ความแค้นที่สั่งสม

"แกแน่ใจนะว่ายาพิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น? ถ้าศิลารู้ตัว... คนที่จะเป็นศพไม่ใช่เขา แต่เป็นพวกเรา" เสียงกระซิบของนลินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในแก้วไวน์ เธอวางตลับยาขนาดจิ๋วลงบนโต๊ะหินอ่อน นิ้วเรียวสวยที่เคยใช้ประคองใบหน้าของศิลาด้วยความรักจอมปลอม บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความตื่นเต้นปนหวาดระแวง "วางใจเถอะนลิน ต่อให้เป็นเทพเจ้าลงมาจุติก็แยกไม่ออก" รวิศยืดตัวขึ้นพิงพนักเก้าอี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหิวกระหายอำนาจ "ศิลาเป็นคนระวังตัวสูงก็จริง แต่เขามีจุดอ่อนเรื่องความทรงจำเก่าๆ คืนนี้งานเลี้ยงกาล่าการกุศล แสงไฟสลัว ดนตรีแจ๊ส... มันคือฉากที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการปิดตำนานทายาทตระกูลอัครเดช" นลินแค่นยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นดูบิดเบี้ยวในสายตาของคนที่จ้องมอง เธอหยิบตลับยานั้นขึ้นมา ก่อนจะหมุนมันเล่นในมือ "ฉันจะทำให้เขาตายในอ้อมกอดของฉัน... ท่ามกลางความรักที่เขาสะสมมาตลอดสามชาติภพ ให้เขารู้ว่าความตายที่น่าอนาถที่สุด คือการถูกคนรักทรยศในวินาทีที่เขารู้สึกปลอดภัยที่สุด" ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของคฤหาสน์หรู เมฆยืนกอดอกพิงเสาหิน ดวงตาคมกริบของเขาสอดส่องไปตามรอยแยกของประตูไม้แกะสลัก เขาบันทึกทุกคำพูดผ่านอุปกรณ์ดักฟังขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ มือที่กำปืนพกในเสื้อสูทแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน 'หึ... แผนตื้นๆ' เมฆคิดในใจก่อนจะแตะหูฟังเบาๆ "นายครับ นลินกับรวิศเตรียมลงมือคืนนี้ ที่งานกาล่า" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของศิดาดังตอบกลับมาผ่านสายหูฟังราวกับเสียงจากก้นบึ้งของขุมนรก "ปล่อยให้มันทำไปเมฆ... ยิ่งมันมั่นใจว่าแผนการสมบูรณ์แบบมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งมองไม่เห็นกับดักที่ฉันขุดรอไว้ลึกขึ้นเท่านั้น" ศิลานั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องลับ เขากำลังจัดเนคไทด้วยท่าทีนิ่งสงบ แววตาที่สะท้อนในกระจกไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ในอดีตชาติเขาเคยตายเพราะความรักโง่เขลา ครั้งนี้เขากลับมาเพื่อเขียนบทสรุปใหม่ด้วยน้ำมือของตัวเอง งานกาล่าในค่ำคืนนั้นหรูหราเกินบรรยาย แสงไฟระยิบระยับล้อไปกับเพชรเม็ดโตบนตัวเหล่านักธุรกิจชั้นนำ ศิลาปรากฏตัวในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิท เขายืนเด่นเป็นสง่ากลางงานเหมือนพยัคฆ์ที่กำลังจ้องเหยื่อ นลินก้าวเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มหวานหยด ราวกับนางฟ้าที่เดินลงมาจากสวรรค์ "ศิลา... คุณดูเหนื่อยนะคะ คืนนี้เราไปหาที่เงียบๆ ดื่มไวน์กันดีไหมคะ นลินเตรียมไวน์รสเลิศที่คุณชอบไว้ให้แล้ว" เธอแนบกายชิดใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอจงใจใช้ทำให้ความหลังเก่าๆ ไหลเวียนเข้ามาในสมอง ศิลาหันมามองเธอ แววตาคู่นั้นอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขาเอื้อมมือไปโอบเอวบางของเธอไว้แน่น "ได้สิครับ... ผมเองก็รอเวลานี้มานานเหลือเกิน เวลาที่เราจะเคลียร์ทุกอย่างให้จบสิ้นเสียที" คำว่า 'จบสิ้น' ของศิลาทำให้นลินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็รีบกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม เธอพาเขาเดินไปยังห้องพักรับรองส่วนตัวที่จัดเตรียมไว้ รวิศเฝ้ามองภาพนั้นอยู่ห่างๆ พร้อมกับยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบอย่างผู้ชนะ ภายในห้องที่แสงไฟสลัวไกลจากเสียงดนตรี นลินรินไวน์ลงในแก้วคริสตัลสองใบ เธอแอบหยดสารพิษลงไปในแก้วของศิลาอย่างรวดเร็วและแนบเนียน ก่อนจะยื่นให้เขาด้วยมือที่มั่นคง "ดื่มสิคะ... เพื่ออนาคตของเราสองคน" นลินเอ่ยเสียงหวาน เธอเฝ้ามองศิลาด้วยลมหายใจที่แทบจะหยุดเต้น ศิลารับแก้วไป เขาจ้องมองของเหลวสีแดงเข้มในแก้วครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "นลิน... คุณรู้ไหมว่าทำไมคนเราถึงอยากแก้แค้น?" นลินขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ "คุณหมายความว่ายังไงคะ?" "เพราะความแค้นมันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปได้... แม้ว่าวิญญาณจะตายไปนานแล้วก็ตาม" ศิลาพูดจบ เขาก็ยกแก้วไวน์ขึ้นจรดริมฝีปาก แต่มือของเขากลับหมุนแก้วไปมาอย่างไม่รีบร้อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู พร้อมกับร่างของรวิศที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม "นลิน... เรื่องที่จัดการไว้เรียบร้อยหรือยัง?" "เรียบร้อยแล้วค่ะ... พี่ศิลาเขากำลังจะดื่มมันเดี๋ยวนี้" นลินตอบโดยไม่ละสายตาจากศิลา ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงและน่าขนลุก เขาหันไปมองรวิศที่ยืนอยู่ด้านหลัง "รวิศ... นายจำเรื่องที่ฉันเคยสอนนายได้ไหม เรื่องการแบ่งปัน?" รวิศขมวดคิ้ว "เรื่องอะไรของแก?" ศิลาลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเปลี่ยนแก้วไวน์ในมือตัวเองกับแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะของนลินในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด ก่อนจะยื่นแก้วนั้นให้รวิศ "ไวน์นี่รสชาติดีนะ... นายควรจะได้ลิ้มลองด้วยตัวเอง จะได้รู้ว่าผลลัพธ์ของการทรยศมันหอมหวานแค่ไหน" รวิศชะงักไป เขาเหลือบมองนลินด้วยความหวาดกลัว แต่นลินกลับหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอรู้ดีว่าในแก้วนั้นคืออะไร "นั่นมัน... อย่าดื่มนะรวิศ!" นลินร้องห้ามเสียงหลง แต่ทว่า... ในวินาทีที่รวิศลังเล เสียงปืนเก็บเสียงก็ดังขึ้นหนึ่งนัดจากมุมมืดของห้อง ร่างของรวิศทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนองเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซียราคาแพง ประตูห้องถูกเปิดออก พร้อมกับเมฆที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ศิลาเตรียมไว้ ศิลาเดินผ่านร่างที่ไร้วิญญาณของรวิศไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้านลินที่ตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ถูกลมพัด "เกมจบแล้วนลิน... ความแค้นที่เธอสั่งสมมาตลอดหลายปีนี้ วันนี้ฉันจะเป็นคนชำระมันเอง" ศิลาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูนลินที่ยืนแข็งทื่อ ก่อนจะยัดแผ่นกระดาษในมือเธอซึ่งเป็นหลักฐานการโอนเงินและคำสั่งฆ่าที่เธอเคยทำไว้ "แต่ก่อนที่จะไป... ฉันอยากให้เธอดูสิ่งที่อยู่บนหน้าจอโปรเจคเตอร์กลางงานเลี้ยงกาล่าตอนนี้เสียก่อน" นลินหันไปมองหน้าจอที่กำลังฉายภาพบันทึกวิดีโอสดๆ ของเธอที่กำลังสั่งการสังหารศิลาผ่านเครื่องดักฟังของเมฆ ทั้งงานเลี้ยงตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่ห้องนี้ผ่านกล้องวงจรปิด ทว่า ในขณะที่นลินกำลังจะกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง แสงไฟทั่วคฤหาสน์ก็ดับวูบลงสนิท พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ไม่ได้มาจากศิลา แต่ดังมาจากมุมมืดที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนอยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการล้างแค้นอันเข้มข้นนี้นะคะ!