แผนซ้อนแผน

“ดื่มให้แก่ความทรงจำของเราสิคะ... ศิลา” น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เคยเป็นดั่งน้ำทิพย์ชโลมใจ กลับกลายเป็นอาวุธเคลือบยาพิษในความรู้สึกของศิลา นลินวางแก้วไวน์คริสตัลลงตรงหน้าเขา นิ้วเรียวสวยของเธอจงใจลากผ่านหลังมือเขาเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศในห้องรับรองส่วนตัวที่เงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ศิลาเหลือบมองไวน์สีแดงเข้มในแก้ว มันดูนวลตาและชวนหลงใหล แต่เขารู้ดีว่าภายในของเหลวนั้นมี ‘ของขวัญ’ ชิ้นพิเศษที่นลินตั้งใจมอบให้เขาเพียงคนเดียว “คุณดูแปลกไปนะนลิน” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก “ปกติคุณไม่ค่อยใจดีขนาดนี้หรอก โดยเฉพาะหลังจากที่เรารู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อมูลลับของบริษัทให้ทางคู่แข่ง” นลินชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง เธอหมุนตัวมานั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังตัวหรู เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่ดูจงใจยั่วยวน “เราต่างก็ทำเพื่อความอยู่รอดไม่ใช่หรือคะ? อย่าโยนความผิดให้กันเลยนะ ดื่มสิ... เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าคุณยังไว้ใจฉันอยู่” ศิลาไม่ได้หยิบแก้วขึ้นมา แต่เขากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขาเคยเชื่อว่าบริสุทธิ์หมดจด ในใจเขากำลังนับจังหวะการเต้นของหัวใจนลินที่เริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย ความกลัว... ความประหม่า... หรือว่าความตื่นเต้นที่จะได้เห็นเขาจบชีวิตลงกันแน่? “ถ้าฉันดื่มแล้วคุณจะสารภาพความจริงทั้งหมดใช่ไหม?” ศิลาถามพลางขยับกายเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธออบอวลไปทั่วบริเวณ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ “ดื่มก่อนสิคะ แล้วฉันจะบอกทุกอย่างที่คุณอยากรู้” นลินเร่งเร้า มือของเธอขยับไปหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมาแล้วชนเบาๆ กับแก้วของเขา เสียงแก้วกระทบกันดังกังวานก้องในความเงียบ ศิลายกแก้วขึ้นจรดริมฝีปาก เขาแสร้งทำเป็นจิบช้าๆ แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับกวาดมองไปทั่วใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า นลินกลั้นหายใจ ลุ้นระทึกราวกับสัตว์ร้ายที่รอคอยเหยื่อเดินเข้ากับดัก แต่ทว่า... ศิลาไม่ได้กลืนมันลงไป เขากลับวางแก้วลงที่เดิมด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิท “รสชาติมันเปลี่ยนไปนะ” เขาเปรยพลางยักไหล่ “เหมือนจะมีอะไรแปลกปลอมในนี้... หรือว่าคุณใส่ ‘ความปรารถนาดี’ ลงไปมากเกินไปหน่อย?” ใบหน้าของนลินเปลี่ยนสีไปในฉับพลัน เธอพยายามฝืนยิ้ม “คุณพูดอะไรน่ะศิลา ไวน์ขวดนี้ฉันอุตส่าห์...” “อุตส่าห์ผสมสารสกัดจากดอกลีลาวดีพิษเพื่อหวังจะให้หัวใจฉันหยุดเต้นช้าๆ ใช่ไหม?” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “น่าเสียดายนะที่คุณลืมไปว่า ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ ฉันไปพบใครมาบ้าง” ศิลาหยิบยาเม็ดสีขาวขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะกลาง นลินตาค้างเมื่อเห็นยาเม็ดนั้น มันคือ ‘ยาต้านพิษ’ ชนิดเดียวกับที่เธอกำลังใช้ เขาเตรียมตัวมาอย่างดีเยี่ยมเสมอ “คุณ... คุณรู้?” “ฉันรู้ตั้งแต่วันที่คุณเริ่มติดต่อกับรวิศแล้วนลิน” ศิลาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก “ขอบคุณนะที่ช่วยแสดงให้เห็นว่า ในโลกของคนที่หักหลังกัน ความรักมันก็แค่เศษกระดาษที่จุดไฟเผาได้ง่ายๆ” ศิลายื่นมือไปหยิบแก้วไวน์ของนลินขึ้นมา แล้วบรรจงหย่อนยาเม็ดสีขาวลงไปต่อหน้าต่อตาเธอ “ดื่มสิคะ นลิน ในเมื่อคุณเป็นคนเตรียมของขวัญไว้ให้ฉันแล้ว ก็คงไม่รังเกียจที่จะต้องรับมันไว้เองบ้าง... ใช่ไหม?” นลินตัวสั่นเทา เธอพยายามจะลุกหนี แต่ศิลาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกของเธอแทบหัก “ปล่อยนะศิลา! คุณไม่มีทางทำแบบนี้กับฉันได้!” เธอแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแรง รวิศก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่ามือของเขากำปืนที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทแน่น เขามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความพึงพอใจก่อนจะแสยะยิ้ม “แผนซ้อนแผนสินะศิลา... นายฉลาดเสมอ แต่นายลืมไปอย่างหนึ่ง” รวิศเอ่ยพลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่ศิลา “นายไม่ได้มีแค่เราสองคนที่ต้องสู้ด้วย ในห้องนี้ยังมี ‘แขกพิเศษ’ ที่นายคาดไม่ถึงอยู่อีกคน” ศิลาหรี่ตาลง เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ด้านหลังของโซฟา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนกำลังเดินออกมาจากมุมมืด... คนที่ศิลาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจหักหลังทุกคนเพื่ออำนาจ นั่นคือ เมฆ... มือขวาที่ไว้ใจที่สุดของเขา กำลังถือกระบอกปืนจ่อมาที่ท้ายทอยของศิลา! “ขอโทษครับคุณศิลา” เมฆเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล “รวิศให้ราคาที่สูงกว่าความภักดีที่ผมมีให้คุณตั้งนานแล้ว” เงียบแต่ฟาดเรียบขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการล่มสลายของความไว้ใจในบทนี้อย่างใจจดใจจ่อนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ