รอยแยกที่กว้างขึ้น

เสียงกลอนประตูที่ขยับดังกริ๊ก... เปรียบเสมือนเสียงระฆังพิพากษาที่สั่นคลอนหัวใจของพินทุ์ให้ดิ่งวูบลงสู่เหวลึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด สัญชาตญาณดิบของความเป็นแม่กรีดร้องลั่นในอก มือเรียวรีบคว้าข้อมือเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบที่หน้าตาถอดแบบมาจากประธานบริหารหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลราวกับพิมพ์เดียวกันเอาไว้แน่น ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่เหน็บหนาวจนชาไปถึงขั้วหัวใจ “คุณแม่ขา... ปวดฉี่จังเลย ทำไมประตูมันเปิดยากจังล่ะฮะ” เสียงใสแจ๋วของน้องแทนคุณดังเล็ดลอดผ่านรอยแง้มของประตูห้องพักรับรองพิเศษในโรงแรมหรูใจกลางเมือง เจ้าตัวน้อยเอียงคอมองเธอด้วยความฉงน ขณะที่หัวใจของพินทุ์เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เธอเหลือบมองบานประตูที่กำลังถูกดันเข้ามาทีละน้อยด้วยฝ่ามือของชายผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลกสลาย... ปราชญ์ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย พินทุ์ตัดสินใจกระชากร่างเล็กของบุตรชายเข้าไปซุกซ่อนไว้หลังผ้าม่านกำมะหยี่เนื้อหนาสั่งตัดพิเศษ กลิ่นกายหอมสะอาดของเด็กชายปะปนกับความตื่นตระหนกจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นและลมหายใจที่หอบกระชั้น ร่างบางแนบชิดติดผนังห้อง มือไม้สั่นเทาขณะที่ดวงตาสั่นระริกจ้องมองผ่านรอยแยกของผ้าม่านออกไป แอ๊ด... บานประตูเปิดกว้างออก ปราชญ์ในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บประณีตปรากฏกายขึ้น ใบหน้าคมคายที่เคยเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววเหนื่อยล้าและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องพักรับรองด้วยความสงสัย เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง—กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ... กลิ่นที่คุ้นเคยเสียจนหัวใจของเขาเต้นกระตุกวูบ ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่กลางห้อง ลมหายใจของเขาผ่อนออกมายาวเหยียด นิ้วเรียวยาวนวดคลึงขมับทั้งสองข้างเพื่อบรรเทาอาการไมเกรนที่เล่นงานอย่างหนักตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่กำลังโถมเข้าใส่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของเขา หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ร่วงดิ่งลงเหวอย่างไม่มีสาเหตุ โครงการร่วมทุนมูลค่าหมื่นล้านถูกระงับกะทันหันจากกลุ่มทุนปริศนาที่กว้านซื้อหุ้นบริษัทของเขาไปมากกว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในชั่วข้ามคืน และที่เจ็บปวดที่สุด... คนที่อยู่เบื้องหลังแผนการล่มสลายนี้ ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย พินทุ์... อดีตภรรยาผู้เงียบขรึมและอ่อนแอในวันนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นนักบริหารสาวพราวเสน่ห์ผู้ไร้ความปรานี เป็นคมมีดอาบยาพิษที่กรีดลึกเข้าสู่เส้นเลือดใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจที่เขารักษามาทั้งชีวิต “ใครอยู่ตรงนั้น...” ปราชญ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวานก้องไปทั่วห้อง ความเงียบคือคำตอบ แต่สัญชาตญาณนักธุรกิจเคี่ยวกรำบอกเขาว่า... มีบางอย่างซ่อนอยู่หลังผ้าม่านผืนนั้น ชายหนุ่มก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาหน้าต่าง ทีละก้าว... ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นพรมดังสะท้อนราวกับเสียงฝีเท้าของมัจจุราช พินทุ์ที่ยืนกอดลูกชายไว้แน่นในความมืดหลังผ้าม่าน ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวผสมผสานกับความโกรธแค้น ดวงตาคู่คมจ้องมองเงาร่างสูงใหญ่ที่เคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบแจกันแก้วคริสตัลขนาดเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างผนังอย่างเงียบเชียบที่สุด พร้อมจะฟาดฟันหากเขาเปิดผ้าม่านเข้ามาแล้วพบลูกชายของเธอ! แต่ก่อนที่ปราชญ์จะเอื้อมมือไปแตะเนื้อผ้ากำมะหยี่ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ปราชญ์ชะงักมือ ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายสายคือเลขาฯ ส่วนตัวที่รายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ ทางธนาคารใหญ่ส่งหนังสือแจ้งยกเลิกวงเงินสินเชื่อฉุกเฉินแล้วครับ พวกเขาบอกว่าได้รับคำสั่งตรงมาจากผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่... ซึ่งก็คือ... คือคุณพินทุ์ครับ!” ดวงตาของปราชญ์เบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดจนลืมสังเกตความผิดปกติรอบตัวไปชั่วขณะ “ผู้หญิงคนนั้น... กล้าดียังไง!” เขาสบถออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าwออกจากห้องพักรับรองไปอย่างไร้เยื่อใย แรงกระแทกจากการปิดประตูทำให้กรอบรูปบนผนังสะเทือนไหว เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งเงียบหายสนิท ทำให้พินทุ์ทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นพรมอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ แต่มันไม่ใช่คราบน้ำตาแห่งความอ่อนแอ... มันคือหยาดน้ำตาแห่งเพลิงแค้นที่ลุกโชน “คุณแม่ขา คนใจร้ายคนนั้นไปแล้วเหรอฮะ” เสียงเล็กๆ เอ่ยถามอย่างหวาดกลัว พร้อมกับมือป้อมๆ ที่ยื่นมาเช็ดน้ำตาให้เธอ พินทุ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงร่างป้อมของลูกชายเข้ามากอดแนบอกแน่น ไออุ่นจากตัวเด็กชายคือพลังเดียวที่ทำให้เธอยืนหยัดได้ในสมรภูมิอันโหดร้ายนี้ ดวงตาสาวเจ้าประกายแสงวาวโรจน์ด้วยความเด็ดเดี่ยว ในเมื่อปราชญ์เลือกที่จะเหยียบย่ำเธอในอดีต เธอก็จะเหยียบย่ำอาณาจักรของเขากลับคืนให้สาสมเช่นกัน หลายวันผ่านไป... สถานการณ์ในบริษัทของปราชญ์ดิ่งลงเหวจนกู่ไม่กลับ ความกดดันถาโถมเข้าใส่ซีอีโอหนุ่มจนเขาแทบกระอักเลือด คืนนี้ ปราชญ์นั่งจิบไวน์ราคาแพงลิบอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าสะท้อนเงาใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด บนโต๊ะทำงานรกเร้าไปด้วยเอกสารล้มละลายและการฟ้องร้อง แอ๊ด... ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับร่างระหงของพินทุ์ที่ก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีเพอร์เฟกต์เคาน์เตอร์ ท่าทางเย่อหยิ่งและเย็นชาปรากฏชัดบนใบหน้างملเคลิ้มฝัน ดวงตาคู่คมจ้องมองอดีสามีที่ครั้งหนึ่งเคยสูงส่ง บัดนี้กลับนั่งพ่ายแพ้ราบคาบอยู่เบื้องหน้าเธอ “มาทำไม...” ปราชญ์เงยหน้าขึ้นมอง น้ำแหบแห้ง เสียงของเขาแหتพร่า ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน “ฉันมาดูความพินาศของคุณด้วยตาตัวเองค่ะ... ปราชญ์” พินทุ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน วางเอกสารฉบับหนึ่งกระแทกลงเบื้องหน้าเขา “เซ็นใบลาออกซะ แล้วคืนทุกอย่างที่เป็นของตระกูลฉันมา” ปราชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มขื่นขมปรากฏบนมุมปาก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างคุกคาม กลิ่นกายคุ้นเคยผสมผสานกับแอลกอฮอล์ลอยเข้าแตะจมูก “เธอคิดว่าทำลายบริษัทฉันได้ แล้วเธอจะชนะฉันจริงๆ งั้นเหรอ พินทุ์... เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าบนเตียง... เธอมันก็แค่อดีตภรรยาที่เคยนอนร้องไห้ใต้ร่างฉัน!” คำพูดดูถูกเหยียดหยามพยายามจุดไฟโทสะ แต่วินาทีนี้พินทุ์กลับไม่สะท้านไหว เธอแย้มยิ้มเยาะหยัน เอื้อมมือเรียวไปแตะปกเสื้อสูทของเขาแผ่วเบา ก่อนจะออกแรงกระชากเข้าหาตัวจนแผงอกแกร่งแนบชิดกับความนุ่มหยุ่นของเรือนร่างเธอ “คุณพูดถูกค่ะ... บนเตียงเราเคยเร่าร้อนและร้าวรานแค่ไหน แต่จำไว้นะคะปราชญ์...” พินทุ์กระซิบแผ่วเบาชิดริมฝีปากหยักหนาที่สั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ “ผู้หญิงที่เคยโง่งลาภในอดีต... ตายไปนานแล้วค่ะ” ปราชญ์คำรามในลำคอด้วยความคลุ้มคลั่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างฉับพลันด้วยความโกรธและความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอแทบเซเข้าหา ร่างสูงก้มลงบดริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน เร่าร้อน และไร้ความปรานี พินทุ์เบิกตากว้างชั่วขณะก่อนจะจูบตอบด้วยแรงอารมณ์ที่พอกพูนไม่แพ้กัน รสจูบที่ทั้งหวานล้ำ ขื่นขม และเต็มไปด้วยแรงอาฆาตผสานความปรารถนาอันบิดเบี้ยว ปลุกเร้าไฟสวาทให้ลุกโชนขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของความสัมพันธ์ มือหนาสอดเข้าใต้กลุ่มผมนุ่ม ขยี้รั้งใบหน้าหวานให้แหงนรับสัมผัสลึกซึ้ง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือดราวกับต้องการกลืนกินวิญญาณของกันและกัน ลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางฮัมในลำคอด้วยความเร่าร้อนดังสะท้อนก้องห้องทำงานมืดทึบ ปราชญ์ดันร่างบางจนแผ่นหลังแนบติดกับบานกระจกใสยักษ์ที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง มือซ้ายรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแน่น ขณะที่มือขวาฉีกทึ้งสาบเสื้อสูทของเธอออกจนเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดสีน้ำผึ้งที่สะท้อนแสงไฟวับวาม พินทุ์แอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความรัญจวน เล็บคมจิกข่วนลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาจนเกิดรอยแดงเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความเร่าร้อนของผู้ใหญ่ที่โหยหากันและกันผ่านกาลเวลาอันเจ็บปวดดำเนินไปอย่างไร้ขีดจำกัด ปราชญ์ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้ม ขณะที่เรียวขาแกร่งแทรกตัวเข้าหว่างขาของเธอ บดเบียดความต้องการอันดิบเถื่อนจนพินทุ์ต้องหลุดเสียงครางหวานหูออกมาด้วยความสุขสม แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความสัมพันธ์กำลังดิ่งดิ่งสู่จุดสูงสุดของความเร่าร้อนและวาบหวาม เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นพรมก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับหน้าจอที่แสดงภาพเอกสารลับบางอย่างชัดเจน **ภาพผลตรวจ DNA ระหว่าง "เด็กชายแทนคุณ" และ "ปราชญ์" ที่ระบุอัตราความเข้ากันได้สูงถึง 99.99% ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ต่อหน้าต่อตาซีอีโอหนุ่มที่กำลังเคลิบเคลิ้ม!** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ