ความภักดีของเมฆ

“กติกาของเกม... คุณเป็นคนกำหนดเองไม่ใช่หรือคะ คุณศิลา?” นลินเหยียดยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษนั้นส่งตรงไปยังชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวดั่งรูปปั้นหินอ่อน ศิลาไม่ตอบโต้ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองร่างสูงวัยที่ยืนอยู่ข้างกายนลิน—ชายผู้ที่เขาควรจะฝังศพไปเมื่อสิบปีก่อน พ่อของเขา... คนที่เขาทั้งรักและชิงชัง กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองคนแปลกหน้า “พ่อไม่ได้ตายในกองเพลิง” ศิลาแค่นเสียง ความเงียบงันในห้องโถงกว้างกดดันจนแทบหยุดหายใจ “พ่อแค่เปลี่ยนฝั่งไปยืนข้างคนที่ทำลายครอบครัวเราสินะคะ” ชายชราเพียงแค่พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ มือที่กร้านโลกยกขึ้นเป็นสัญญาณ พริบตาเดียว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำก็ดังก้องมาจากทุกทิศทาง รวิศที่แอบซุ่มอยู่มุมมืดก้าวออกมาพร้อมกับอาวุธในมือ เขาหัวเราะร่วนอย่างผู้ชนะ “ผิดแล้วศิลา... พ่อของแกไม่เคยเลือกฝั่ง เขาแค่เลือกคนที่จะจ่ายเงินให้สูงกว่า และตอนนี้นลินคือผู้ที่ถือครองทุกอย่าง” ศิลายังคงนิ่งสงบ ทว่าในความสงบนั้นคือพายุที่กำลังก่อตัว มือของเขาขยับไปแตะที่ปลอกมีดพกใต้สูทอย่างแผ่วเบา แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปสู่การนองเลือด เมฆ—ชายผู้เงียบเชียบมาตลอดทาง—กลับก้าวขึ้นมาขวางหน้าศิลาเอาไว้ “คุณศิลา ถอยไปข้างหลังค่ะ” เมฆเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาของเขากลับวาวโรจน์ด้วยความเด็ดเดี่ยว “เมฆ อย่าโง่... นายรู้ว่าถ้าทำแบบนี้จะเกิดอะไรขึ้น” ศิลาเตือน เสียงของเขาเริ่มมีความสั่นไหวเล็กน้อย เมฆไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปลดกระดุมสูทออก โยนมันทิ้งไปข้างหลัง ก่อนจะคว้าปืนพกคู่ใจออกมาจากเอว เขาหันมาสบตาศิลานิ่ง สายตาคู่นั้นมีความหมายมากมายเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด มันคือคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ตั้งแต่วันที่ศิลาช่วยชีวิตเขาจากกองขยะในตลาดมืด “ชีวิตนี้ผมเป็นของคุณมานานแล้วครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ชีวิตนี้เป็นของคุณมานานแล้ว” เมฆเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อนึกถึงคำสั่งนักเขียน “ชีวิตนี้เป็นของคุณมานานแล้วนะคะ ถ้าต้องมีใครสักคนในคืนนี้ที่ต้องไม่ได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง ให้เป็นผม... ไม่ใช่คุณ” “ถอยออกมาเดี๋ยวนี้เมฆ!” ศิลากระชากเสียง แต่มันสายไปเสียแล้ว เมฆพุ่งตัวเข้าหาศัตรูทันทีราวกับเสือโคร่งที่หลุดจากกรง เขารัวกระสุนใส่ลูกน้องรวิศอย่างแม่นยำ ทุกนัดคือความตาย ทุกย่างก้าวคือความภักดี นลินกรีดร้องสั่งให้คนรุมเข้ามา เมฆถูกรุมล้อมด้วยชายฉกรรจ์นับสิบ แต่มือขวาผู้ซื่อสัตย์กลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาใช้ไหล่กระแทกชายคนหนึ่งจนเซ ก่อนจะใช้ปืนตบเข้าที่ขมับอีกคนจนสลบไป ทว่า ในจังหวะที่เมฆเผลอ รวิศก็ฉวยโอกาสชักปืนขึ้นเล็งไปที่หัวใจของศิลาที่ยืนอยู่ห่างออกไป “ตายซะ!” เมฆเห็นเหตุการณ์นั้นในวินาทีที่วิกฤตที่สุด เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากทิ้งปืนในมือแล้วพุ่งเข้าเอาตัวบังวิถีกระสุนของรวิศไว้ด้วยร่างกายของเขาเอง! *ปัง!* เสียงปืนดังกึกก้องกัมปนาท ร่างของเมฆเซถลาไปข้างหน้า ล้มลงในอ้อมแขนของศิลาที่พุ่งเข้ามาประคองไว้ทันท่วงที เลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากกลางอกของเมฆย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวของศิลาจนกลายเป็นสีเลือด “เมฆ!” ศิลาตะโกนเรียก เสียงนั้นแตกพร่า นัยน์ตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความร้าวราน เมฆไอออกมาเป็นเลือด สายตาของเขาเริ่มพร่าเลือน เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะมือของศิลาที่กุมแผลเขาไว้แน่น “อย่า... อย่าทำหน้าเศร้าเลยนะคะ... แผนของนาย... ยังไม่จบ... อย่าให้... การเสียสละของผม... ต้องสูญเปล่า...” นลินมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาของนางไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย “รอยร้าวเริ่มปรากฏแล้ว... พ่อคะ จัดการที่เหลือให้เรียบร้อยทีค่ะ” พ่อของศิลาขยับก้าวเข้ามาใกล้ มือของเขาคว้าปืนขึ้นมาจากพื้น แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เหนี่ยวไกใส่ศิลาที่กำลังประคองเมฆอยู่บนพื้นนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลังของคฤหาสน์... ไม่ใช่เสียงของรวิศ และไม่ใช่เสียงของนลิน แต่เป็นเสียงของกองกำลังที่ศิลาซุ่มซ่อนไว้เป็นไพ่ตายสุดท้าย! ทว่าสิ่งที่ทำให้ศิลาต้องเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า ไม่ใช่การปรากฏตัวของคนของเขา... แต่เป็นสิ่งที่ชายชราที่เป็น "พ่อ" ของเขาควักออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอก แล้ววางลงบนอกของเมฆที่นอนหายใจรวยริน มันคือเหรียญตราสัญลักษณ์ลับขององค์กรที่ไม่มีใครเคยรู้จัก... เหรียญตราที่ศิลาเคยเห็นแค่ในภาพถ่ายเก่าๆ ของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดที่เขาเคยตามล่ามาตลอดชีวิต “ดีใจด้วยนะศิลา... ที่แกปกป้องคนที่แกคิดว่าเป็นมิตรได้จนวินาทีสุดท้าย” พ่อของเขากระซิบด้วยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมที่สุด “แต่ความจริงก็คือ... เมฆคนนี้แหละ คือคนที่ส่งพิกัดบ้านของแกให้ฉันเมื่อสิบปีก่อน ในคืนที่ไฟไหม้!” ศิลาชะงักงัน หัวใจราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เขาก้มมองร่างในอ้อมแขนที่กำลังสั่นเทา... เมฆไม่ได้แค่เอาตัวมาบังกระสุนเพื่อปกป้องเขา แต่นี่คือจุดจบของแผนการที่เขายังมองไม่เห็นเบื้องลึกเบื้องหลังทั้งหมด! เงียบแต่ฟาดเรียบ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดที่นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดค่ะ