การสูญเสียอำนาจ

“เซอไพรส์ไหมล่ะศิลา... น้องรัก” เสียงทุ้มต่ำของรวิศดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของศิลา เขาไม่ได้ถอยเพียงเพราะความกลัว แต่มันคือปฏิกิริยาตอบโต้ของสัญชาตญาณเมื่อเห็น 'ผี' ที่เขาส่งไปลงนรกด้วยมือตัวเองกำลังยืนยิ้มร่าอยู่ตรงหน้า ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความตื่นตระหนกไว้ใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยดังหน้ากากน้ำแข็ง เขาค่อยๆ ผ่อนหลังออกจากผนัง สายตาคมกริบกวาดมองรวิศตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มนั้น... รอยยิ้มที่เคยหลอกลวงเขามาตลอดชีวิต “นึกว่ามึงจะไปนอนเน่าอยู่ในคุกไปตลอดกาลเสียอีก รวิศ” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่าขนลุก “ออกมาได้เร็วกว่าที่คิดนะ หรือว่าคุกสมัยนี้มันกักขังคนสกปรกไม่ได้นาน” รวิศหัวเราะในลำคอ เขาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ศิลามากขึ้นจนแทบจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่กลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ “คุกน่ะเหรอ? สำหรับคนอย่างกู มันก็แค่โรงแรมที่มีรั้วกั้นนั่นแหละศิลา ความผิดพลาดของมึงคือการคิดว่าอำนาจที่มึงถือครองอยู่น่ะ มันมั่นคงนัก... ทั้งที่จริงๆ แล้วมันก็แค่ยอดพีระมิดที่วางอยู่บนกองทราย” ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง เมฆก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งของเขาจับกระบอกปืนที่ซ่อนอยู่ใต้สูทแน่น แต่เมื่อเห็นรวิศ เมฆกลับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบมองศิลาเป็นเชิงถาม “ไม่ต้องทำหน้าตื่นเต้นขนาดนั้น เมฆ” ศิลาเอ่ยโดยไม่หันไปมอง “แขกที่ไม่มีมารยาทคนนี้ เขากำลังจะไปที่ที่เขาควรอยู่แล้ว... ใช่ไหม รวิศ?” รวิศเลิกคิ้วมองทั้งคู่ด้วยแววตาดูแคลน “มึงมั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอ? ศิลา เอกสารทุกอย่างที่มึงพยายามโยงมาที่กู... มันหายไปหมดแล้ว และตอนนี้ คนที่กำลังจะถูกตรวจสอบ ไม่ใช่กู แต่เป็น ‘บริษัท’ ของมึงต่างหาก” ศิลาไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาเพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียว รอยยิ้มของรวิศที่เคยดูเหนือกว่าเริ่มสั่นคลอน เมื่อเขาสังเกตเห็นความนิ่งสงบที่ผิดปกติของศิลา “ทำไม? ตกใจเหรอที่เห็นกูไม่ดิ้นพล่านเหมือนหมาจนตรอก?” ศิลาขยับตัวเข้าหารวิศ รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้คนตรงหน้าต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “กูรู้ว่ามึงขโมยเอกสารพวกนั้นไปตั้งแต่วันแรกที่มึงก้าวเข้าบริษัทมา รวิศ... และกูก็รู้ด้วยว่ามึงต้องเอาไปให้ใคร” ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เสียงยางรถยนต์เบรกสนั่นดังลั่นหน้าตึกสำนักงาน ศิลาเดินไปที่หน้าต่างพลางเลิกม่านขึ้นเล็กน้อย ภาพของเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบกว่าสิบนายที่กรูเข้ามายังโถงล่างทำให้รวิศหน้าถอดสี “มึง... มึงทำอะไรลงไป!” รวิศกัดฟันกรอด พยายามจะพุ่งเข้าหาศิลา แต่เมฆไวกว่า เขาปรี่เข้ามาล็อกตัวรวิศไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดูกร้าว “เอกสารที่มึงขโมยไปน่ะรวิศ มันเป็นของปลอมที่กูจงใจทิ้งไว้ให้มึงเอาไปใช้เป็นหลักฐานเท็จเพื่อฟ้องร้องกู” ศิลาหันกลับมามองเพื่อนรักที่เคยไว้ใจด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “การปลอมแปลงเอกสาร การฟอกเงิน และการยักยอกทรัพย์ที่มึง ‘คิดว่า’ จะใช้โค่นกู... บัดนี้มันกลายเป็นหลักฐานมัดตัวมึงในข้อหาโกงมหาศาลเรียบร้อยแล้ว” “มึงมันสารเลว! ศิลา! มึงคิดว่ามึงจะจบเรื่องนี้ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ!” รวิศแผดเสียงลั่นดิ้นรนสุดแรง แต่เขาก็ถูกกดลงกับพื้นโดยเมฆที่ไม่ได้แสดงความเมตตาแม้แต่น้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังใกล้เข้ามาถึงหน้าห้อง รวิศถูกกระชากขึ้นมาและใส่กุญแจมือในจังหวะเดียวกับที่ประตูเปิดออก ใบหน้าของเขาที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นจนเส้นเลือดปูดโปน “จำไว้นะศิลา... เกมนี้มันยังไม่จบ! นลินไม่มีทางปล่อยมึงไว้แน่!” รวิศตะโกนทิ้งท้ายก่อนจะถูกลากตัวออกไป ศิลามองตามร่างนั้นด้วยสายตาที่ไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลย ทว่า ในขณะที่ศิลากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมฆที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับยื่นซองจดหมายสีดำสนิทให้เขา มือของเมฆสั่นเล็กน้อยจนผิดปกติ “คุณศิลาครับ... จดหมายฉบับนี้ถูกวางอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณ ในจังหวะที่รวิศก้าวเข้ามาในห้อง... ไม่มีใครเห็นเลยว่าใครเป็นคนเอามาวาง” ศิลาขมวดคิ้วแน่น เขารับซองจดหมายนั้นมาเปิดออก ข้างในมีเพียงภาพถ่ายใบเดียว... เป็นภาพของนลินที่ยืนอยู่ข้างๆ ใครบางคนในห้องขังที่รวิศเพิ่งจากมา โดยที่คนคนนั้น... คือตำรวจยศสูงที่เพิ่งเดินนำจับรวิศออกไปเมื่อครู่นี้เอง นี่ไม่ใช่ชัยชนะ แต่มันคือการเปิดประตูสู่กับดักที่ใหญ่กว่าเดิม! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้ศิลาในเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "เงียบแต่ฟาดเรียบ"