กวาดล้างรากฐาน

เสียงแฟ้มเอกสารตกลงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ปัก* สตั๊ดความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลรวิศให้แตกกระจายราวกับเศษแก้ว "นี่มันหมายความว่ายังไง!" รวิศตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและเรียบเฉยบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ ขณะที่ดวงตาสั่นระริกจ้องมองตัวเลขบนกระดาษแผ่นสุดท้าย บัญชีลับในต่างประเทศที่เขาใช้ซุกซ่อนทรัพย์สินจากการยักยอก 30 ปี บัดนี้ถูกอายัดจนเกลี้ยงเกลา สถานะทางการเงินของเครือข่ายธุรกิจมืดทั้งหมดกลายเป็นศูนย์ในเวลาเพียงไม่ถึงสิบนาที ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราตุรูปปั้นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมพินิจมองท่าทีดิ้นรนของอดีตเพื่อนสนิทด้วยความสมเพชเวทนา เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บดขยี้ประสาทสัมผัสของอีกฝ่ายจนแทบแหลกสลาย "แปลกใจเหรอคะรวิศ?" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เงินที่พวกคุณใช้ซื้อชีวิตคนในครอบครัวฉัน มันหอมหวานมากใช่ไหมคะ? แต่น่าเสียดาย... ของโจร ย่อมอยู่กับโจรได้ไม่นานหรอกนะ" เมฆ ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ของศิลา ขยับแฟ้มในมือเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ไม่ใช่แค่บัญชีลับหรอกครับคุณรวิศ... โครงข่ายฟอกเงินที่ฮ่องกง, หุ้นส่วนนอมินีในสวิสเซอร์แลนด์ และโกดังสินค้าหนีภาษีที่ใช้เป็นทุนสำรอง ถูกเจ้าหน้าที่เข้ายึดอายัดหมดแล้ว ในส่วนของหลักฐานทั้งหมด... ทางเราได้ส่งมอบให้กรมสอบสวนพิเศษเรียบร้อยแล้วเช่นกันค่ะ" รวิศเข่าอ่อนทรุดตัวลงนั่งกระแทกกับเก้าอี้ ความมั่นใจทั้งหมดที่สั่งสมมาหลายปีพังทลายลงในพริบตา เขานึกย้อนไปถึงความพยายามในการกำจัดศิลาเมื่อหลายปีก่อน ความโลภที่ครอบงำจนทำให้เขาและนลินร่วมมือกันฆ่าคนที่ไว้ใจที่สุดเพื่อฮุบสมบัติ แต่วันนี้... ทุกอย่างที่เคยแย่งชิงมา กลับถูกกระชากกลับไปอย่างไร้ความปรานี ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง นลินก้าวเข้ามาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างประณีตซีดเผือดไร้สีเลือด เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบ เธอพุ่งเข้ามาหาศิลาหมายจะคว้าแขนเขา แต่กลับถูกเมฆก้าวเท้าขวางเอาไว้ด้วยสายตาดุดัน "ศิลา! คุณช่วยพวกเราหน่อยเถอะนะ!" นลินเปลี่ยนแผนใช้น้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร "ที่เราทำลงไปทั้งหมด... ก็เพราะพวกเราถูกบีบนะ! รวิศเป็นคนบังคับฉัน... คุณจำความรักของเราไม่ได้แล้วเหรอคะศิลา? เราเคยรักกันมากนะ..." ศิลาหันมามองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรักสุดหัวใจ แววตาคู่สวยที่เคยคิดว่ามันคือความจริงใจ บัดนี้เป็นเพียงภาพสะท้อนของความเสแสร้งและตลบแตลง เขาไม่ได้รู้สึกโกรธแค้น ไม่มีความเสียใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชา "ความรักเหรอคะนลิน?" ศิลาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่น่ากลัวกว่าการตะโกนด่าทอเสียอีก "วันที่คุณใสยาพิษลงในแก้วน้ำให้พ่อแม่ฉันดื่ม คุณเคยพูดคำนี้ไหม? วันที่คุณเซ็นเอกสารโอนทรัพย์สินทั้งหมดให้รวิศในคืนที่ครอบครัวฉันตาย คุณนึกถึงความรักบ้างหรือเปล่า?" นลินสะอื้นฮัก เข่าทรุดลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อตระหนักว่าแผนการทั้งหมดไม่เคยรอดพ้นจากสายตาของศิลาเลยแม้แต่น้อย เครือข่ายที่ยิ่งใหญ่ เบื้องหลังที่ทรงอิทธิพล ทุกอย่างถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่รากฐาน รวิศที่นั่งเงียบมานาน กัดฟันกรอดด้วยความแค้น ดวงตาสดใสเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เขาควักปืนพกขนาดเล็กออกจากอกเสื้อด้วยความรวดเร็ว หันปากกระบอกปืนไปทางศิลากลางวงล้อมอย่างคนสิ้นไร้ไม้ตอก "ในเมื่อกูไม่เหลืออะไร... พวกมึงก็ต้องตายไปพร้อมกับกู!" *คลิก!* เสียงขึ้นลำกล้องดังขึ้นท่ามกลางความตกใจของทุกคน แต่นลินกลับกรีดร้องลั่นห้อง ทว่า... ไม่มีเสียงปืนลั่นไก รวิศเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อมือของเขาขยับไม่ได้ดั่งใจ ปลายกระบอกปืนสั่นเทา ก่อนที่ข้อมือของเขาจะถูกบางสิ่งพุ่งเข้ากระแทกอย่างแรงจนอาวุธหลุดจากมือ เมฆเคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่าความคิด เขายกเท้าถีบโต๊ะประชุมกระแทกเข้าที่หน้าอกของรวิศจนร่างกระเด็นไปกระแทกผนังห้องอย่างจัง สลบเหมือดคาที่ในวินาทีเดียว ศิลายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนี๊ยบกริบ ก้าวเข้าไปยืนมองรวิศที่นอนหมดสติ และนลินที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายแทบเท้า "กวาดล้างรากฐาน... มันยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับพวกคุณ" ศิราก้มลงกระซิบข้างหูนลินด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าเยือกเย็นราวกับเสียงจากขุมนรก "เพราะสิ่งที่ฉันจะทำต่อไปนี้ คือการทำให้พวกคุณไม่มีแผ่นดินจะกลบหน้า... ตลอดไป" ในจังหวะที่ศิลาหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องประชุมที่บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพังทางธุรกิจ เสียงปรบมือเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณระเบียงด้านนอก *แปะ... แปะ... แปะ...* ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเท้าออกมาจากเงาแสง พร้อมรอยยิ้มปริศนาที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองศิลาด้วยความท้าทาย "ฝีมือเยี่ยมมากครับคุณศิลา... แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปอย่างหนึ่งนะ ว่ายังมี 'บัญชีเงา' อีกหนึ่งเล่มที่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของคุณ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันศัตรูไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!