หน้ากากที่แตกละเอียด

"คุณกลับมาทำไม..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปยังร่างของชายสูงวัยที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและกลิ่นเขม่าปืน ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่สั่นเทาของนลิน เธอค่อยๆ ก้าวถอยหลัง ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยความอ่อนหวานดูซีดเผือดราวกับคนไร้วิญญาณ "ศิลา... ฟังฉันก่อนนะ มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด พ่อของเธอ... เขาคือคนที่ขัดขวางทุกอย่าง เขาเป็นคนเริ่มก่อนนะ!" ศิลาไม่ได้หันไปมองเธอ สายตายังคงจับจ้องที่ชายผู้เป็นพ่อ ความรู้สึกในอกมันตีรวนจนแยกไม่ออกระหว่างความโหยหาที่ถูกฝังกลบไปนานแสนนาน กับความโกรธแค้นที่ถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมฆที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ ก้าวเข้ามาแตะไหล่ศิลาเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ ทว่าศิลาสะบัดออกอย่างแรง ก่อนจะเดินตรงไปหานลินที่ตอนนี้พยายามจะคว้าแขนเขาไว้ "ไม่ใช่แบบที่ฉันคิดงั้นเหรอ?" ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนนลินต้องหยุดชะงัก "งั้นฉันขอย้อนถามหน่อยเถอะ นลิน... ในวันที่ฉันถูกฝังทั้งเป็นในกองเพลิงปีนั้น ใครเป็นคนปิดตายทางหนีออกทางทิศตะวันออก? ใครเป็นคนส่งรหัสผ่านผิดๆ เข้าไปในระบบรักษาความปลอดภัยของพ่อฉัน?" นลินตัวสั่นเทา เธอพยายามบีบน้ำตา "ฉันรักเธอมากนะศิลา... ที่ฉันทำไปเพราะฉันกลัวว่าถ้าเธอได้ครอบครองสมบัตินี้ เธอจะทิ้งฉันไป ฉันทำไปเพราะความรักที่มันมากเกินไปเท่านั้นเอง!" "ความรัก?" ศิลาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เขาเคยหลงใหลบัดนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียน "ความรักที่มีไว้เพื่อแทงข้างหลังคนอื่นเนี่ยนะ? น่าขำสิ้นดี" ศิลาควักแท็บเล็ตเครื่องจิ๋วออกมาจากกระเป๋าสูท นิ้วเรียวยาวกดเปิดหน้าจอโฮโลแกรมกลางอากาศ หลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลไปยังบัญชีลับในเกาะเคย์แมนปรากฏขึ้น พร้อมกับบันทึกเสียงการสนทนาระหว่างนลินกับรวิศเมื่อสามปีก่อน "รวิศอาจจะเป็นหมาที่เชื่องเท้า แต่เธอน่ะ... เป็นงูพิษที่รอจังหวะฉกถึงหัวใจเลยนะ" ศิลาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เข้มขึ้นด้วยความแค้น "ในบันทึกนี้ชัดเจนมากนะนลิน เธอเป็นคนวางแผนลอบสังหารพ่อฉันตั้งแต่วันที่เขาเริ่มระแคะระคายเรื่องธุรกิจผิดกฎหมายที่เธอทำร่วมกับรวิศ และที่สำคัญ... รถที่เกิดอุบัติเหตุวันนั้น เบรกไม่ได้พังเอง แต่มันถูกตัดสายโดยคนของเธอ" นลินอ้าปากค้าง ไร้คำแก้ตัวใดๆ จะเอื้อนเอ่ย หน้ากากหญิงสาวผู้ใสซื่อแตกละเอียดลงต่อหน้าต่อตา เธอพยายามจะชักปืนที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าสะพาย แต่เมฆเร็วกว่า เขาพุ่งเข้าล็อกแขนเธอไว้จนเสียงกระดูกข้อมือลั่นดังเปรี๊ยะ "อย่าทำอะไรโง่ๆ ตอนนี้เลยนลิน หลักฐานทั้งหมดฉันส่งให้ตำรวจและสำนักข่าวหลักหมดแล้ว" ศิลาหันหลังกลับไปหาพ่อของเขาที่เริ่มประคองตัวนั่งพิงผนัง "อ้อ... แล้วรวิศน่ะเหรอ? เขาไม่ได้มาช่วยเธอหรอกนะ เพราะตอนที่เธอพยายามใส่ร้ายฉันเมื่อกี้ เขาเพิ่งถูกจับกุมฐานฉ้อโกงและสมคบคิดฆาตกรรมอยู่หน้าคฤหาสน์นี่เอง" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก พ่อของศิลาเงยหน้าขึ้นมองลูกชายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาไอออกมาเป็นเลือดก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว "แกคิดว่าแกชนะแล้วเหรอศิลา... แกยังไม่รู้เลยว่าใครคือ 'บอสใหญ่' ที่แท้จริง" ศิลาชะงัก มือที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย "หมายความว่ายังไง?" "นลินไม่ใช่ตัวการ... เธอเป็นแค่เบี้ยที่ถูกเลี้ยงไว้ให้เป็นโล่กันกระสุน" ผู้เป็นพ่อแสยะยิ้มก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปที่ประตูบานหลังห้อง ซึ่งค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของคนที่ศิลาคิดว่าตายไปแล้วอีกคนหนึ่ง—คนที่เขาเคยไว้ใจที่สุดในฐานะพี่ชายร่วมสาบาน ร่างนั้นเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ศิลาต้องถอยหลังกรูไปติดผนัง "เซอไพรส์ไหมล่ะศิลา... น้องรัก" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ และเตรียมรับแรงกระแทกในตอนหน้าได้เลยค่ะ!