หมากเกมแรก

"คุณกำลังเล่นกับไฟ พินทุ์... และไฟกองนี้อาจจะแผดเผาคุณจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกรรโชกและร่องรอยความระแวงสงสัยดังลอดผ่านเครื่องมือสื่อสารราคาแพง ปราชญ์ในยามนี้ไม่ได้มีมาดของซีอีโอผู้ไร้พ่ายผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอเมื่อสี่ years ก่อนอีกต่อไป ชายหนุ่มกำลังสูญเสียการควบคุม และนั่นคือสิ่งที่พินทุ์รอคอยมาตลอด หญิงสาวยกแก้วคริสตัลบรรจุไวน์สีทับทิมขึ้นจรดริมฝีปาก ปลายเลิฟเจลสีแดงระเรื่อแย้มยิ้มบางเบาอย่างเยียบเย็น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากันแดดแฟชั่นสีชาทอดมองตึกระฟ้าเบื้องล่างผ่านกระจกใสบานยักษ์ของเพนต์เฮาส์หรู "ไฟเหรอคะ คุณปราชญ์? น่าแปลกจัง... ทั้งที่ฉันควรจะหนีให้ห่างจากเปลวไฟที่เคยแผดเผาฉันจนไหม้เกรียม แต่ทำไม... ตอนนี้ฉันถึงรู้สึกสนุกกับการได้นั่งมองคุณดิ้นรนในกองเพลิงล่ะคะ" พินทุ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกทุกพยางค์ เธอตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อดีสามีได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ เพิ่มเติม เสียงสัญญาณตัดสายดังตู๊ดๆ สะท้อนความเด็ดขาดที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดในอดีต เกมกระดานนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความยุติธรรม แต่มันมีไว้เพื่อการชำระบัญชีแค้น! ย้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน หมากตานี้ถูกวางไว้อย่างแนบเนียนผ่านบริษัทนายหน้าปริศนาที่พินทุ์กว้านซื้อหุ้นและถือสิทธิ์ลับๆ ไว้กว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เธอใช้ชื่อบริษัทเปลือกหอยเข้าประมูลโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ริมแม่น้ำเจ้าพระยาตัดหน้ากลุ่มทุนของปราชญ์อย่างเฉียดฉิว ด้วยการทุ่มเม็ดเงินมหาศาลที่ได้จากการขายหุ้นมรดกของตระกูลเก่าแก่ที่เธอเพิ่งไปกว้านซื้อคืนมา ปราชญ์มั่นใจเต็มร้อยว่าโครงการนี้จะตกเป็นของ "ธน กรุ๊ป" เขาถึงกับเซ็นสัญญาเงินกู้ยืมระยะสั้นกับสถาบันการเงินด้วยอัตราดอกเบี้ยสูงลิ่วเพื่อเตรียมกว้านซื้อวัตถุดิบและจ้างผู้รับเหมาล่วงหน้า โดยไม่คาดคิดเลยว่า... บริษัทคู่แข่งที่ตัดหน้าคว้าสิทธิ์สัมปทานไป จะมีเธอ... อภิมหาเศรษฐีสาวลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังนามแฝง "คุณพิม" เป็นผู้ชักใยอยู่ ความเสียหายมูลค่าหลายร้อยล้านกำลังบีบคั้นสภาพคล่องของธน กรุ๊ป ให้สั่นคลอน ปราชญ์กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตการเป็นนักธุรกิจของเขา และความผิดพลาดครั้งนี้... มีต้นตอมาจากความประมาทเลินเล่อที่มองข้ามผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเงาไร้ค่าในบ้านหลังใหญ่ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดึงพินทุ์ออกจากภวังค์ความคิด เลขาคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย "คุณพิมคะ... ทางคุณปราชญ์ส่งตัวแทนมาขอเจรจาด่วนค่ะ เขาเสนอให้ราคาซื้อสิทธิ์สัมปทานคืนในมูลค่าที่สูงกว่าที่เราประมูลถึงสามสัปดาห์... เอ๊ย สามสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ" พินทุ์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังกระทบเบาๆ เธอยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสะใจ "บอกเขาไปค่ะ ว่าสิทธิ์สัมปทานชิ้นนี้มีค่ามากกว่าเงิน... และฉัน ไม่มีวันขายคืนให้คนที่ไร้สัจจะเด็ดขาด!" หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทแนบเนื้อขับเน้นทรวดทรงองเอวให้อรชรและทรงพลังในคราวเดียวกัน เธอเดินไปที่หน้าต่าง กวาดสายตามองลงไปยังเบื้องล่างที่รถยนต์คันหรูของปราชญ์จอดเทียบท่าอยู่ราวกับสุนัขจนตรอกที่กำลังรอคอยการตัดสินโทษ แต่ความแค้นระดับนี้... ยังไม่สาสมกับหยาดน้ำตาที่เธอต้องหลั่งรินในห้องนอนมืดมิดเมื่อสี่ปีที่แล้ว เมื่อครั้งที่เธอยังอุ้มท้องลูกน้อยในครรภ์ด้วยความหวาดกลัว ขณะที่สามีผู้เย็นชาอย่างเขากลับเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับงานและผู้หญิงอีกคน! ตกดึก บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเคร่งเครียด พินทุ์กำลังตรวจเอกสารทางบัญชีชุดสุดท้ายเพื่อเตรียมปิดตายช่องทางทำ ธุรกิจทั้งหมดของปราชญ์ ทันใดนั้น เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นรัวเร็วราวกับมีเหตุฉุกเฉิน หญิงสาวขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย ใครกันที่กล้ามาบุกรุกความเป็นส่วนตัวของเธอในยามวิกาลเช่นนี้? เธอก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประตู พร้อมส่องผ่านตาแมว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและดวงตาดุดันที่แดงก่ำยืนอยู่เบื้องหลังบานประตูนั้น—ปราชญ์! เขารู้ที่อยู่ของเธอได้อย่างไร? พินทุ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ตั้งใจจะปฏิเสธการพบเจอและโทรแจ้ง รปภ. ให้มาลากตัวอดีสามีออกไป แต่ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะได้สัมผัสกลอนประตู เสียงทุ้มแหบพร่าจากอีกฝั่งก็ดังแทรกทะลุเข้ามาในโสตประสาท บีบคั้นหัวใจเธอจนแทบหยุดเต้น "เปิดประตูให้ผมเถอะนะพินทุ์... ผมรู้แล้วว่าคุณคือคนบงการทั้งหมด ผมรู้ว่าคุณเกลียดผมแค่ไหน... แต่ได้โปรด... ฟังคำอธิบายจากผู้ชายสารเลวคนนี้สักครั้งเถอะนะ" น้ำเสียงของปราชญ์สั่นเครือ มีร่องรอยความเจ็บปวดร้าวรานที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตแต่งงานที่ผ่านมา แต่มันไม่ได้ทำให้ความโกรธแค้นในใจเธอลดน้อยลงเลย ตรงกันข้าม... มันกลับจุดประกายความเร่าร้อนบางอย่างในห้วงอารมณ์ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง พินทุ์ตัดสินใจปลดล็อกกลอนประตู เธอผลักบานไม้น้ำหนักดีออกกว้างเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง แววตาคู่คมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีอย่างไม่เกรงกลัว "มีอะไรก็ว่ามาค่ะ คุณปราชญ์... เวลาของฉันมีค่าเกินกว่าจะมาฟังคำแก้ตัวน้ำเน่าจากคนที่เห็นแก่ตัวอย่างคุณ" ปราชญ์ก้าวพรวดเข้ามาในห้องทันทีโดยไม่รอให้อนุญาต ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่สะท้อนความสะินใจที่พังทลาย เขาปิดประตูลงกลอนล็อกแน่นหนาก่อนจะหันกลับมาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่พินทุ์ไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าจับข้อแขนเรียวบางไว้แน่น แรงบีบสะท้อนอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับมานานแรมปี ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เคยเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวด้วยความหิวกระหายและโหยหาอย่างสุดซึ้ง "คุณคิดเหรอพินทุ์... ว่าการทำลายบริษัทของผม จะทำให้ความเจ็บปวดในอดีตของคุณมันหายไปได้?" ปราชญ์กระซิบชิดริมฝีใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนเธอนึกเสียวสันหลังวาบ พินทุ์พยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของเขากลับยิ่งรั้งร่างเธอเข้าไปแนบชิดอกแกร่ง อกต่ออกแนบสนิทจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระทึกของกันและกัน "ปล่อยฉันนะคะ! คนสารเลว! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงหวานตวาดลั่น ดวงตาโกรธเกรี้ยวระคนตื่นตระหนก ปราชญ์ไม่ฟังคำทัดทานริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประกบปิดเรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ! จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์และการโหยหาที่ถูกกักเก็บมานานนับปี รสจูบร้อนแรง ดุดัน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวจนพินทุ์แทบหายใจไม่ทัน เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มือหนาอีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนร่างบางแทบละลายหายไปกับแผงอกกว้าง ความโกรธ ความแค้น และความรู้สึกโหยหาในอดีตปะปนกันจนแยกไม่ออก พินทุ์พยายามทุบอกเขาเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงของเธอกลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสวาบหวามที่แสนคุ้นเคย ร่างกายทรยศต่อจิตใจเมื่อปลายนิ้วสากของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาที่ถูกฝังกลบไว้ให้ตื่นขึ้นมาอย่างรุนแรง ปราชญ์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจทั้งคู่หอบกระชั้น ร่างสูงก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "คุณอยากทำลายผมใช่ไหมพินทุ์? งั้นก็เชิญเลย... แต่อย่าหวังว่าผมจะยอมปล่อยคุณไปอีกเป็นครั้งที่สอง!" ในวินาทีที่ร่างของเธอถูกอุ้มลอยขึ้นจากพื้นด้วยความเร่าร้อนและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง พินทุ์พลันเหลือบไปเห็นซองเอกสารลับสีน้ำตาลที่หล่นร่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทของปราชญ์บนพื้นพรม ชื่อบนเอกสารนั้น... ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก และดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด! ...มันคือรายงานผลตรวจ DNA ฉบับจริง ระหว่างเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบ... กับตัวเขาเอง! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมแค้นอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ