ปิดฉากช่วงแรก

"ปัง!" เสียงปืนที่ดังสนั่นก้องกังวานในห้องทำงานส่วนตัวของรวิศไม่ได้ทำให้ศิลาสะดุ้งแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งมองตรงไปยังปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของตนเอง นิ่งงันราวกับกำลังพิจารณางานศิลปะชิ้นหนึ่ง "แผนของแกน่ะรวิศ มันก็ดี... แต่แกประเมิน 'ความกลัว' ของฉันต่ำไปหน่อย" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศมากกว่าเรื่องความเป็นความตาย รวิศแค่นหัวเราะ กระบอกปืนสั่นน้อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่โชคดีรอดมาได้เมื่อห้าปีก่อน ศิลา! วันนี้ไม่มีใครมาช่วยแกแล้ว และที่สำคัญ... หุ้นส่วนทางธุรกิจจากต่างชาติที่แกพยายามจะเซ็นสัญญาด้วยน่ะ พวกเขาไม่มีทางเอาเงินมาลงกับ 'ศพ' หรอก จริงไหม?" ศิลาคลี่ยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้รวิศรู้สึกหนาวสันหลังวาบอย่างประหลาด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เลื่อนหน้าจอสองสามครั้งแล้วหมุนหน้าจอไปทางรวิศ "ลองอ่านอีเมลฉบับล่าสุดดูสิ" รวิศชะงัก สายตาเหลือบไปมองหน้าจอเพียงชั่วครู่ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง สีหน้ามั่นใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือดในพริบตา ในอีเมลนั้นไม่ใช่แค่สัญญา แต่เป็นหลักฐานการฟอกเงินข้ามชาติของบริษัทรวิศที่โยงเข้ากับกลุ่มมาเฟียที่หุ้นส่วนคนนั้นต้องการกำจัดทิ้งเพื่อปิดปาก "แก... แกเอาข้อมูลนี้มาจากไหน!" รวิศคำราม เสียงสั่นเครือ "ความผิดพลาดของแกคือการคิดว่า 'ความลับ' เป็นอาวุธเพียงอย่างเดียว" ศิลาลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาปากกระบอกปืนอย่างไม่เกรงกลัว "แกส่งข้อมูลการโอนเงินผิดบัญชีเข้าเครื่องเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทเมื่อวานนี้ เพราะความมั่นใจที่เกินตัว... เมฆจัดการเรื่องนี้ได้สะอาดมาก และที่สำคัญ พวกหุ้นส่วนที่แกกำลังจะไปเจอน่ะ เขาไม่ใช่นักลงทุนหรอกนะ พวกเขาคือตำรวจสากลที่ปลอมตัวมา เพื่อรอเวลา 'ปิดบัญชี' แก" สิ้นคำพูดของศิลา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นนอกประตูห้อง รวิศชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบนปืนไปทางประตู แต่สายเกินไป ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาโดยหน่วยสวาทในชุดดำสนิท "รวิศ วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!" เสียงคำสั่งดังสนั่น ศิลาอาศัยจังหวะชุลมุนเดินเลี่ยงออกมา รวิศถูกกดลงกับพื้นด้วยความงุนงงและโกรธแค้น เขาหันมาสบตาศิลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต "แก! แกทำแบบนี้ทำไม! แกก็พังไปด้วย!" ศิลาหยุดฝีเท้าลงข้างหูของรวิศที่ถูกกดอยู่กับพื้น เขาโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่คมกริบ "เพราะฉันไม่ต้องการทำลายแกในฐานะเพื่อน... แต่ฉันต้องการทำลายแกในฐานะ 'ขยะ' ที่ขวางทางชีวิตใหม่ของฉันต่างหากล่ะ" ศิลาเดินออกจากห้องทำงานทิ้งไว้เพียงความวุ่นวาย นลินที่ยืนรออยู่หน้าอาคารเห็นเขาเดินออกมาด้วยท่าทีสงบก็รีบปรี่เข้ามา เธอทำท่าทางตื่นตระหนก "ศิลา! เกิดอะไรขึ้นคะ? ฉันได้ยินเสียงปืน..." "จบแล้วล่ะนลิน" ศิลาหยุดเดินและหันมามองเธอ สายตาที่เคยอ่อนโยนเวลาจ้องมองเธอกลับกลายเป็นสายตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ "รวิศโดนจับแล้ว และหลักฐานทั้งหมดที่ฉันรวบรวมมา... มันก็มีชื่อของ 'ผู้บงการ' ตัวจริงรวมอยู่ด้วย" ใบหน้าของนลินซีดเผือดลงในทันที เธอกำกระเป๋าแน่น "คุณพูดเรื่องอะไรคะศิลา?" "อย่าแกล้งไม่รู้เลยนลิน... ในเมื่อวันนี้ฉันปิดฉากช่วงแรกไปแล้ว ก็ถึงเวลาที่ช่วงที่สองจะเริ่มขึ้น" ศิลาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากเสื้อสูท แล้วยัดใส่มือเธอ "ข้างในนี้ไม่ใช่แค่หลักฐาน แต่เป็น 'ตั๋ววันเวย์' ไปสู่จุดจบของเธอ... กลับไปอ่านดูนะ แล้วคืนนี้เราคงได้คุยกันยาว" เขาทิ้งให้เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางลานจอดรถ ศิลาก้าวขึ้นรถคันหรูที่มีเมฆรออยู่ เมฆมองกระจกหลังด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "เรียบร้อยไหมครับนาย?" "รวิศจบแล้ว แต่เกมเพิ่งเริ่ม เมฆ... เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้เราไม่ได้ไปฉลอง แต่เราจะไปล่า" ศิลาพิงเบาะรถ ปิดเปลือกตาลง ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกิน แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความสะใจที่ได้เห็นศัตรูค่อยๆ พังทลาย ในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากบริษัท เสียงโทรศัพท์ของศิลาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงชื่อ เมื่อเขากดรับ เสียงที่ปลายสายทำให้ดวงตาของศิลาเบิกกว้างขึ้น "สวัสดีค่ะศิลา... ขอบคุณนะคะที่กำจัดหนอนบ่อนไส้ให้ฉัน แต่คุณคงลืมไปว่า... เกมที่คุณกำลังเล่นอยู่น่ะ ใครเป็นคนถือไพ่ใบสุดท้ายจริงๆ" เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่คุ้นหูแทรกผ่านลำโพงมา ศิลาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งส่งเข้ามาในมือถือ เป็นรูปของเขาในขณะที่กำลังคุยกับนลินเมื่อครู่นี้... แต่ในรูปนั้นมีเงามืดของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังนลิน ซึ่งไม่ใช่คนของเขาสักนิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินหมากที่ดุเดือดของศิลามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ