อาสาสมัครแห่งความตาย

“ถ้าคุณกล้าสาบานต่อหน้าสุสานของครอบครัวผมว่า ‘ไม่รู้เรื่อง’ เกี่ยวกับเอกสารโอนหุ้นฉบับนั้น ผมก็จะเชื่อคุณ... นลิน” เสียงของศิลาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าในห้องโถงที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง คำพูดนั้นกลับบาดลึกลงไปในความรู้สึกของผู้ฟังราวกับคมมีดที่กรีดลงบนผ้าไหมราคาแพง นลินสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววใสซื่อสั่นระริก ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้ดูเจ็บปวดและขุ่นเคืองในเวลาเดียวกัน เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา น้ำตาเอ่อคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร “ศิลา... คุณกำลังดูถูกความรักของเราเพียงเพราะเศษกระดาษพวกนั้นเหรอคะ? เรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวคุณ ฉันเองก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าคุณเลยนะ” ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเดินช้าๆ ไปรอบห้อง แสงสลัวจากโคมไฟคริสตัลตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา ทำให้เงาที่ทาบลงบนผนังดูราวกับปีศาจที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อ เขาหยุดลงที่หน้าตู้โชว์เก่าแก่ แล้วหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา—รูปที่รวิศ นลิน และเขา เคยยืนถ่ายร่วมกันในวันจบการศึกษา ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งความโลภเริ่มกัดกินความสัมพันธ์นั้น “น่าแปลกนะคะ” ศิลาเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางใช้นิ้วลูบไปบนกรอบรูป “เอกสารชุดนั้นถูกลงลายเซ็นที่สำนักกฎหมายในเครือของตระกูลคุณ และคนที่เบิกตัวมันออกมาก็คือ ‘อาสาสมัคร’ ที่คอยดูแลเอกสารการกุศล... ซึ่งถ้าฉันจำไม่ผิด คนคนนั้นคือน้องชายของคนขับรถบ้านคุณไม่ใช่เหรอคะนลิน?” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความกดดันเริ่มหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก นลินชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด เธอพยายามคุมสติ แต่การที่ศิลาขุดคุ้ยลงไปถึงรายละเอียดระดับรากหญ้าเช่นนั้น มันไม่ใช่แค่การสงสัย แต่มันคือการที่เขากุมหลักฐานบางอย่างไว้ในมือแล้ว “ศิลา... คุณกำลังจะบอกว่าฉันอยู่เบื้องหลังการทุจริตพวกนี้งั้นเหรอ? คุณบ้าไปแล้ว!” นลินขึ้นเสียงพลางก้าวถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะจนแจกันดอกไม้สั่นไหว ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับเต็มไปด้วยความสมเพช เขาเดินเข้าไปใกล้นลินจนระยะห่างเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เธอใช้ประจำทำให้นึกถึงความหลัง แต่มันก็เป็นกลิ่นเดียวกับที่ทำให้นึกถึง ‘กลิ่นคาวเลือด’ ของคืนวันที่เขาต้องสูญเสียทุกอย่าง “ผมยังไม่ได้พูดคำว่า ‘ทุจริต’ ออกมาเลยนะนลิน” ศิลาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความเยือกเย็น “แต่ดูเหมือนคุณจะเดาถูกได้แม่นยำเหลือเกินนะ... หรือว่าคุณรู้อยู่แล้วว่าอาสาสมัครคนนั้น กำลังจะ ‘มอบตัว’ กับผมในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้?” นลินตัวแข็งทื่อ ใบหน้าที่เคยขาวนวลกลับซีดเผือดเหมือนกระดาษ เธอเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความพิรุธที่พยายามซ่อนเร้นเริ่มพังทลายออกมาทางสายตาที่ล่อกแล่ก เธอไม่ได้กลัวความผิด แต่เธอ ‘กลัว’ ว่าความลับที่กุมไว้นั้นจะถูกเปิดเผยก่อนที่แผนการยึดครองอำนาจเบ็ดเสร็จของรวิศจะสำเร็จ “คุณโกหก...” นลินเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นภาษา “เขาไม่มีทางทรยศฉัน... เขาไม่มีวัน!” “งั้นเหรอ?” ศิลาถอยหลังออกมา กอดอกมองหญิงสาวที่เขาเคยรักสุดหัวใจด้วยสายตาว่างเปล่า “ถ้าเขาไม่ทรยศคุณ แล้วทำไมตอนนี้... โทรศัพท์ของคุณถึงมีข้อความแจ้งเตือนจากสำนักกฎหมายส่งมาถี่ยิบขนาดนั้นล่ะ? ตั้งแต่เราเริ่มคุยกันน่ะ” นลินก้มลงมองกระเป๋าถือของตัวเองที่วางอยู่บนโซฟาโดยสัญชาตญาณ—นั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของเธอ ศิลาไม่ได้มองโทรศัพท์เลย แต่การที่นลินก้มลงไปมองมันด้วยความตื่นตระหนก ก็เท่ากับเป็นการยอมรับโดยดุษณีว่า ‘มีบางอย่าง’ อยู่ในนั้นจริงๆ “เกมนี้มันจบตั้งแต่คุณเริ่มคิดจะเล่นกับความไว้ใจของผมแล้ว นลิน” ศิลาหันหลังเดินไปที่ประตูห้อง ทิ้งให้นลินยืนสั่นเทาอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง “เตรียมตัวให้ดีล่ะ เพราะอาสาสมัครคนนั้นไม่ได้มาหาผมคนเดียว... แต่เขามาพร้อมกับหมายจับที่ชื่อของคุณ และผู้ร่วมขบวนการที่อาจจะพุ่งเป้าไปที่ใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้” นลินทรุดลงนั่งกับพื้น หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา แต่ยังไม่ทันที่หน้าจอจะสว่างขึ้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากด้านนอก รวิศก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่ในมือเขากลับถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่คุ้นตา—ซองเอกสารที่ควรจะอยู่ที่สำนักกฎหมาย “ศิลาบอกอะไรคุณไปบ้าง นลิน?” รวิศถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่แพ้กัน ก่อนจะหันไปทางประตูห้องโถงที่มืดมิด “หรือว่าคุณคิดจะ ‘กำจัด’ พยานคนสำคัญทิ้ง เหมือนที่ผมกำลังจะทำกับ ‘เพื่อนรัก’ ของเรา?” เงาร่างของชายคนหนึ่งที่ดูคุ้นตาปรากฏขึ้นที่ประตู เขาคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘เมฆ’ มือขวาของศิลาที่บัดนี้กลับทำสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความจงรักภักดีที่เคยมีมาตลอด และในมือของเมฆ... คือปืนที่เล็งตรงไปที่แผ่นหลังของศิลาที่กำลังเดินลับตาไป! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการหักเหลี่ยมเฉือนคมในครั้งนี้นะคะ!