เปลี่ยนตัวคนคุมเกม

“ถ้าคิดว่าการยักยอกเงินส่วนต่างผ่านบริษัทเชลล์คอมพานีจะทำให้ฉันไม่รู้ คุณก็น่าจะลองทบทวนดูใหม่นะคุณสมศักดิ์... ว่าเงินที่เหลือติดบัญชีของคุณในตอนนี้ มันพอที่จะเป็นค่ารักษาพยาบาลให้ลูกชายคุณที่โรงพยาบาลเอกชนนั่นได้กี่วัน” ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ในห้องทำงานที่เงียบกริบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะตกกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นเพียงซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูธรรมดาที่สุดในโลก ฝั่งตรงข้าม สมศักดิ์ หัวหน้าฝ่ายบัญชีที่ร่วมงานกับบริษัทมานานหลายปี ใบหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทา เหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดพรายตามไรผม มือที่วางอยู่บนหน้าขาของเขาสั่นระริกจนปิดไม่มิด “ผม... ผมไม่ได้... คุณศิลาครับ ผมแค่...” “ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าใช้คำนั้นกับผม” ศิลาขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความรู้สึก “เราตกลงกันไว้ชัดเจนตั้งแต่วันแรกที่ผมก้าวเข้ามาที่นี่ ว่าในอาณาจักรของผม... ความภักดีมีค่าเท่ากับลมหายใจ แต่ถ้าใครเลือกที่จะทรยศ... ลมหายใจนั้นก็ควรจะหมดไปพร้อมกับตำแหน่งงาน” เมฆ ซึ่งยืนกอดอกอยู่ข้างประตู ขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย แววตาดุดันของเขาจับจ้องไปยังสมศักดิ์ราวกับเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ “รวิศสัญญาว่าจะช่วยผม... เขาบอกว่าเขาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยถ้าผมดึงเงินกองทุนนั่นออกมา!” สมศักดิ์โพล่งออกมาด้วยความสติแตก ความกลัวตายเอาชนะความยำเกรงที่มีต่อรวิศไปหมดสิ้น ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันเป็นเสียงที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก “รวิศน่ะหรือ? คนที่แม้แต่รอยนิ้วมือของตัวเองยังไม่ยอมทิ้งไว้ในเอกสารสกปรกพวกนี้ เขาสัญญาอะไรกับคุณไว้บ้างล่ะ? เงินก้อนโต? ความปลอดภัย? หรือแค่การผลักคุณไปรับกระสุนแทนเขาในวันที่ผมเริ่มลงมือจัดการหนอนบ่อนไส้อย่างจริงจัง?” ศิลาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เลื่อนภาพถ่ายที่แสดงเส้นทางการเงินหลักฐานมัดตัวที่โยงใยไปถึงห้องทำงานของรวิศได้อย่างชัดเจน แม้จะไม่มีลายเซ็น แต่ร่องรอยดิจิทัลเหล่านั้นคือกับดักที่ศิลาจงใจขุดไว้ให้พวกมันก้าวลงมาเอง “นลินไม่ได้บอกคุณเหรอว่าเกมนี้ใครเป็นคนคุม?” ศิลาเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของสมศักดิ์ “เธอฉลาดพอที่จะไม่เอาตัวเข้ามาเกลือกกลั้วกับคนชั้นต่ำอย่างพวกคุณ แต่เธอก็ใจดีพอที่จะส่งรายชื่อของทุกคนให้ผม... เพื่อแลกกับการที่ผมจะยอมให้เธอมีที่ยืนในบริษัทนี้ต่อไปอีกสักพัก” สมศักดิ์ทรุดฮวบลงกับพื้น ความหวังสุดท้ายพังทลายลงเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกใช้เป็นเบี้ยที่พร้อมจะถูกทิ้งในทุกเมื่อ “เมฆ จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอยให้รวิศเอาไปใช้เป็นข้ออ้างเล่นงานผมได้” ศิลาออกคำสั่งสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปยังแสงไฟของเมืองเบื้องล่าง “ส่วนคุณสมศักดิ์... ผมไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดจะเอาชีวิตคุณ แต่จากนี้ไป ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณจะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก เพราะข้อมูลที่คุณถืออยู่ มันมีค่ามากเกินกว่าจะให้คนอย่างคุณไปป่าวประกาศข้างนอก” “คุณจะทำอะไร!” สมศักดิ์กรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก “ส่งเขาไปที่ ‘เซฟเฮาส์’ ของเรา” ศิลาหันกลับมา แววตาของเขาว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “ถ้าเขาให้รายชื่อคนที่เหลือทั้งหมดที่รับเงินจากรวิศ รวมถึงแผนการที่พวกมันจะเล่นงานผมในงานเลี้ยงการกุศลสัปดาห์หน้า... ผมอาจจะพิจารณาให้ลูกชายเขาได้รับทุนรักษาพยาบาลจนจบการรักษา” เมฆพยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะลากตัวสมศักดิ์ออกไปทิ้งให้ห้องทำงานกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ศิลาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดลิ้นชักหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งขึ้นมา ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่นลินเป็นคนส่งมาปรากฏอยู่บนหน้าจอ *‘คืนนี้ที่คลังสินค้าเก่า หกโมงเย็น รวิศจะนัดพบกับคนของกลุ่มอิทธิพลมืด เพื่อจ้างวานนักฆ่ามือหนึ่ง... อย่าลืมเตรียมเซอร์ไพรส์ให้เขาล่ะ’* ศิลาแสยะยิ้มที่มุมปาก มือเรียวยาวสวมถุงมือหนังอย่างใจเย็น เขาไม่ได้แค่กวาดล้างหนอนบ่อนไส้ แต่เขากำลังเปลี่ยนตัวหมากทุกตัวบนกระดานให้กลายเป็นอาวุธหันกลับไปทิ่มแทงผู้เล่นที่แท้จริง ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงแจ้งเตือนจากระบบกล้องวงจรปิดในบ้านพักส่วนตัวของเขาก็ดังขึ้นที่แท็บเล็ตบนโต๊ะ ศิลาหยุดชะงัก สายตาหรี่ลงเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอ... ในห้องนอนของเขา มีร่างหนึ่งกำลังยืนถือรูปถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวเขาอยู่ ราวกับกำลังรอคอยการกลับมาของเจ้าของบ้าน มันไม่ใช่รวิศ ไม่ใช่นลิน และแน่นอนว่าไม่ใช่คนของเขา... แต่เป็นเงาที่เขาเคยเชื่อว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ท้ายทอยของศิลาจากเงามืดหลังประตู พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนหัวใจของเขาแทบหยุดเต้น “เล่นเกมไล่จับสนุกพอหรือยัง... คุณศิลา?” หวังว่าตอนที่ 13 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตาม "เงียบแต่ฟาดเรียบ" เสมอมาค่ะ