"อย่าขยับ... ใครขยับก่อน ฉันจะเจาะกะโหลกมันเดี๋ยวนี้!"
เสียงตะคอกแหบพร่าของรวิศดังแทรกความมืดมิดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นคาวดินปืนตลบอบอวลอยู่ในอากาศแทนที่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เคยฟุ้งกระจายในงานเลี้ยง ศิลาที่อาศัยจังหวะชุลมุนถอยไปหลบอยู่หลังเสาหินอ่อนขนาดยักษ์ สองตาหรี่มองผ่านความมืด เห็นเพียงเงาร่างตะคุ่มที่กำลังกระสับกระส่ายด้วยความหวาดระแวง
เขารู้ดีว่ากระสุนนัดเมื่อครู่นี้ไม่ได้มาจากฝีมือเขา แต่เป็น 'ของขวัญ' ที่เขาวางแผนเตรียมไว้ให้สุนัขที่พยายามกัดกันเอง
"รวิศ! นายบ้าไปแล้วหรือไง! ปืนในมือแกมันลั่นออกมาเองไม่ใช่หรือไงวะ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทของรวิศตะโกนสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อย่าเอาปืนมาจ่อหน้าฉัน! ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!"
"โกหก! เมื่อกี้แกยืนอยู่ใกล้จุดที่ฉันวางแผนไว้ที่สุด แล้วใครอีกล่ะที่พยายามจะฉกชิงตำแหน่งผู้นำไปจากฉัน!" รวิศคำราม เสียงฝีเท้าที่ก้าวย่ำบนพื้นพรมดังสลับกับเสียงหอบหายใจอย่างคนเสียสติ ความกดดันที่ศิลาสะสมไว้ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเริ่มส่งผล นลินที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากศิลาเท่าไรนักขยับตัวอย่างระแวดระวัง เสียงเครื่องประดับเพชรที่กระทบกันเบาๆ ในความมืดคือเป้าหมายที่ศิลาจับจ้องอยู่
ศิลาหยิบเศษแก้วจากแก้วแชมเปญที่ตกแตกบนพื้นขึ้นมา เขากรีดนิ้วเบาๆ เพื่อกะระยะ ก่อนจะดีดเศษแก้วนั้นกระทบกับแจกันเซรามิกที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
*เพล้ง!*
"มันอยู่ทางนั้น! ยิงมันเลย!" รวิศแผดเสียงลั่นพร้อมลั่นไกปืนเข้าใส่ทิศทางที่ได้ยินเสียงทันที แสงไฟจากปากกระบอกปืนสว่างวาบขึ้นเป็นระยะ เผยให้เห็นนลินที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะล้มตัวลงกลิ้งหลบลูกกระสุนที่เฉียดแก้มเธอไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร
"รวิศ! นี่ฉันเอง นลินนะ! แกเสียสติไปแล้วหรือไง!" นลินกรีดร้อง แต่ในความมืดที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสัญชาตญาณสัตว์ป่า ความเป็นคนของพวกมันได้มลายหายไปหมดสิ้นแล้ว
ศิลาขยับยิ้มมุมปาก ความเย็นชาในแววตาฉายชัดในเงามืด เขาค่อยๆ เดินย่องไปหาเมฆที่ยืนนิ่งอยู่ในจุดนัดพบ มือหนาของเมฆแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ เป็นสัญญาณว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน
"พวกมันเริ่มกัดกันเองแล้วครับนาย" เมฆกระซิบข้างหู "อีกไม่เกินสองนาที ความอดทนของพวกมันจะขาดผึง"
"ปล่อยให้พวกมันซัดกันให้เละ" ศิลาตอบเสียงเรียบ "คนทรยศไม่สมควรได้ตายด้วยน้ำมือของฉัน... พวกมันต้องตายด้วยน้ำมือของพวกเดียวกันเอง มันถึงจะสาสมกับความไว้ใจที่มันเคยพังทลายลง"
ท่ามกลางความโกลาหล เสียงปืนดังขึ้นอีกสามนัดซ้อน คราวนี้ไม่ใช่เสียงตะโกนด่าทอ แต่เป็นเสียงร่างที่ทรุดลงกองกับพื้น ตามด้วยเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความแค้นของลูกน้องรวิศ "แก... แกคิดจะฆ่าปิดปากฉันงั้นเหรอ รวิศ!"
ศิลาขยับตัวออกห่างจากเสาหิน เขาเห็นนลินพยายามคลานไปที่ประตูทางออก มือของเธอสั่นเทาจนกำกระเป๋าถือแน่น เขารู้ดีว่าเธอกำลังจะทำอะไร—เธอมีปืนพกขนาดจิ๋วซ่อนอยู่ในนั้น และเธอกำลังจะเป่าหัวคนที่ขวางทางเธอเพื่อเอาตัวรอด
เขาตัดสินใจก้าวออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจงใจให้ได้ยินดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ทำให้นลินชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นมองผ่านความมืดที่เริ่มจางลงเมื่อมีแสงไฟฉุกเฉินจากภายนอกสาดส่องเข้ามา
"ใคร..." นลินถาม เสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกลัว
ศิลาไม่ตอบ เขาเพียงแค่เดินผ่านเธอไปช้าๆ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาลอยปะทะจมูกเธอ มันคือน้ำหอมที่เธอเคยซื้อให้เขาในวันครบรอบปีแรก ก่อนที่เขาจะกลายเป็น 'ศพ' ที่ถูกพวกเขาสั่งเก็บ
"ศิลา?" นลินพึมพำ ชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากของเธอราวกับคนละเมอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความสยดสยองเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เธอเพิ่งฝังลงในหลุมศพไปเมื่อปีก่อนกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า
ศิลาหยุดฝีเท้าลงช้าๆ เขาหันกลับมามองนลินด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจนน่าขนลุก มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งออกมา—มันคือสร้อยที่เขาเคยให้เธอ และเธอก็ทิ้งมันไว้ในหลุมศพของเขาในวันนั้น
เขาปล่อยสร้อยลงบนพื้นตรงหน้าเธอ เสียงโซ่กระทบพื้นดังชัดเจนท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสลับกันไปมาในมุมมืดของห้อง
"ของที่เธอทิ้งไว้... วันนี้ฉันเอามาคืนให้ถึงที่" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว "รวมถึงหนี้แค้นทุกอย่างที่เธอกับรวิศเคยก่อไว้... เตรียมตัวรับดอกเบี้ยให้ดี"
นลินตัวสั่นเทา พยายามจะยกปืนขึ้น แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่หนักแน่นกว่าเดิมกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาจากประตูฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่รวิศ และไม่ใช่ลูกน้องคนไหนของมัน แต่เป็นเงาของชายสูงวัยที่ควรจะอยู่ในโรงพยาบาลในสภาพที่เป็นอัมพาต
เงาร่างนั้นหยุดลงตรงกลางห้อง แสงไฟฉุกเฉินเผยให้เห็นใบหน้าที่เหี่ยวย่นแต่แฝงไปด้วยความอำมหิตที่นลินรู้จักดี—พ่อของเธอเอง!
"แก... แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!" นลินหวีดร้องด้วยความสับสนขีดสุด ขณะที่พ่อของเธอยกปืนขึ้นเล็งมาที่ศิลา แต่แล้วปากกระบอกปืนนั้นกลับหันขวับมาที่นลินแทน!
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในแผนล้างแค้นอันดุเดือดนี้นะคะ!
เพลิงแค้นข้ามภพ: แผนพิฆาตคนทรยศล้างตระกูล•ตอนที่ 23
ความหวาดระแวงในกลุ่มโจร
ผลงานโดย เงียบแต่ฟาดเรียบ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เงียบแต่ฟาดเรียบ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เพลิงแค้นข้ามภพ: แผนพิฆาตคนทรยศล้างตระกูล นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!