ความลับของกาลเวลา

"กระสุนนัดนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าเธอให้ตายทันที แต่มันมีไว้เพื่อชำระบัญชีที่เธอเคยเขียนไว้ด้วยน้ำหมึกสีเลือดบนชีวิตฉัน นลิน" เสียงของศิลาดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับโกดังร้าง กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอับของสนิมเหล็กอบอวลไปทั่ว นลินทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายของเธอกำลังสั่นเทาจากการเสียเลือดมาก มือที่เคยสวมแหวนเพชรเม็ดงามบัดนี้ชุ่มไปด้วยสีแดงฉาน เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้าที่ยืนเด่นเป็นสง่าราวกับทูตมรณะ สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว เหมือนเขากำลังมองซากศพที่เดินได้ "ศิลา... นายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?" เสียงของนลินแหบพร่า สั่นเครือ "เราเคย... เรารักกันไม่ใช่เหรอ?" ศิลาขยับยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้นลินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบแหลกสลาย เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งในระดับเดียวกับเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางหญิงสาวขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่แววตาที่จ้องมองกลับลึกซึ้งและว่างเปล่าจนน่าขนลุก "รักเหรอ?" ศิลาทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ "ความรักที่มีพื้นฐานอยู่บนการหักหลังและการขายวิญญาณให้ปีศาจ... นลิน เธอเคยรักใครจริงๆ บ้างไหม หรือรักแค่เปลือกนอกที่ฉันสร้างไว้ให้เธอหลอกใช้?" นลินเบิกตากว้าง ความแค้นในแววตาเริ่มถูกแทนที่ด้วยความกลัว "นาย... นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง? เรื่องที่ฉันทำกับครอบครัวนาย... นายไม่มีทางรู้!" "ฉันรู้ทุกอย่าง" ศิลาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเขาปะทะกับใบหน้าของเธอ "รู้แม้กระทั่งว่าคืนนั้น เธอเป็นคนหยิบมีดเล่มไหนไปวางบนมือของรวิศ รู้ว่าเธอเป็นคนกระซิบแผนร้ายใส่หูเขาเพื่อให้เขาลงมือสังหารพ่อแม่ฉัน... เพราะเธอต้องการแค่ตำแหน่งประธาน และคำว่า 'คนรักของคนรวย' ที่เธอหลงระเริง" ร่างของนลินกระตุกวูบ เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ แต่มันกลับยิ่งทำให้บาดแผลเจ็บร้าวไปถึงกระดูก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้ดู 'ต่าง' ไปจากศิลาที่เธอเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง ความฉลาด ความรอบคอบ และความเลือดเย็นที่ไม่ได้มาจากความแค้นเพียงอย่างเดียว แต่มันเหมือนเขาผ่านโลกมานับร้อยปี "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ... นายเป็นใครกันแน่?" ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขาหยิบนาฬิกาพกสีเงินเก่าคร่ำคร่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กดเปิดฝามันช้าๆ เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้าดูเหมือนจะดังชัดเจนขึ้นในความเงียบนี้ เขามองเข้าไปในดวงตาของนลินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากของผู้ชนะ "นลิน... ความลับของกาลเวลามันไม่ได้อยู่ที่ว่าเราจะย้อนกลับไปทำอะไรได้บ้าง แต่มันอยู่ที่ว่าเราต้องทนแบกรับความทรงจำที่แตกสลายนี้ไปนานแค่ไหน" เขาขยับเข้าใกล้จนกระซิบข้างหูเธอ "ฉันไม่ใช่แค่คนที่เธอกำจัดทิ้งไปเมื่อสามปีก่อน... ฉันคือคนที่เดินกลับมาจากนรก เพื่อทำให้เธอเห็นว่าการได้ตายในขณะที่รู้ว่าทุกอย่างพังพินาศน่ะ มันทรมานแค่ไหน" นลินอ้าปากค้าง ลมหายใจเริ่มติดขัด "นาย... นายตายไปแล้ว... รวิศเห็นกับตา... นายศิลาคนเดิมตายไปแล้ว!" "คนเดิมที่แสนโง่เขลาคนนั้นตายไปตั้งแต่วินาทีที่ถูกเธอกับรวิศรุมฆ่ากลางงานเลี้ยงนั่นแล้ว" ศิลากดเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "แต่สิ่งที่เธอไม่รู้... คือคนที่กลับมาวันนี้ ไม่ใช่ศิลาที่รักเธอ แต่คือศิลาที่เกิดมาเพื่อเผาทำลายอาณาจักรจอมปลอมของเธอให้กลายเป็นเถ้าถ่านต่างหากล่ะ" ความจริงพุ่งเข้าปะทะหน้าของนลินจนเธอแทบสิ้นสติ ภาพความทรงจำที่บิดเบี้ยวเริ่มแจ่มชัดขึ้น ไม่ใช่แค่การแก้แค้น แต่คือการแทรกแซงกาลเวลาที่เขาทำเพื่อดึงทุกอย่างกลับมาอยู่ในจุดที่ควรจะเป็น มือที่สั่นเทาของนลินพยายามคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น "ฉัน... ฉันเสียใจ..." "คำว่าเสียใจของเธอ มันช้าไปหลายปีแสงค่ะ" ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองลงมาที่ร่างที่ค่อยๆ หมดแรงของหญิงสาว "ก่อนตาย... ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ว่าคนที่จะทำลายรวิศในวินาทีนี้ ไม่ใช่แค่ฉัน แต่คือแผนการที่เธอเองนั่นแหละเป็นคนวางรากฐานไว้ด้วยความโลภของเธอเอง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าโกดัง พร้อมกับแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องเข้ามา ศิลายืนนิ่งไม่ไหวติง ในขณะที่นลินใช้แรงเฮือกสุดท้ายหันไปมองกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิด บุคคลที่ก้าวออกมาคือรวิศ... แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของนลินแทบหยุดเต้นคือ รวิศไม่ได้มาคนเดียว เขามาพร้อมกับหลักฐานการโอนเงินและเอกสารลับที่เธอเคยแอบซ่อนไว้ ทั้งหมดถูกวางลงบนมือของศิลาอย่างอ่อนน้อม "งานเรียบร้อยแล้วครับคุณศิลา... ตามที่คุณสั่ง ทุกอย่างจบลงตามบทที่วางไว้" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ ก่อนจะก้มหัวให้ศิลาอย่างเคารพสูงสุด ทิ้งให้นลินเบิกตากว้างด้วยความช็อกที่รุนแรงกว่าความตาย... เพราะคนที่เธอคิดว่าเป็นพันธมิตร กลับกลายเป็นคนที่ศิลาซื้อใจไปตั้งแต่วันแรกที่เขาข้ามภพกลับมา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมนะคะ!