี่ยวเริ่มกัดกินใจของหญิงสาวผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ เธอตัดสินใจกดเบอร์สุดท้าย—เบอร์ที่ไม่เคยคิดว่าจะกด “รับสายสิ... รับสิคะศิลา” เธอพึมพำ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้น เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็กดรับทันที แต่สิ่งที่ได้ยินไม่ใช่เสียงทุ้มต่ำของชายที่เธอเคยรู้จัก หากแต่เป็นเสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความสมเพช “นึกว่าจะใช้เวลามากกว่านี้เสียอีกที่กว่าเธอจะรู้ตัวว่าไม่มีที่ไปแล้ว” เสียงของศิลาดังลอดผ่านลำโพงชัดเจนจนหัวใจนลินกระตุกวูบ “ศิลา... ช่วยฉันด้วย พวกเขาทิ้งฉันแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจ—ทุกอย่างที่ทำไป...” “คำโกหกของเธอมันมีราคาแพงกว่าที่เธอคิดนะนลิน” ศิลาขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “มองออกไปที่หน้าต่างสิ” นลินชะงัก เธอค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟจากรถตำรวจหลายสิบคันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาล้อมรอบคฤหาสน์ของเธอ แสงสีแดงน้ำเงินสาดส่องเข้ามาในห้องกระทบใบหน้าซีดเผือดของเธอ “ฉันไม่ได้เป็นคนเรียกพวกเขาหรอกนะนลิน” ศิลาเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของนลินพังทลายลง “แต่รวิศเป็นคนส่งหลักฐานทั้งหมดให้ฉันเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... เขาขอแลกชีวิตตัวเองด้วยการส่งเธอเข้าคุกแทน” นลินยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง เสียงไซเรนดังระงมไปทั่วบริเวณ ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกพังเข้ามาโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจนับสิบชีวิต ในขณะที่เธอยังคงถือโทรศัพท์แน่น สายตายังคงจับจ้องไปที่ภาพของศิลาที่ยืนมองลงมาจากตึกฝั่งตรงข้ามผ่านกล้องส่องทางไกล มือของศิลาโบกเบาๆ ราวกับจะบอกลา นลินรู้ตัวแล้วว่าเธอพลาดไปเพียงก้าวเดียว ก้าวเดียวที่หมายถึงชีวิตทั้งหมดของเธอ แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายที่สุด เพราะในจังหวะที่กุญแจมือเหล็กเย็นเฉียบกำลังจะล็อกข้อมือเธอนั้น เธอเห็นเงาของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืดหลังเจ้าหน้าที่ตำรวจ—ร่างนั้นคือคนที่เป็นคนเดียวที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่หลายปีก่อน เงาของ 'คนตาย' ที่เดินตรงมาหาเธอพร้อมรอยยิ้มที่น่ากลัวกว่าความตายสิบเท่า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับการหักเหลี่ยมเฉือนคมในครั้งนี้ค่ะ - เงียบแต่ฟาดเรียบ -